¹ბს-978-932(კ-06) 14 თებერვალი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ნ. ა-ის წარმომადგენელ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 12 დეკემბერს ნ. ა-ის წარმომადგენლებმა ა. ბ-ემ და ი. ყ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში მითითებული იყო, რომ ნ. ა-ე იყო პ. გ-ის შვილიშვილი და თავისი დეიდის _ პ. გ-ის შვილის, მ. გ-ის წარმომადგენელი. სასარჩელო განცხადებით იგი მოითხოვდა ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ .......-ში მდებარე, მისი ბაბუის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისა და სახლის, როგორც თავისი მშობლების კანონით მემკვიდრისათვის, დაბრუნებას. აღნიშნული ქონება მოსარჩელის ბაბუას უცხო ქვეყნის ოკუპაციისა და ანექსიის შედეგად საქართველოში გაბატონებულმა რეჟიმმა ჩამოართვა. მოსარჩელის ბაბუის _ პ. გ-ის საკუთრებას ხსენებული მიწის ნაკვეთის მიმართ ადასტურებდა 1920 წლის 8 ივნისის ნოტარიალურად დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელშიც პ. გ-ი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ იყო მითითებული. დასახელებული ქონების მუნიციპალიზაციისა და მისი სახელმწიფო ფონდში გადარიცხვის ფაქტს ადასტურებდა აჭარის ა/რ ცენტრალური სახელმწიფო არქივის 2005 წლის 15 სექტემბრის ¹......... საარქივო ცნობა. პ. გ-თვის ზემოხსენებული ქონების ჩამორთმევის ფაქტი დასტურდებოდა ასევე კიდევ ერთი საარქივო ცნობით, რომლის მიხედვითაც, მისი მიწის ნაკვეთი მუნიციპალიზებულ იქნა და გადაირიცხა სახელმწიფო ფონდში. მოსარჩელე უკვე დიდი ხანი იყო, რაც, ფაქტობრივად, ფლობდა და მართავდა თავისი ბაბუისა და მშობლების მიერ დატოვებულ სამკვიდროს. მოსარჩელემ მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს 1995 წლის კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე, რომლის მიხედვითაც, საკუთრება და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია და დაუშვებელია საკუთრების, მისი შეძენის, გასხვისების ან მემკვიდრეობით მიღების საყოველთაო უფლების გაუქმება. საკუთრების დაცვის მყარ გარანტიებს იძლეოდა საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციის 114-ე მუხლიც, რომლის თანახმადაც, საკუთრების იძულებითი ჩამორთმევა ან კერძო ინიციატივის შეზღუდვა შეიძლებოდა მხოლოდ სახელმწიფოებრივი და კულტურული საჭიროებისათვის ცალკე კანონში განსაზღვრული წესით.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ საქართველოს სახელმწიფო წარმოადგენდა 1918-1921 წლების საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრეს, რაზეც პირდაპირ მიუთითებდა 1989 წლის 9 აპრილის საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი, ხოლო ქონებრივი უფლებები და მათ შორის, საკუთრების რესტიტუციისა და კომპენსაციის უფლებები საქართველოს მიერ ხელმოწერილი სხვადასხვა საერთაშორისო ხელშეკრულებითა და შეთანხმებითაც იყო განმტკიცებული, პირველ ყოვლისა კი, ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციითა (მუხლი 17) და “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის შესახებ” ევროპის კონვენციით (პირველი ოქმის პირველი მუხლის პირველი აბზაცი). მოსარჩელემ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 184-ე მუხლებზე, 172-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 1421-ე, 1433-ე და 1435-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ აღნიშნული კოდექსი ადგენდა მემკვიდრეობის მიღების წესებს და სამკვიდროს იღებდა მემკვიდრე. საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, ზემოთ აღნიშნული ქონება თავისთავად გადავიდა დამოუკიდებელი საქართველოს სახელმწიფოს მფლობელობაში, თუმცა სახელმწიფოს ამით ხსენებულ ქონებაზე საკუთრების უფლება არ მოუპოვებია _ მოსარჩელისთვის არ ჩამოურთმევია იგი კანონით დადგენილი წესით, რითაც აღიარა მოსარჩელის უფლება ზემოხსენებული ქონების რესტიტუციაზე. ამასთან, მოსარჩელის მტკიცებით, სახელმწიფოს არ ჰქონდა უფლება, მესამე პირზე გაესხვისებინა ქონება, რომელიც მისი საკუთრება არ იყო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ნ. ა-ემ მოითხოვა მისი ბაბუის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა, აღნიშნულის თაობაზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისა და ქმედების განხორციელების მოპასუხისთვის დავალება _ ხსენებული ქონების მოსარჩელისთვის დაბრუნების ან საბაზრო ღირებულების შესაბამისად, შესაბამისი კომპენსაციის მისთვის გადახდის მოპასუხისთვის დაკისრება.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; ნ. ა-ე აღიარებულ იქნა მისი ბაბუის _ პ. გ-ის უძრავი ქონების, მდებარე ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ .........-ში, მესაკუთრედ; მოპასუხე ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობას შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა აღნიშნული უძრავი ქონების ნ. ა-თვის დაბრუნების მიზნით.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობამ და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აჭარის ა/რ ცენტრალური სახელმწიფო არქივის ცნობით დადგენილი იყო, რომ პ. გ-ს უძრავი ქონება ჩამოერთვა 1925 წლის 1 აპრილს. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი პ. გ-ს მიეცა იჯარის უფლებით, 1927 წლის 20 მაისის ხელშეკრულებით. მაშასადამე, უკვე სადავო ნაკვეთი აღარ წარმოადგენდა მოსარჩელის ბაბუის საკუთრებას. 1922 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი წინადადების მიხედვით, მესაკუთრეს უფლება ჰქონდა, მოეთხოვა თავისი ქონება სხვისი უკანონო მფლობელობიდან და არაკეთილსინდისიერი მფლობელისგან მოეთხოვა უკან დაბრუნება ან ანაზღაურება ყველა იმ შემოსავლისა, რაც მას მიღებული ჰქონდა და უნდა მიეღო მფლობელობის მთელი დროის განმავლობაში.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პ. გ-ს არ გამოუთხოვია მისი მიწის ნაკვეთი, ხოლო თვითონ პ. გ-ი გარდაიცვალა 1949 წლის 16 ნოემბერს. გარდაცვალებისას პ. გ-ის სამკვიდრო მასაში აღარ არსებობდა სადავო მიწის ნაკვეთი. შესაბამისად, ხსენებული ნაკვეთი არ მიუღიათ პ. გ-ის შვილებს. აქედან გამომდინარე, პ. გ-ის შვილიშვილის _ ნ. ა-ის მოთხოვნაც იყო უსაფუძვლო, რადგან დასახელებული ნაკვეთი აღარ იყო პ. გ-ის სამკვიდრო მასაში სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად. გარდა ამისა, ჯერ კიდევ პ. გ-ს შეეძლო გამოეთხოვა ჩამორთმეული მიწის ნაკვეთი. 1922 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 44-ე მუხლის მიხედვით, უფლება სარჩელზე მოისპობოდა სამი წლის ვადის გასვლისას (სარჩელის ხანდაზმულობა), უკეთუ კანონში დადგენილი არ იქნებოდა ხანდაზმულობის სხვა ვადა. იმავე კოდექსის 45-ე მუხლის მიხედვით კი, სარჩელის ხანდაზმულობის დენა დაიწყებოდა იმ დროიდან, როდესაც წარმოიშობოდა სარჩელის აღძვრის უფლება. პ. გ-ს სადავო ქონება ჩამოერთვა 1925 წლის 1 აპრილს, ხოლო აღნიშნული ქონება იჯარით გაუფორმეს 1927 წლის 20 მაისს, საიდანაც სამი წლის მანძილზე შეეძლო მოეთხოვა ჩამორთმეული ქონების დაბრუნება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება ნ. ა-ის წარმომადგენელმა ა. ბ-ემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, როდესაც სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა 1922 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსი და მასზე დაყრდნობით ჩათვალა სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულად, უხეშად დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა" და ,,ბ" ქვეპუნქტები, რადგან არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, არ გამოიყენა საქართველოს 1995 წლის კონსტიტუციის 21-ე მუხლი, საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციის 114-ე მუხლი, 1991 წლის 9 აპრილის საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი, ასევე საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებები, მათ შორის, “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის შესახებ” ევროპის კონვენციის პირველი ოქმის პირველი მუხლი, აგრეთვე _ საქართველოს 1997 წლის სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, ასევე სხვა ნორმატიული აქტები. ამის საწინააღმდეგოდ, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ძალადაკარგულად არის გამოცხადებული.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა იმის შესახებ, რომ 1991 წლის 9 აპრილის საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტის თანახმად, საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუცია მოქმედებდა დღიდან მისი მიღებისა შეუწყვეტლად და ყოველი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება მის პრინციპებსა და ნორმებს, არის არაკონსტიტუციური, ასევე სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის შესახებ” ევროპის კონვენციის პირველი ოქმის პირველი მუხლის მოთხოვნები, რადგან დე-ფაქტო ექსპროპრიაცია წარმოადგენს აღნიშნული მუხლის დარღვევას, რაც მოცემულ მომენტშიც გრძელდება და აქედან გამომდინარე, ასეთი დარღვევის გასაჩივრება პირს ნებისმიერ დროს შეუძლია. სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი (1997 წ.), მაშინ, როდესაც ხსენებული კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ვალდებული იყო გამოეყენებინა, რადგან დასახელებული კოდექსი, საქართველოს 1922 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსისაგან განსხვავებით, სრულიად ახლებურად არეგულირებს უძრავ ნივთებთან დაკავშირებულ საკითხებს და ახალ წესებს ადგენს უძრავი ნივთების საკუთრებასა და სასარჩელო ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის შესახებ” ევროპის კონვენციის 6.1 მუხლი, რომლის მიხედვით, სასამართლო ვალდებულია, ჯეროვნად შეისწავლოს მხარეთა მოსაზრებები, არგუმენტები და მტკიცებულებები, განურჩევლად იმისა, მიაჩნია თუ არა მას ყოველივე ეს თავისი გადაწყვეტილების შესაბამისად.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, პ. გ-ის გარდაცვალების მომენტისათვის მის სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა მოთხოვნილი ქონება _ სადავო მიწის ნაკვეთი. აღნიშნულით სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტი _ არასწორად განმარტა კანონი, რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც გამოიყენა სააპელაციო სასამართლომ, სამკვიდრო მასაში გულისხმობს მამკვიდრებლის ქონებრივ უფლებებსა და მოვალეობებს და არა თვითონ ქონებას ფიზიკურად. მოცემულ შემთხვევაში პ. გ-ს სადავო მიწის ნაკვეთი ჩამოართვეს უკანონოდ, რის გამოც აღნიშნული ნივთი, მართალია, გამოვიდა მისი მფლობელობიდან, მაგრამ ამ ნივთზე საკუთრებისა და უკანონო მფლობელისაგან მისი დაბრუნების მოთხოვნის უფლება მას არ დაუკარგავს, მოთხოვნის უფლება შევიდა სამკვიდრო მასაში და, აქედან გამომდინარე, კანონით მემკვიდრეობის წესით გადავიდა მის მემკვიდრეებზე.

კასატორის მტკიცებით, აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ის მუხლები, რომლებიც საკუთრების, აღნიშნული კოდექსის დროში მოქმედებისა და ხანდაზმულობის საკითხებს არეგულირებს და გამოიყენა საბჭოთა პერიოდში მიღებული აქტები, რომლებიც ეწინააღმდეგება საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციის 114-ე მუხლს, საქართველოს 1995 წლის კონსტიტუციის 21-ე მუხლს, 1991 წლის 9 აპრილის საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტს, “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის შესახებ” ევროპის კონვენციის პირველი ოქმის პირველ მუხლს, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალსა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის რიგ მუხლებს, აგრეთვე _ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლი.

კასატორის მითითებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე” ქვეპუნქტის თანახმად, აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

კასატორის განმარტებით, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” და “გ” ქვეპუნქტების საფუძველზე, ვინაიდან ხსენებულ საჩივარში მოყვანილია მსჯელობა ფუნდამენტურ სამართლებრივ საკითხებზე, კერძოდ, საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციის მოქმედების უწყვეტობაზე, 1921-1991 წლებში საქართველოში მიღებული აქტების კანონიერებაზე, უძრავ ნივთებთან დაკავშირებით საქართველოს 1997 წლის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესების პრიორიტეტულობაზე, მოთხოვნების, როგორც ქონებრივი უფლებების, სამკვიდრო მასაში შესვლასა და სხვა საკითხებზე, რომლებზე მსჯელობითაც უზენაესმა სასამართლომ ხელი უნდა შეუწყოს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 დეკემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. ა-ის წარმომადგენელ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 11 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 14 თებერვლამდე.

2006 წლის 18 დეკემბერს ნ. ა-ის წარმომადგენელმა ი. ყ-მა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ა-ის წარმომადგენელ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების შემდეგ საფუძვლებს: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

მართალია, კასატორი მიუთითებს კონკრეტულ სამართლებრივ საკითხებზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე, მაგრამ საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხევვაში არ არსებობს კასატორის მიერ მითითებულ სამართლებრივ საკითხებზე მსჯელობით სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ, მიუხედავად იმისა, რომ კასატორი მიუთითებს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზეც, იგი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს ისეთი მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე, ხოლო კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ა-ის წარმომადგენელ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.