ბს-982-941(კ-07) 17 აპრილი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

მარიამ ცისკაძე

სხდომის მდივანი _ ქეთევან მაღრაძე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია), წარმომადგენელი _ გ. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შპს “.....”, წარმომადგენელი _ ე. პ-ე

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 აგვისტოს განჩინება

სარჩელის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 10 აპრილს შპს “...” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ 2007 წლის 1 და 14 მარტს შპს “...” მიიღო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნები. მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, შპს “...” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის შესაბამისად, გაუუქმდა დღგ-ს ჩათვლები და მასში აღინიშნა, რომ მის მიმართ გამოყენებული იქნებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად კი, შპს “...” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე და 138-ე მუხლების საფუძველზე, ჩათვლაზე დაგვიანებით წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების გამო, დაერიცხა სანქცია _ 15133 ლარი. აღნიშნულ საგადასახადო მოთხოვნებზე მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში კანონით დადგენილი წესით შეიტანა შესაგებელი, რომლითაც ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნების გაუქმება მოითხოვა, რაზეც პასუხი ვერ მიიღო.

მოსარჩელემ სადავო საგადასახადო მოთხოვნები უკანონოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ, მართალია, დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურები მის მიერ დაგვიანებით იქნა წარდგენილი შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში და შესაბამისად, განხორციელდა გადასახადის არასწორად ჩათვლა, მაგრამ საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული სანქციები მას არ უნდა დაკისრებოდა იმის გამო, რომ მოგვიანებით საგადასახადო დეკლარაციაში ცვლილებები შეიტანა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის თანახმად კი, თუ გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი ან სხვა ვალდებული პირი თავის მიერ წარდგენილ საგადასახადო დეკლარაციაში აღმოაჩენდა შეცდომებს, რომლებიც იწვევდა საგადასახადო ვალდებულების ცვლილებას (შემცირებას ან გაზრდას), იგი ვალდებული იყო, საგადასახადო დეკლარაციაში შეეტანა შესაბამისი ცვლილება ან/და დამატება. ამასთან, თუ ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ საგადასახადო დეკლარაციაში ცვლილების ან/და დამატების შეტანა წარედგინებოდა საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის ვადის ამოწურვამდე, შეცვლილი საგადასახადო დეკლარაცია ჩაითვლებოდა თავდაპირველად წარდგენილად. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, შპს “....”, როგორც კი მისთვის ცნობილი გახდა არსებული დარღვევის შესახებ, შესაბამის ინსპექციაში წარადგინა დაზუსტებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები და ამდენად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნის გაგზავნის მომენტისათვის აღარ არსებობდა შპს “....” საურავის დარიცხვის საფუძველი. ამდენად, მოსარჩელის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხემ დაარღვია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნები, რომლის თანახმად, “საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის საფუძვლებს წარმოადგენდა გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების (საგადასახადო სანქციების ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, ხოლო, როგორც აღნიშნული სადავო საგადასახადო მოთხოვნიდან ირკვეოდა, საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება საგადასახადო სანქციების დარიცხვის შესახებ არ არსებობდა, შესაბამისად, ხსენებულ საგადასახადო მოთხოვნაში საერთოდ არ იყო მითითება გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული საგადასახადო სანქციების დარიცხვის გადაწყვეტილებიდან 5 სამუშაო დღის განმავლობაში უნდა გაგზავნოდა მას, რაც არ განხორციელებულა.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ დარღვეული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო, გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირისათვის წარედგინა “საგადასახადო მოთხოვნა”, თუ არსებობდა მისი წარდგენის საფუძველი. წარდგენის კონკრეტულ საფუძველზე შესაბამის პირებს წარედგინებოდათ მხოლოდ ერთი “საგადასახადო მოთხოვნა”. მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ აღნიშნული მუხლის დარღვევით იქნა 2007 წლის 3 მარტს მოსარჩელესთან გაგზავნილი იმავე წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტისა და 138-ე მუხლის საფუძველზე მოახდინა მისი დაჯარიმება. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ არარსებულ საგადასახადო დარღვევაზე მიიღო 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით შპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹227 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნები.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 აგვისტოს განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2007 წლის 6 თებერვალს შპს “....” მიმართ შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, რომელშიც აღინიშნა, რომ შპს “....” მიერ დღგ-ს ჩათვლა განხორციელდა 45-დღიანი ვადის დარღვევით წარდგენილ ანგარიშ-ფაქტურებზე და ამ საწარმომ მიიღო 2520, 2500 და 24,4 ლარის ოდენობით ჩათვლა. 2007 წლის 7 თებერვალს შპს “...." მიმართ გაიცა ¹277 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც შპს “....” წარმომადგენელს 2007 წლის 1 მარტს ჩაჰბარდა და მასში აღინიშნა, რომ ხსენებულ საწარმოს გაუუქმდა ჩათვლა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის შესაბამისად და მის მიმართ გამოყენებული იქნებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქცია. 2007 წლის 2 მარტს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსმა გამოსცა ¹908 ბრძანება, რომლითაც შპს “....” დაჯარიმდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით, რაც ითვალისწინებდა ჯარიმას _ ჩათვლილი თანხის 300 პროცენტის ოდენობით, რის გამოც ჯარიმამ შეადგინა _ 15133 ლარი. 2007 წლის 6 მარტს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ გამოსცა ¹183 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს “....” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე და 138-ე მუხლებით დაერიცხა ჯარიმა _ 15133 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნა თავისი ფორმითა და შინაარსით არ წარმოადგენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რადგან მას დამოუკიდებლად არ მოჰყვებოდა ის სამართლებრივი შედეგი, რაც საგადასახადო მოთხოვნას (გადასახადის თანხის, სანქციის ან საურავის დარიცხვა). საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს ეგზავნებოდა გამოვლენილ სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების დარიცხვის შესახებ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნაში თანხების დარიცხვაზე მითითებული არ იყო და აღნიშნულს არც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული საფუძველი გააჩნდა, რის გამოც იგი ვერ აკმაყოფილებდა ხსენებული მუხლის მოთხოვნებს და როგორც კანონსაწინააღმდეგო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა კანონიერად მიიჩნია, იმის გათვალისწინებით, რომ იგი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლით დადგენილ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისათვის სავალდებულო მოთხოვნებს, თუმცა იქვე მიუთითა, რომ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა გავლენას ვერ იქონიებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული კანონის მოთხოვნის აღსრულებაზე, ვინაიდან ამ ნორმით გათვალისწინებული ჩათვლის გაუქმებისათვის საქართველოს საგადასახადო კოდექსი საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმებას არ ითვალისწინებდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე, მაგრამ არა იმ საფუძვლით, რაზეც მითითებული იყო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზეც, რომ მის მიმართ სანქცია არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული, ვინაიდან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით შესაბამისი ცვლილება შეიტანა დეკლარაციაში, ასეთ შემთხვევაში კი შეცვლილი დეკლარაცია ითვლებოდა თავდაპირველად წარდგენილად და გადამხდელს სანქცია არ ერიცხებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს “.....” თავის შესაგებელში საგადასახადო ინსპექციისადმი ადასტურებდა, რომ დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურები მის მიერ დაგვიანებით იქნა წარდგენილი, მაგრამ სანქციის გამოყენების არამართებულობას იმით ხსნიდა, რომ მას შესწორებული დეკლარაცია ჰქონდა წარდგენილი, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, ვინაიდან შესწორებულ დეკლარაციას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის მე-2 ნაწილი მაშინ მიიჩნევდა თავდაპირველად წარდგენილად, თუ შესწორება ან დამატება საგადასახადო ორგანოს წარედგინებოდა დეკლარაციის წარდგენის ვადაში. მოცემულ შემთხვევაში კი, შპს “....” მიერ შესწორებული დეკლარაცია შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარედგინა 2007 წლის 16 თებერვალს, სამართალდარღვევის აქტის შედგენის შემდეგ.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის საფუძვლად მიიჩნია მისი შეუსაბამობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-17 და მე-18 თავებით დადგენილ წესებთან, კერძოდ, ხსენებული კოდექსის 123-ე მუხლის მიხედვით, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლებოდა გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით პასუხისმგებლობა იყო გათვალისწინებული.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2007 წლის 6 თებერვლის საგადასახადო სამართალდარღვევის აქტში დარღვევად დაფიქსირებული იყო გადასახადის გადამხდელის მიერ დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა საანგარიშო პერიოდის დამთავრებიდან 45-დღიანი ვადის გასვლის შემდეგ, რასაც არც გადასახადის გადამხდელი უარყოფდა. დარღვევის ობიექტური მხარე ასეთივე სახით იყო ფორმულირებული ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 2 მარტის ¹908 ბრძანებაშიც, მაგრამ აღწერილ ქმედებას მიეცა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული დარღვევის კვალიფიკაცია, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლი ითვალისწინებდა პასუხისმგებლობას გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ საგადასახადო ორგანოში არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტაციის წარდგენისათვის, რაც აძლევდა გადასახადის გადამხდელს მომავალში საგადასახადო ვალდებულებათა ანგარიშში ჩათვლის ან დაბრუნების საფუძველს. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული დარღვევა სახეზე იყო, თუ გადასახადის გადამხდელის მიერ კანონით განსაზღვრულ ვადაში საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი დოკუმენტაცია (საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, დეკლარაცია და სხვა) არასწორი მონაცემების შემცველი იყო და ამან განაპირობა შემდგომში ჩათვლის მიღება. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში კანონმდებელი გადამწყვეტ მნიშვნელობას ანიჭებდა წარდგენილი დოკუმენტაციის მონაცემების სისწორეს და არა ვადის დარღვევით დოკუმენტაციის წარდგენას ან მის წარუდგენლობას. ვადის დაუცველობის შემთხვევაში, საქართველოს საგადასახადო კოდექსი პასუხისმგებლობის სხვა ზომებს აწესებდა 131-ე და 137-ე მუხლებით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლზე, რომელიც დღგ-სათვის გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის ზომებს აწესებდა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული სპეციალურ ნორმას წარმოადგენდა და დღგ-სათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევის შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელის მიმართ განსაზღვრულ სანქციებს ითვალისწინებდა. იმავე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი კი სპეციალურ წესს ადგენდა დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების არასწორად ან/და არასრული შევსებისათვის, თუ ეს იწვევდა დღგ-ს თანხის შემცირებას ან ჩასათვლელი თანხის ზრდას. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების არასწორად და/ან არასრულად შევსება თავისთავად წარმოადგენდა საგადასახადო ინსპექციისათვის არასწორი მონაცემების შემცველი ინფორმაციის მიწოდებას, ამდენად, როცა საქმე ეხებოდა დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების მეშვეობით საგადასახადო ორგანოსათვის არასწორი მონაცემების ამსახველი ინფორმაციის მიწოდებას, დამრღვევის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო სპეციალური ნორმა _ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის სახით და არა იმავე კოდექსის 138-ე მუხლი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლის მე-16 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელს ან სხვა ვალდებულ პირს, რომლის მიმართაც გამოტანილი იყო გადაწყვეტილება, წერილობით ეცნობებოდა ამ გადაწყვეტილების შესახებ, ხოლო საგადასახადო სანქციის გამოყენების შემთხვევაში, წარედგინებოდა საგადასახადო მოთხოვნა ამ კოდექსის მე-80 მუხლით დადგენილი წესით. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნა თავისი შინაარსით წარმოადგენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლის მე-16 ნაწილით გათვალისწინებულ წერილობით შეტყობინებას, რომლითაც შპს “....” ეცნობა საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება 2007 წლის 6 თებერვლის ოქმის საფუძველზე, მის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად ჩათვლების გაუქმების შესახებ. ამასთან, ამ გადაწყვეტილებით გადამხდელს ეცნობა, რომ მის მიმართ გამოყენებული იქნებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით დადგენილი პასუხისმგებლობის ზომები. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის გადაწყვეტილება _ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 2 მარტის ¹908 ბრძანების სახით გადამხდელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით დადგენილი სანქციის შეფარდების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 2 მარტის ¹908 ბრძანების კანონიერების საკითხზე მსჯელობა არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნის დარღვევად, რადგან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 146-ე მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრება ნიშნავდა მის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრებას და პირიქით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ საქალაქო სასამართლომ იმსჯელა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობის მოთხოვნით შპს “....” მიერ აღძრულ სარჩელზე. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში კი ბათილად ცნო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹227 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც ტექნიკურ შეცდომად უნდა ჩათვლილიყო, რომლის გამოსწორებაც შესაძლებელი იყო გადაწყვეტილების გამომტანი სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლით დადგენილი წესით და ამ დარღვევის გამო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ უნდა გაუქმებულიყო.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 აგვისტოს განჩინება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მასალები და დაადგინა, რომ გადამხდელის მხრიდან ადგილი არ ჰქონია საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენას და არც სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული ინფორმაციის წარუდგენლობას, რის გამოც გადამხდელის მიმართ არ შეიძლებოდა გამოყენებულიყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე და 137-ე მუხლებით გათვალისწინებული სანქცია.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზეც, რომ გადამხდელის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სანქცია. კასატორი მიუთითებს, რომ ხსენებული ნორმა გამოიყენებოდა იმ გადამხდელების მიმართ, რომლებმაც დადგენილ ვადაში საგადასახადო ორგანოში წარადგინეს დღგ-ს ისეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, რომელიც არასწორად ან/და არასრულად იყო შევსებული და ეს იწვევდა დღგ-ს თანხის შემცირებას ან ჩასათვლელი თანხის ზრდას. მოცემულ შემთხვევაში კი გადამხდელის მხრიდან აღნიშნული შემთხვევა არ დასტურდება. შესაბამისად, გადამხდელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სანქციის გავრცელება არ შეიძლებოდა.

კასატორი სადავოდ არ ხდის იმ ფაქტს, რომ გადამხდელის მიერ დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა მოხდა საანგარიშო პერიოდის დამთავრებიდან 45-დღიანი ვადის გასვლის შემდეგ, რასაც არც მოსარჩელე უარყოფდა. ამდენად, ასეთ შემთხვევაში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლა არ წარმოებდა, რაც იმას ნიშნავდა რომ, თუ პირს, ზემოაღნიშნულის მიუხედავად, მიღებული ჰქონდა ჩათვლა, იგი უნდა გაუქმებულიყო. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 2 თებერვლის ¹908 ბრძანება აღნიშნულ ნაწილშიც კანონიერი იყო და მისი ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა.

კასატორის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში ის ანგარიშ-ფაქტურები, რომელთა წარდგენის ვადაც უკვე გასული იყო, გადამხდელისათვის მხოლოდ ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტები იყო. ვინაიდან გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო ორგანოში დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენის ვადის გასვლის გამო დღგ-ს ჩათვლის მიღების უფლება მოესპო, ასეთ შემთხვევაში მის მიერ ბიუჯეტში გადასახდელი დღგ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის თანახმად, განისაზღვრებოდა დასაბეგრ ბრუნვაზე დარიცხული დღგ-ს თანხით. გადასახადის გადამხდელი _ შპს “.....” კი შეეცადა ბიუჯეტში გადასახდელი დღგ შეემცირებინა დაგვიანებით წარმოდგენილი დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით გადახდილი დღგ-ს თანხით და ამ მიზნით წარმოადგინა არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტები _ დღგ-ს დეკლარაციები, რითაც მოითხოვა და მიიღო კუთვნილზე მეტი დღგ-ს თანხის ჩათვლა, რაც მოსარჩელეს აძლევდა მომავალ საგადასახადო ვალდებულებათა ანგარიშში მისი ჩათვლის საფუძველს. შესაბამისად, გადამხდელმა აღნიშნული ქმედებით იმ დროისათვის მომავალ საგადასახადო ვალდებულებათა ანგარიშში არასწორი ჩათვლის ხარჯზე შეამცირა ბიუჯეტში გადასახდელი დღგ-ს თანხა. ამდენად, დარღვეული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნა, ვინაიდან გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი დღგ-ს დეკლარაცია არასწორი მონაცემების შემცველი იყო, რამაც განაპირობა შემდგომში ჩათვლის მიღება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, გადამხდელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქციის გამოყენება კანონიერად მოხდა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2007 წლის 2 მარტის ¹908 ბრძანება და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნა კანონიერი იყო, რის გამოც არ არსებობდა მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 29 ოქტომბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2008 წლის 3 აპრილს, 12.30 საათზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 აპრილის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2007 წლის 6 თებერვალს შპს “...” მიმართ შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, რომელშიც აღინიშნა, რომ შპს “....” მიერ დღგ-ს ჩათვლა განხორციელდა 45-დღიანი ვადის დარღვევით წარდგენილ ანგარიშ-ფაქტურებზე და შპს “.....” მიიღო 2520, 2500 და 24,4 ლარის ოდენობით ჩათვლა, ხოლო აღნიშნული სამართალდარღვევა დაკვალიფიცირდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით (ს.ფ. 55). 2007 წლის 7 თებერვალს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს “....." მიმართ გაიცა ¹277 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელშიც აღინიშნა, რომ შპს “...." გაუუქმდა დღგ-ს მიღებული ჩათვლები საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის შესაბამისად და მის მიმართ გამოყენებული იქნებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციები (ს.ფ. 10). 2007 წლის 2 მარტს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსმა გამოსცა ¹908 ბრძანება, რომლითაც შპს “....” გაუუქმდა დღგ-ს ჩათვლა 2520, 2500 და 24,4 ლარის ოდენობით და შპს “.....” დაჯარიმდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით, რაც ითვალისწინებდა ჯარიმას _ ჩათვლილი თანხის 300 პროცენტის ოდენობით და ჯარიმამ შეადგინა _ 15133 ლარი (ს.ფ. 12). 2007 წლის 6 მარტს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ გამოსცა ¹183 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს “....” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 127-ე და 138-ე მუხლებით ჩათვლაზე დაგვიანებით წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურისათვის სანქციის სახით დაერიცხა ჯარიმა _ 15133 ლარი (ს.ფ. 11). შპს “....” საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში იმავე ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნებზე შეიტანა შესაგებელი, რომელშიც მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ხსენებული საგადასახადო ორგანოს მხრიდან დარღვეულ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნები, რომლის თანახმად, გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, ხოლო საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება საგადასახადო სანქციების დარიცხვის შესახებ ბუნებაში არ არსებობდა. შესაგებლის ავტორმა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნების გაუქმება მოითხოვა (ს.ფ. 6-9).

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად აღნიშნავს, რომ ამ შემთხვევაში სადავო საკითხს წარმოადგენს შპს “....” დაკისრებული ჯარიმის სამართლებრივი საფუძველი და მისი ოდენობა, ანუ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის რომელი მუხლით და შესაბამისად, რა ოდენობით უნდა დაეკისროს მას ჯარიმა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინება შეიცავს წინააღმდეგობრივ დასკვნებს, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ, ერთი მხრივ, აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნა ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, რადგან იგი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნებს, მაგრამ იქვე დაასკვნა, რომ მისი ბათილად ცნობა გავლენას ვერ მოახდენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული მოთხოვნის აღსრულებაზე, ვინაიდან ამ ნორმით გათვალისწინებული ჩათვლის გაუქმებისათვის ხსენებული კოდექსი საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმებას არ ითვალისწინებდა. გარდა ამისა, მართალია, სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მის მიმართ სანქცია არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული, ასევე მართებულად მიიჩნია, რომ ამ შემთხვევაში მოსარჩელის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო სპეციალური ნორმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის სახით და არა იმავე კოდექსის 138-ე მუხლი, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოიცა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე და საერთოდ არ უმსჯელია კონკრეტული დავის მთავარ საკითხზე, კერძოდ, იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, სამართლებრივად, არ იყო საკმარისი აღნიშნულისათვის და ასევე აუცილებელი იყო შპს “....” მიმართ კანონით დადგენილი შესაბამისი სანქციის გამოყენების რეალიზებისათვის სათანადო აქტის გამოცემის დავალება მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არასრულყოფილად განიხილა მოცემული საქმე, რადგან ბოლომდე არ უმსჯელია მხარეთა შორის დავის მოწესრიგების სამართლებრივ რეგლამენტაციაზე, ანუ ყურადღების მიღმა დარჩა ძირითადი საკითხი, რომელიც შეეხება მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრებას საქართველოს მატერიალური და საპროცესო კანონმდებლობის ფარგლებში, რის შედეგადაც სააპელაციო სასამართლომ ისე მიიღო განჩინება, რომ არ უმსჯელია სადავო საკითხის დარეგულირებისათვის შესაბამისი საპროცესო ნორმის გამოყენებაზე _ სადავო საკითხის გადაწყვეტის მიზნით, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალებაზე.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო საჩივარში აღნიშნა, რომ სასამართლომ ისე ცნო ბათილად სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომ არ უმსჯელია, ამ შემთხვევაში გადამხდელს უნდა გაუქმებოდა თუ არა დღგ-ს მიღებული ჩათვლები და უნდა დაკისრებოდა თუ არა მას ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლის შესაბამისად, ხოლო შპს “....” შესწორებული დეკლარაცია წარადგინა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი ვადის დარღვევით, რის გამოც იგი არ ითვლებოდა თავდაპირველად წარდგენილად და შესაბამისად, შპს “....” დაჯარიმების დროისათვის არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტები გადამხდელის მხრიდან ისევ არსებობდა, რის გამოც იგი დაჯარიმებულ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით, აღნიშნულ გადამხდელს კი დღგ-ს ჩათვლების გაუქმებისა და დაჯარიმების შესახებ ცალ-ცალკე საგადასახადო მოთხოვნით ეცნობებოდა, თუ ერთ საგადასახადო მოთხოვნაში იქნებოდა ორივე მათგანი მითითებული, ამით არსებითად არაფერი შეიცვლებოდა (ს.ფ. 67-69).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, “საგადასახადო მოთხოვნა” არის საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციული აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. “საგადასახადო მოთხოვნის” შესრულება სავალდებულოა ამ კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია, გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს წარუდგინოს “საგადასახადო მოთხოვნა”, თუ არსებობს მისი წარდგენის საფუძველი. წარდგენის კონკრეტულ საფუძველზე შესაბამის პირებს წარედგინება მხოლოდ ერთი “საგადასახადო მოთხოვნა”.

ამდენად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლი პირდაპირ ითვალისწინებს, რომ წარდგენის ერთ კონკრეტულ საფუძველზე პირს წარედგინება მხოლოდ ერთი “საგადასახადო მოთხოვნა”, მოცემულ შემთხვევაში კი, მიუხედავად იმისა, რომ სახეზე იყო ერთი კონკრეტული საფუძველი, შპს “....” წარედგინა არა ერთი, არამედ ორი “საგადასახადო მოთხოვნა”, რის გამოც დაირღვა აღნიშნული მუხლი. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აშკარაა შინაარსობრივი და სამართლებრივი შეუსაბამობა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნებს შორის, რადგან საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებულია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სანქციების გამოყენებაზე, ხოლო იმავე ინსპექციის 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნაში სანქციის სახით ჯარიმის დარიცხვის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია ამ კოდექსის 127-ე (საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმის წარმოება) და 138-ე მუხლებზე, რომელთა საფუძველზე შპს “...” დაერიცხა ჯარიმა _ 15133 ლარი.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის (დღგ-ს ჩასათვლელი თანხა) პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლის უფლება აქვს დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებულ პირს. იმავე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის მიხედვით, დღგ-ს ჩათვლა არ წარმოებს იმ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, რომლებიც არ არის წარმოდგენილი მყიდველის (ჩათვლის მიმღების მიერ) დღგ-ს საანგარიშო პერიოდის დამთავრებიდან არა უგვიანეს 45 დღისა. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა შპს “....” მიერ დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების წარუდგენლობა მითითებულ ვადაში.

შპს “....” წარმომადგენელი საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ ახსნა-განმარტებაში მიუთითებს, რომ საგადასახადო მოთხოვნა აუცილებლად დგება, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს და რომელშიც აუცილებლად მიეთითება თანხების დარიცხვების შესახებ და არა წერილის ან ცნობის სახით, ხოლო მოპასუხის მიერ გამოცემულ იქნა ორი საგადასახადო მოთხოვნა და ორივე საგადასახადო მოთხოვნის ძალაში დატოვების შემთხვევაში, მოსარჩელეს ერიცხებოდა ჯარიმა, გათვალისწინებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის, როგორც 140-ე, ისე 138-ე მუხლით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 137-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ საგადასახადო ორგანოში საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული ინფორმაციის წარუდგენლობა, ისევე, როგორც არსებული სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული ინფორმაციის წარდგენაზე უარი, აგრეთვე, აღნიშნული დოკუმენტაციის ან/და ინფორმაციის წარდგენისაგან თავის არიდება, იწვევს დაჯარიმებას 200 ლარის ოდენობით. ხსენებული კოდექსის 138-ე მუხლის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ საგადასახადო ორგანოში არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტების წარდგენა, რაც იძლევა გადახდილი გადასახადის მომავალ საგადასახადო ვალდებულებათა ანგარიშში ჩათვლის ან დაბრუნების საფუძველს, იწვევს დაჯარიმებას ჩასათვლელი ან დასაბრუნებელი თანხის 300 პროცენტის ოდენობით. იმავე კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-სათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევის შემთხვევაში, კერძოდ, დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის არასწორად ან/და არასრული შევსების შემთხვევაში, თუ ეს იწვევს დღგ-ს თანხის შემცირებას ან ჩასათვლელი თანხის ზრდას, გადასახადის გადამხდელს გადახდება ჯარიმა _ შემცირებული დღგ-ს თანხის ან გაზრდილი ჩასათვლელი თანხის 100%.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოში არასწორი მონაცემების წარდგენაზე მითითებულია, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის, როგორც 138-ე, ისე 140-ე მუხლში, ანუ აღნიშნულ მუხლებში საუბარია არასწორ მონაცემებზე და არა დეკლარაციის საერთოდ წარუდგენლობაზე. საკასაციო სასამართლოს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 137-ე, 138-ე და 140-ე მუხლების შეჯერებით მიაჩნია, რომ იმ შემთხვევაში, თუ სახეზე იყო დოკუმენტაციის _ დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის წარუდგენლობა, გაურკვეველია, რატომ არ გამოიყენა კასატორმა ხსენებული კოდექსის 137-ე მუხლი, ხოლო, თუ ადგილი ჰქონდა არასწორი მონაცემების წარდგენას, მაშინ გაუგებარია, რატომ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული ამ კოდექსის 138-ე მუხლი და არა იმავე კოდექსის 140-ე მუხლი, მით უმეტეს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლში ზოგადად არის მითითებული არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტების წარდგენაზე, ხოლო იმავე კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტში პირდაპირ არის მითითებული დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის არასწორად ან/და არასრულად შევსების შემთხვევაზე. შესაბამისად, დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებთან მიმართებაში სპეციალურ ანუ კონკრეტულ ნორმას შეიცავს სწორედ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი. აღნიშნული საკითხი, რომელიც წარმოადგენს კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო და ამასთანავე, ძირითად, არსებით საკითხს, კასატორმა საკასაციო სასამართლოს სხდომებზეც ვერ განმარტა და ვერ დაასაბუთა მის მიერ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით რეგლამენტირებული ჯარიმის ჩასათვლელი ან დასაბრუნებელი თანხის 300 პროცენტის ოდენობით გამოყენება, რაც პირდაპირ მიუთითებს იმაზე, რომ კასატორს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლის მიხედვით ჯარიმის დაკისრებამდე, არ გამოუკვლევია და არ დაუდგენია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და არ მოუხდენია მათი სამართლებრივი შეფასება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ზემოხსენებულ ნორმებთან მიმართებაში, რაც ასევე გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობის საფუძველია. ამასთან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლისა და 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის ნორმების ერთმანეთისაგან გამიჯვნას, მათი რეალიზების თვალსაზრისით, უდიდესი პრაქტიკული და პრინციპული მატერიალური მნიშვნელობა აქვს, რადგან აღნიშნული ნორმებით ჯარიმების განსხვავებული პროცენტული ოდენობაა დადგენილი, ხოლო დღგ-სთან მიმართებაში ამ კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის სპეციალურობას ადასტურებს ამავე ქვეპუნქტით რეგლამენტირებული დღგ-სათვის თვისობრივად დამახასიათებელი, ამ ქვეპუნქტში ალტერნატიულად მოხსენიებული ქმედებების ორი პოტენციური, თავისი არსით ერთმანეთის საპირისპირო და ურთიერთგამომრიცხავი შედეგი, რომლებიც დაფუძნებულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი წინააღმდეგობრივია, რადგან მასში, ერთი მხრივ, აღნიშნულია, რომ გადამხდელმა იმ დროისათვის მომავალ საგადასახადო ვალდებულებათა ანგარიშში არასწორი ჩათვლის ხარჯზე შეამცირა ბიუჯეტში გადასახდელი დღგ-ს თანხა და ამდენად, დარღვეული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნა, ვინაიდან გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი დღგ-ს დეკლარაცია არასწორი მონაცემების შემცველი იყო, რამაც განაპირობა შემდგომში ჩათვლის მიღება, ხოლო, მეორე მხრივ, კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის ნორმა გამოიყენებოდა იმ გადამხდელების მიმართ, რომლებმაც დადგენილ ვადაში საგადასახადო ორგანოში წარადგინეს დღგ-ს ისეთი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, რომელიც არასწორად ან/და არასრულად იყო შევსებული და ეს იწვევდა დღგ-ს თანხის შემცირებას ან ჩასათვლელი თანხის ზრდას, მოცემულ შემთხვევაში კი გადამხდელის მხრიდან აღნიშნულ შემთხვევას ადგილი არ ჰქონდა და შესაბამისად, გადამხდელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სანქციის გავრცელება არ შეიძლებოდა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 11 მაისის სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ მოპასუხის მიერ შპს “....” მიმართ ერთსა და იმავე საფუძველზე წარდგენილ იქნა ორი საგადასახადო მოთხოვნა, ამასთან, ერთი საგადასახადო მოთხოვნით გამოყენებულ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქცია, ხოლო მეორე საგადასახადო მოთხოვნით _ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქცია, მაშინ, როდესაც საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის თანახმად, ერთსა და იმავე საფუძველზე არ შეიძლებოდა ორი საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენა (ს.ფ. 58). ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 13 აგვისტოს სხდომაზე კი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ შპს “...” საგადასახადო დეკლარაცია არ წარადგინა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებულ 45-დღიან ვადაში, ამიტომ მან დაკარგა დღგ-ს ჩათვლის უფლება, ვადის გადაცილების გამო კი, იმავე დეკლარაციაში მითითებული მონაცემები, რადგან ჩათვლა არ უნდა განხორციელებულიყო, არასწორი იყო, ამასთან, მართალია, შესაბამის სამართალდარღვევის ოქმში მითითებული იყო ვადის დარღვევაზე, მაგრამ მასში მოყვანილი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლი გულისხმობდა იმას, რომ შპს “....” საგადასახადო დეკლარაციაში არასწორი ინფორმაცია მიუთითა, რის გამოც მან დაკარგა დღგ-ს ჩათვლის უფლება, ხოლო არასწორი მონაცემების მითითებით მანვე შეამცირა დასაბეგრი თანხის ოდენობა (ს.ფ. 85-87).

საკასაციო სასამართლოს 2008 წლის 17 აპრილის სხდომაზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) წარმომადგენელმა განმარტა, რომ ამ შემთხვევაში სახეზე არ არის დოკუმენტის _ დღგ-ს დეკლარაციის წარუდგენლობა და კასატორი მოსარჩელეს ედავება არა საგადასახადო ორგანოსთვის ინფორმაციის წარუდგენლობას, არამედ მისთვის არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტის წარდგენას დღგ-ს დეკლარაციის სახით. იმავე სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ მის მიერ გასაჩივრებულ, პირველად გამოცემულ აქტს არ ეთანხმება იმიტომ, რომ ერთი საგადასახადო მოთხოვნის ნაცვლად, მას გაეგზავნა ორი საგადასახადო მოთხოვნა, რაც წარმოადგენს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნის დარღვევას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორის ზემოაღნიშნული განმარტება არ შეესაბამება მის მიერვე გამოცემულ 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტზე მითითებას, ხოლო ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად ასევე იმავე კოდექსის 140-ე მუხლზე მითითება, თავის მხრივ _ 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლზე მითითებას, ანუ ერთ შემთხვევაში კასატორმა შპს “....” დარღვევა შეაფასა აღნიშნული კოდექსის 140-ე მუხლით, ხოლო მეორე შემთხვევაში _ იმავე კოდექსის 138-ე მუხლით.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტში საუბარია სწორედ დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების და არა დღგ-ს დეკლარაციის 45-დღიან ვადაში საგადასახადო ორგანოში წარუდგენლობაზე. ამასთან, კასატორი ვერ ასაბუთებს და ვერ განმარტავს იმას, რომ, თუ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი გამოიყენება იმ გადასახადის გადამხდელების მიმართ, რომლებმაც საგადასახადო ორგანოში დადგენილ ვადაში წარადგინეს არასწორად და არასრულად შევსებული დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, ხსენებული კოდექსის 138-ე მუხლშიც არ არის საუბარი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარუდგენლობაზე, მით უმეტეს, რომ იმავე კოდექსის 138-ე მუხლის ნორმა ზოგადი ხასიათისაა _ მასში ზოგადად არის მითითებული არასწორი მონაცემების შემცველი დოკუმენტების საგადასახადო ორგანოში წარდგენაზე და ამავე მუხლში არ არის კონკრეტულად ნახსენები საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და შესაბამისად, არც დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა.

გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებაზე, რომ, მართალია, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებულ არასწორი მონაცემების შემცველ დოკუმენტებში იგულისხმება, როგორც საგადასახადო დეკლარაცია, ისე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, მაგრამ კასატორის მიერ 2007 წლის 6 მარტს გამოცემულ ¹183 საგადასახადო მოთხოვნაში პირდაპირ არის მითითებული დაგვიანებით წარდგენილ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაზე და არა არასწორი მონაცემების შემცველი დღგ-ს დეკლარაციის წარდგენაზე, რაზეც მიუთითა კასატორმა საკასაციო სასამართლოს 2008 წლის 17 აპრილის სხდომაზე, ანუ კასატორის ხსენებული მოსაზრება არ შეესაბამება მის მიერვე გამოცემული 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნის, ისევე, როგორც 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნის შინაარსს და უფრო მეტიც, იგი ეწინააღმდეგება 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 საგადასახადო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტსა და 140-ე მუხლზე მითითებას, რადგან აღნიშნულ ქვეპუნქტსა და 140-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტში პირდაპირ არის მითითებული დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებზე და მათში საერთოდ არ არის ნახსენები დღგ-ს დეკლარაცია.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, რომელთა მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე, ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლში მოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სავალდებულო წინაპირობები, რომლებიც მათი რეალიზების თვალსაზრისით, ამ მუხლში არა კუმულაციური, არამედ ალტერნატიული სახით არის წარმოდგენილი, ამასთან, არსებით დარღვევად ჩაითვლება ისეთი დარღვევა, რომელსაც შეეძლო არსებითი გავლენა მოეხდინა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, რომელთა თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. დაუშვებელია, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კანონის მოთხოვნის შესასრულებლად და იმისათვის, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება იყოს კანონშესაბამისი, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის მეტად მნიშვნელოვანი და სავალდებულო წინაპირობაა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევა, გაანალიზება, შესწავლა და გადაწყვეტილების მიღება ამ გარემოებათა შეფასების შედეგად, იმისათვის, რომ თავიდან იქნეს აცილებული ადმინისტრაციული ორგანოს დაუსაბუთებელი დასკვნის გაკეთება. ამასთან, მისაღები ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით პირის სამართლებრივი მდგომარეობის შესაძლო გაუარესების შემთხვევაში, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ აცნობოს ამ პირს და უზრუნველყოს ადმინისტრაციულ წარმოებაში მისი მონაწილეობა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში გამოყენებული უნდა იქნეს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნება ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნები და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) დაევალება საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ამ გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 აგვისტოს განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 7 თებერვლის ¹277 და 2007 წლის 6 მარტის ¹183 საგადასახადო მოთხოვნები და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) დაევალოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ამ გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.