¹ბს-990-948(კ-07) 26 მარტი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
სხდომის მდივანი – ქ. მაღრაძე
კასატორი – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური; წარმომადგენელი – კ. შ.-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,ე”; წარმომადგენელი – დ. მ.-ი
სარჩელზე მოპასუხე - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია
მესამე პირები: სს ,,თელასი”; წარმომადგენელი – ა. პ.-ი; ი/მ ,,ს”; ი/მ ,,დ”
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება
დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2005 წლის 14 ივლისს საქართველოს უსინათლოთა კავშირმა შპს ,,ე.-მ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 6 აპრილის ¹4-11/2290 ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობასა და საგადასახადო ორგანოების მიერ დღგ-ს ჩათვლას შპს ,,ე.-ის” ანგარიშ-ფაქტურების: აა-99 ¹0113905, აა-67 ¹001931, აა-01 ¹13339-ის შესაბამისად, მთლიანი თანხის - 2 173,65 ლარის ოდენობით და დღგ-ს გადასახადზე დარიცხული საურავის მოხსნას.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,ე.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 6 აპრილის ¹04-11/2290 ადმინისტრაციული აქტი აა-99 ¹0118905, თანხა - 665,13 ლარი, აა-01 ¹133339, თანხით - 75,52, ანგარიშ-ფაქტურებთან მიმართებაში, მოპასუხე საგადასახადო ორგანოებს დაევალათ დღგ-ს ჩათვლა შპს ,,ე.-ის”, აა-99 ¹0118905 – თანხით - 665,13 ლარი, აა-01 ¹133339-75, თანხით - 52 ლარი, ანგარიშ-ფაქტურებზე და დღგ-ს გადახდაზე დარიცხული საურავის მოხსნა. მოსარჩელეს უარი ეთქვა 2005 წლის 6 აპრილის ¹04-11/2290 ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობაზე, აა-67 ¹001931-1433 ლარი ანგარიშ-ფაქტურებთან მიმართებაში.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს ,,ე.-მ” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა.
აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
მეორე აპელანტი - შპს ,,ე.-ის” წარმომადგენელი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებასა და მისი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას.
საქმის სააპელაციო წესით განხილვის სტადიაზე, 2006 წლის 6 ივლისის საოქმო განაჩენით, საქმეში მესამე პირად ჩაებნენ ი/მ ,,დ”, ი/მ ,,ს”და სს ,,თ”.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 3 მაისის საოქმო განჩინებით აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურით, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თბილისის საგადასახადო ინსპექცია - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და შპს ,,ე.-ის” სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს ,,ე.-ის” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურს დაევალა შპს ,,ე.-ს” გადახდილად ჩაუთვალოს აა-67 ¹001931 და აა-99 ¹0118905 ანგარიშ-ფაქტურებზე 2098 ლარის ოდენობით დამატებული ღირებულების გადასახადის გადახდა და მოსარჩელე გათავისუფლდეს მასზე დარიცხული საურავების გადახდის ვალდებულებისაგან. სასარჩელო მოთხოვნა დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ის გადახდის ფაქტი, რაც ნიშნავს, რომ მომწოდებლის მხრიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებს მყიდველის მიერ არა გადასახადის, არამედ დღგ-ით დატვირთული საფასურის გადახდისა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს, რის გამოც მხოლოდ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა არ არის საკმარისი, რათა განხორციელდეს გადასახადის გადახდილად აღიარება და მოსარჩელის გათავისუფლება საგადასახადო დავალებით დაკისრებული დამატებული გადასახადის გადახდის მოვალეობისაგან.
საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლში 2000 წლის 13 ივლისს შეტანილი ცვლილებების შესაბამისად, დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა.
საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის დებულებების გათვალისწინებით, დღგ-ს ჩათვლისათვის აუცილებელია ერთდროულად 2 პირობის არსებობა: საქონლის მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ს გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით და გამყიდველის მიერ დღგ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, აა-99 ¹0112905 და აა-67 ¹001913 ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე უნდა განხორციელდეს დღგ-ს ჩათვლა, ვინაიდან არსებობს ორივე პირობა.
სააპელაციო პალატის განმარტებით, შპს ,,ე.-ის” მოთხოვნა აა-01 ¹133339 ანგარიშ-ფაქტურებით დღგ-ს ჩათვლაზე, უსაფუძვლოა, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერება 4 ეგზემპლარად. განსახილველი საქმის მასალებით კი არ დასტურდება მიმწოდებლის, სს ,,...-ის” მიერ მითითებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მეოთხე პირის წარდგენა შემოსავლების სამსახურში, რის გამოც ვერ მოხერხდა დღგ-ს ჩათვლა.
რაც შეეხება საურავს, სააპელაციო პალატის განმარტებით, მოსარჩელე გათავისუფლებულ იქნა საურავისაგან, ვინაიდან იგი არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს იმ პირის წინააღმდეგ, რომელიც არ წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელს. ამ შემთხვევაში კი, შპს ,,ე” არ წარმოადგენს დღგ-ს გადამხდელს და დაუშვებელია მის მიმართ საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული საურავის დაკისრება.
მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.
კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად საგადასახადო სისტემა მოიცავდა საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადების (დაწესების, შეცვლისა და გაუქმების) გადახდის პრინციპებს, ფორმებს და მეთოდებს, საგადასახადო ორგანოებისა და საგადასახადო კონტროლის, აგრეთვე საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის სახეების ერთობლიობას. საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის შესაბამისად, საქართველოში მოქმედებს საერთო სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. დღგ წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციის დროის შესაბამისად, გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში. აღნიშნულ ნორმას ითვალისწინებდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაციც.
კასატორის მითითებით, შემოსავლების სამსახურის გადამხდელთა ცენტრალიზებულ კომპიუტერულ ბაზაში არსებულ მონაცემებზე დაყრდნობით და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 27 ივნისის ¹16.19/12/12-2474 წერილით ირკვევა, რომ შპს ,,ე.-ის” მიმწოდებლებს შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში არ წარუდგენიათ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები და არ განუხორციელებიათ სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება, რითაც დაირღვა 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე, 115-ე და 118.3-ე მუხლების მოთხოვნები.
ამასთან, კასატორის განმარტებით, განხორციელებული ოპერაციის (საქონლის მიწოდების) დროს, როდესაც მოხდა დღგ-ის გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციის წარმოება, გადასახადის თანხის გადახდა განისაზღვრებოდა ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონით (2005 წლის 1 იანვრიდან ძალაშია ,,საბიუჯეტო სისტემის შესახებ” საქართველოს კანონი) და სახელმწიფო გადასახადებიდან აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკებისა და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტებში ანარიცხების გრძელვადიანი ეკონომიკური ნორმატივების შესახებ” 2004 წლის 13 დეკემბრის საქართველოს კანონის მიხედვით. მხოლოდ ამ მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ დღგ-ს თანხა ჩაითვლება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად. ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავს, რომ საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით. ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა გადახდილად ჩაითვლება, თუ ის ასხვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ის ჩათვლების განხორციელება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის მიხედვით დაუშვებელია.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებას შპს ,,ე.-თვის” დღგ-ს ჩათვლების აღდგენის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო პრეტენზიას, რომელიც შეეხება შპს ,,ე.-თვის” მიმწოდებლებთან ინდმეწარმე ,,დ.-თან” და ინდმეწარმე ,,ს.-თან” დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების განხორციელების დროს სერია აა-67 ¹001931 და აა-99 ¹0118905 ანგარიშ-ფაქტურებით გამოწერილი დღგ-ს ჩათვლას და თვლის, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება დასაბუთებულია.
კასატორი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, მართალია, სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას - გამყიდველების მხრიდან დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების დადგენილი წესით წარდგენისა და გადახდის თაობაზე და მიუთითებს, რომ ინდმეწარმე ,,დ.-ისა” და ინდმეწარმე ,,ს.-ის” მიერ არ მომხდარა ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 ეგზემპლარების საგადასახადო ორგანოებში წარდგენა, მაგრამ აღნიშნული მოსაზრების დასადასტურებლად ვერ წარმოადგენს შესაბამის მტკიცებულებას, რაც გააქარწყლებდა ან ეჭვქვეშ დააყენებდა საგადასახადო ინსპექციიდან წარმოდგენილი ცნობების სისწორეს, რომლითაც დასტურდება, რომ ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილია და ანგარიშ-ფაქტურებში ასახული თანხა ჩარიცხულია შესაბამის ანგარიშზე.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორის მხრიდან დასაბუთებული პრეტენზიის სახით წარმოდგენილი _ მოხსენებითი ბარათი მიეკუთვნება შიდა სამსახურებრივ დოკუმენტს, რაც არ იძლევა საგადასახადო ინსპექციის ხელმძღვანელის მიერ გაცემული ცნობების ეჭვქვეშ დაყენების საკმარის საფუძველს და რაც, თავის მხრივ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს, უდავოდ მიიჩნიოს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, გამყიდველების მხრიდან ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 ეგზემპლარების წარდგენისა და თანხის გადახდის თაობაზე.
ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო კანონშესაბამისად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას დღგ-ს ჩათვლის სავალდებულობის თაობაზე და, თავის მხრივ, განმარტავს შემდეგს:
აღნიშნული სადავო ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერის დროს მოქმედი 1997 წლის 13 ივნისის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა წარმოადგენს გადასახადის თანხას, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარმოდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან გადახდილია საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით. ხოლო, ამავე პუნქტის თანახმად, ,,დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა”. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 114-ე მუხლის პირველი ნაწილი ითვალისწინებს ორ მოთხოვნას: მყიდველის მიერ დღგ-ის თანხის გადახდას შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად და გამყიდველის მიერ დღგ-ის თანხის საქართველოს ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულებას. ამავე კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ის გადახდის ფაქტი, რაც ნიშნავს იმას, რომ მიმწოდებლის მხრიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებს მყიდველის მიერ არა გადასახადის, არამედ, დღგ-ით დატვირთული საფასურის გადახდისა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს.
საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ 2005 წლის 10 მარტის ¹2/2/275.296.299 გადაწყვეტილებით განმარტა, რომ: “... თუ ე.წ. მიმწოდებლის მიერ არ შესრულდება მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ განხორციელდება დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად ვერ განხორციელდება ე.წ. მიმღების უფლება – ჩაითვალოს დღგ-ის თანხა გადახდილად.”
იმის გათვალისწინებით, რომ წინამდებარე შემთხვევაში დადგენილია აა-67 ¹001931 და აა-99 ¹0118905 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით გათვალისწინებული დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში შეტანის ფაქტი, საკასაციო სასამართლო კანონიერად მიიჩნევს მიმღების – შპს ,,ე.-ის” მიერ დასახელებული ანგარიშ-ფაქტურებით გათვალისწინებული დღგ-ის თანხის გადახდილად ჩათვლას.
საკასაციო სასამართლო ასევე ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, მოსარჩელისათვის ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ის ჩათვლების გაუქმების შედეგად დარიცხული საურავის, საგადასახადო კოდექსის ნორმებთან შეუსაბამობის გამო, გაუქმების შესახებ და განმარტავს, რომ 1997 წლის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 90-ე მუხლის თანახმად, დღგ, როგორც არაპირდაპირი გადასახადი, არის საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის, სამუშაოს, მომსახურების წარმოებისა და მიმოქცევის პროცესში შექმნილი ღირებულების ნაწილი, აგრეთვე საქართველოს ტერიტორიაზე შეტანილი ყველა დასაბეგრი საქონლის ღირებულების ნაწილის ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი. დღგ ექვემდებარება გადახდას საქონლის მიწოდების, სამუშაოს შესრულებისა და მომსახურების გაწევის ყველა სტადიაზე, ხოლო დღგ-ის საბოლოო გადამხდელი არის მომხმარებელი.
აღნიშნულთან დაკავშირებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით განმარტებულია, რომ დღგ-ს ჩათვლასთან დაკავშირებული საურავის დარიცხვის სადავოობისას უნდა დადგინდეს, თუ ვინ წარმოადგენს დღგ-ის გადამხდელს. საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის შესაბამისად, არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება აკისრია საქონლის (სამუშაოს მომსახურების) მიმწოდებელს, რომელიც ამ კოდექსის მე-3 და მე-4 კარის მიზნებისათვის იწოდება გადასახადის გადამხდელად. ამავე კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ გადასახადის თანხა არ არის გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, გადაიხადოს გადაუხდელი თანხის 0,15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან გადასახადის გადახდის თარიღამდე, გარდა ამ კოდექსის 2521-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევისა.
აღნიშნულის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საურავი წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რომელიც გამოყენებული უნდა იყოს იმ პირის მიმართ, რომელიც ითვლება გადასახადის გადამხდელად, ხოლო შპს ,,ე” წარმოადგენდა მყიდველს და არა მიმწოდებელს და იგი დღგ-ს, როგორც არაპირდაპირი გადასახადის, გადამხდელად ვერ მიიჩნევა და შესაბამისად, ვერ დაეკისრება საგადასახადო პასუხისმგებლობა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ აღნიშნული არ ექვემდებარება გაზიარებას.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
