¹ბს-993-950(კ-07) 19 დეკემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს «ლ.-ის» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 3 ნოემბერს შპს «ლ.-მ» მიწის სასყიდლიანი უზუფრუქტით მუდმივ სარგებლობაში გადაცემის თაობაზე ნორმატიული აქტის გამოცემისა და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების _ ქ. ფოთის საკრებულოსა და ქ. ფოთის მერიის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, შპს «ლ.-ის" სარგებლობაში არსებული ქონების _ ქ. ფოთის მერიის საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე განთავსებული ¹... და ¹... ნავთობგადასაქაჩი ტერმინალების დამაგრებისათვის გამოყოფილი 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის მუდმივ მფლობელობაში სასყიდლიანი უზუფრუქტით გადაცემის თაობაზე ქ. ფოთის საკრებულოსა და ქ. ფოთის მერიის მიმართ 2004 წლის 11 სექტემბრის ¹150 და 16 ოქტომბრის ¹163 წერილებზე მოპასუხეთა მხრიდან არ მოხდა შესაბამისი რეაგირება. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის განცხადებაზე მიღებულ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით დადგენილი იყო, რომ ¹2ა-153-04 საქმეზე რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებაში მითითებული ფრაზა _ «ფ.-ში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი ნატურით გადაეცათ ანუ შეესახლებინათ შპს «ლ.-ა" _ ნიშნავდა აღნიშნული ქონების შპს «ლ.-სათვის" საკუთრებაში გადაცემას.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დადგენილი იყო, რომ ფოთის საზღვაო ნავსადგურში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი წარმოადგენდა შპს «ლ.-ის" საკუთრებას. აღნიშნულ ქონებაზე შპს «ლ.-ის" საკუთრების უფლება ასევე დასტურდებოდა: საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველი კოლეგიის 2004 წლის 17 ივლისის ¹1/10/292 კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით; რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინებით, 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებითა და 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 8 მარტის ¹221 დადგენილებით გადაწყდა ქ. ფოთის ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ¹... და ¹... ტერმინალების აშენება. ქ. ფოთის მერიის, საქართველოს რესპუბლიკის არქიტექტურისა და მშენებლობის სამინისტროსა და დამკვეთის _ ქ. ფოთის საზღვაო-სავაჭრო ნავსადგურის დირექციის მიერ გაცემულ იქნა საპროექტო დავალება ქ. ფოთის საზღვაო-სავაჭრო ნავსადგურის სატრანსპორტო სისტემის მოდერნიზაციის პროექტის, ქ. ფოთის განვითარების გენერალური სქემის შედგენისა (რეგისტრირებული იყო ტექაღრიცხვის ბიუროში) და ნავთბპროდუქტების ტერმინალის მშენებლობის შესახებ. აღნიშნული პროექტის განხორციელებისათვის გამოიყო 1,2 ჰა ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა და «საკუთრების უფლების შესახებ" საქართველოს 1993 წლის 15 ივლისის კანონის თანახმად, ამ მშენებლობისათვის მასზე მიმაგრებულ იქნა ორგანიზაცია «საქსახპროექტის" მიერ. მოსარჩელის მიერ მის საკუთრებაში არსებული ქონების შეუზღუდავი მფლობელობისა და სარგებლობის უფლების უზრუნველსაყოფად, აუცილებელი იყო იმ მიწის ფართით სარგებლობის საკითხის გადაწყვეტა, რომელზეც განთავსებული იყო ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ¹... და ¹... ტერმინალები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ, იმის გათვალისწინებით, რომ 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ფართის მუდმივ სარგებლობაში სასყიდლიანი უზუფრუქტით გადაცემის შესახებ, რომელზეც დაპროექტდა, აშენდა და განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" უძრავი და მოძრავი ქონება, მოპასუხეებისადმი წარდგენილი მისი მოთხოვნა დადგენილ ვადაში არ დაკმაყოფილდა, მოითხოვა მოპასუხეებს დავალებოდათ აღნიშნული მიწის ფართის მისთვის მუდმივ სარგებლობაში სასყიდლიანი უზუფრუქტით გადაცემის შესახებ აქტის გამოცემა, აგრეთვე, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, ამის თაობაზე მიღებული სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ხსენებული მიწის ნაკვეთის გასხვისების თავიდან ასაცილებლად, ქ. ფოთის ტერიტორიაზე არსებული 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის დასახელებულ ფართზე ყადაღის დადება, ვინაიდან ადგილი ჰქონდა უსასყიდლო უზუფრუქტით გადაცემული მიწის ფართის გასხვისების არაერთ ფაქტს.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით ყადაღა დაედო ქ. ფოთის ტერიტორიაზე არსებულ 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ფართს, რომელზეც დაპროექტდა და აშენდა შპს «ლ.-ის» უძრავი და მოძრავი ქონება.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 16 ნოემბრის დადგენილებით ფოთის საზღვაო ნავსადგური ჩაება მესამე პირად ადმინისტრაციულ საქმეში შპს «ლ.-ის» სარჩელის გამო, ქ. ფოთის მთავრობისა და ქ. ფოთის საკრებულოს მიმართ, მიწის სასყიდლიანი უზუფრუქტით მუდმივ სარგებლობაში გადაცემის თაობაზე ნორმატიული აქტის გამოცემის შესახებ.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 1 დეკემბრის დადგენილებით გაუქმდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 9 ნოემბრის განჩინება სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ.

2005 წლის 7 ოქტომბერს შპს «ფ.-მ» უძრავი ქონების საკუთრების რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების _ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურისა და შპს «ლ.-ის» მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, შპს «ფ.-ის" ¹... ნავმისადგომზე განთავსებული ნავთობტერმინალის სს «ა.-ს" მიერ შპს «ლ.-სათვის" გადაცემის საკითხთან დაკავშირებით, რუსთავის საქალაქო სასამართლოში გამართულ სასამართლო სხდომაზე შპს «ლ.-ის" დირექტორმა წარადგინა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული ცნობა იმის შესახებ, რომ შპს «ფ.-ის" ¹... და ¹... ნავმისადგომებზე, 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე განთავსებული უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო შპს «ლ.-ის" სასარგებლოდ. აღნიშნული ცნობის სისწორის დადასტურების მიზნით, შპს «ფ.-მ" 2005 წლის 14 სექტემბერს ¹22/272-46-22 წერილით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურს, რომელმაც 2005 წლის 26 სექტემბრის ¹429/9 წერილით აცნობა მას, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებისა და იმავე სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინების საფუძველზე, შპს «ფ.-ში" ¹... და ¹... ნავმისადგომების მიმდებარედ არსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე განთავსებული უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით იყო რეგისტრირებული შპს «ლ.-ის" სასარგებლოდ.

მოსარჩელის მტკიცებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ საჯარო რეესტრში განხორციელებული ზემოაღნიშნული ჩანაწერი პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებდა შპს «ფ.-ის" კანონიერ უფლებას და ინტერესს და ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა შპს «ფ.-ის" განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, იმავე სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის ხსენებული გადაწყვეტილებით შპს «ფ.-ში" 1,2 ჰა მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალების ნატურით გადაცემა უნდა მომხდარიყო შპს «ლ.-ზე". რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება შპს «ფ.-მა" გაასაჩივრა თბილისის საოლქო სასამართლოში, რომლის 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება და ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი წარადგინა შპს «ლ.-მ". აღნიშნულ საჩივარზე თბილისის საოლქო სასამართლოს მიერ 2005 წლის 17 თებერვალს მიღებულ იქნა მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც, უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. ხსენებული მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება შპს «ლ.-მ" გაასაჩივრა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში, რომელმაც უცვლელად დატოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 17 თებერვლის მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება.

მოსარჩელის განმარტებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ შპს «ლ.-ის" სასარგებლოდ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ქონება 1993 წლიდან ირიცხებოდა შპს «ფ.-ის" ბალანსზე და შეტანილი იყო მის საწესდებო კაპიტალში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის თანახმად, მოითხოვა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ შპს «ფ.-ის" ¹... და ¹... ნავმისადგომების მიმდებარედ 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე განთავსებული უძრავ-მოძრავი ქონების შპს «ლ.-ის" სასარგებლოდ განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაციის ბათილად ცნობა.

2005 წლის 17 ოქტომბერს შპს «ლ.-მ» მიწის სასყიდლიანი უზუფრუქტით სარგებლობაში გადაცემის თაობაზე ნორმატიული აქტის გამოცემისა და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. ფოთის მთავრობის მიმართ.

მოსარჩელემ დაზუსტებულ სასარჩელო განცხადებაში მიუთითა იმავე გარემოებებზე, რაზეც მითითებული ჰქონდა 2004 წლის 3 ნოემბრის სასარჩელო განცხადებაში და დამატებით აღნიშნა, რომ უძრავი ქონების შესახებ საჯარო რეესტრის 2005 წლის 7 სექტემბრის ამონაწერით (რეგისტრაციის ¹...) დადგენილი იყო ფოთის სარეგისტრაციო ზონაში (კოდი ..., სექტორი ..., კვარტალი ¹..., ნაკვეთის ¹..., ფართობი 1,2 ჰა) ფოთის საზღვაო ნავსადგურის სარეჟიმო ტერიტორიის მიმდებარედ 1,2 ჰა ფართობზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე შპს «ლ.-ის" საკუთრების უფლება. ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიერ გაცემული 2004 წლის 10 ნოემბრის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, რეგისტრირებული იყო ყადაღა ფოთის საზღვაო ნავსადგურის მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებულ 1,2 ჰა მიწის ფართზე, რომელზეც დაპროექტდა და აშენდა შპს «ლ.-ის" უძრავი და მოძრავი ქონება. 2005 წლის 11 მაისს გაცემული საკადასტრო რუკის მიხედვით (სარეგისტრაციო ¹...), არ იყო დადასტურებული ¹... და ¹... ნავთბპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალების ფოთის საზღვაო ნავსადგურის სარგებლობაში გადაცემის ფაქტი. საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებული საკუთრების უფლების შეუზღუდავად და სრულფასოვნად განსახორციელებლად მესაკუთრის მფლობელობაში უნდა ყოფილიყო მიწის ის ნაკვეთიც, რომელზედაც განთავსებული იყო მის საკუთრებად რეგისტრირებული ქონება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს «ლ.-მ» დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მოითხოვა ნორმატიული აქტის გამოცემის მოპასუხისთვის დავალება საქართველოს სამოქალაქო კანონმდებლობით დადგენილი ფორმით 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იმ ფართის მოსარჩელისთვის სარგებლობაში გადაცემის შესახებ, რომელზეც განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" უძრავი და მოძრავი ქონება.

2005 წლის 17 ოქტომბერს შპს «ლ.-მ» ფოთის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა კიდევ ერთი სასარჩელო განცხადება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის _ ქ. ფოთის მთავრობის 2005 წლის 6 ივნისის ¹08/392 წერილის ბათილად ცნობის თაობაზე, მოპასუხე ქ. ფოთის მთავრობის მიმართ და მოითხოვა აღნიშნული წერილის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. ფოთის მთავრობის 2005 წლის 6 ივნისის ¹08/392 წერილით შპს «ლ.-ის" თხოვნას, კანონით დადგენილი ფორმით სარგებლობაში გადასცემოდა 1,2 ჰა ფართის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებული იყო მის საკუთრებაში არსებული ქონება, უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე. გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიხედვით, აღნიშნულზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ საქართველოს კონსტიტუციის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის «ი" ქვეპუნქტის თანახმად, მხოლოდ უმაღლეს სახელმწიფო ორგანოთა გამგებლობაში იყო ნავსადგურები და აქედან გამომდინარე, ქ. ფოთის მთავრობა ვერ მიიღებდა გადაწყვეტილებას შპს «ლ.-სათვის" 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის გადაცემის თაობაზე. დასახელებული მოტივით შპს «ლ.-ის" აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იყო უსაფუძვლო, რადგან «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილებას სახელმწიფო მიწის სარგებლობაში ან საკუთრებაში გადაცემის შესახებ იღებდნენ ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოები. ხსენებული კანონიდან გამომდინარე, ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანო მის საკუთრებაში არსებული იმ მიწის განკარგვის თაობაზე, რომელიც მხოლოდ უმაღლეს სახელმწიფო ორგანოთა გამგებლობაში იყო, შუამდგომლობას აღძრავდა საქართველოს პრეზიდენტის წინაშე. მოცემულ შემთხვევაში, შპს «ფ.-ის" მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის მოსარჩელისთვის გადასაცემად ქ. ფოთის მთავრობას უნდა ეშუამდგომლა საქართველოს პრეზიდენტის წინაშე, რაც მან გააკეთა კიდეც 2005 წლის 23 ივნისის ¹76 დადგენილებით, შპს «ფ.-სათვის» პირდაპირი განკარგვის წესით 421,256 ჰა მიწის ნაკვეთის უსასყიდლო აღნაგობის უფლებით გადაცემის უზრუნველსაყოფად.

მოსარჩელის მტკიცებით, შპს «ფ.-ის" მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის საქართველოს სამოქალაქო კანონმდებლობით დადგენილი ფორმით შპს «ლ.-ის" სარგებლობაში გადაცემის აუცილებლობა განპირობებული იყო იმითაც, რომ დასახელებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული ქონება და ამ ქონებაზე საკუთრების უფლების სრულყოფილად განხორციელებისათვის მესაკუთრეს მფლობელობაში უნდა ჰქონოდა აღნიშნული მიწის ნაკვეთი, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში, ხსენებული მიწის ნაკვეთის სხვის საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემა საფრთხეს შეუქმნიდა საქართველოს კონსტიტუციით დაცულ შპს «ლ.-ის" საკუთრების უფლებას.

2006 წლის 20 აპრილს შპს «ლ.-მ" ფოთის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა შეპასუხება შპს «ფ.-ის" 2005 წლის 7 ოქტომბრის სასარჩელო განცხადებაზე.

შეპასუხების ავტორმა აღნიშნა, რომ შპს «ფ.-ის" 2005 წლის 7 ოქტომბრის სასარჩელო განცხადება შპს «ლ.-ის" კუთვნილი უძრავი ქონების საკუთრების რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ, იყო უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი და მის დაკმაყოფილებაზე მოსარჩელე შპს «ფ.-ს» მთლიანად უნდა თქმოდა უარი, რადგან შპს «ფ.-ის" ¹... და ¹... ნავმისადგომებზე არსებულ 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ უძრავ ქონებაზე შპს «ლ.-ის" საკუთრების უფლება დადასტურებული იყო შესაბამისი გარემოებებითა და მტკიცებულებებით.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტმა 1993 წლის 8 მარტს მიიღო ¹221 დადგენილება ქ. ფოთის საზღვაო ნავსადგურის რეკონსტრუქციის პირველი რიგის ღონისძიებების შესახებ, რომლითაც დადგენილ იქნა შემდეგი: ა) შემკვეთის ფუნქცია დაკისრებოდა იმავე ნავსადგურის დირექტორს; ბ) საქართველოს რესპუბლიკის არქიტექტურისა და მშენებლობის სამინისტროს შეერჩია გენერალური მოიჯარე და საპროექტო ორგანიზაციები; გ) დამკვეთს _ ფოთის საზღვაო ნავსადგურის დირექციას მიეცა საპროექტო დავალება. საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 30 მარტის სხდომის ¹7/92 ოქმის მე-4 და მე-12 მუხლებით დადგინდა, რომ ქ. ფოთის საზღვაო ნავსადგურის ხელმძღვანელობასა და «საქსახპროექტს» დაეჩქარებინათ ნავთობპროდუქტების ტერმინალის შერჩევა, მისი გადატანით ზონირებით პლანშეტზე. 1993 წლის 1 აპრილს ჩატარდა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის გამსვლელი სხდომა ქ. ფოთში. აღნიშნული სხდომის ოქმის პირველი, მე-2 და მე-7 მუხლების საფუძველზე, მიღებულ იქნა ზონირების სქემა და დავალება რეკონსტრუქციასთან დაკავშირებით. ხსენებული მშენებლობის განხორციელებისათვის 1993 წლის 21 ივნისს შეიქმნა საქართველო-თურქეთის ერთობლივი საწარმო «თ.-ი", საწესდებო კაპიტალით _ 60 მილიონი მანეთი, რაც დამტკიცდა ქ. რუსთავის ნოტარიუსის მიერ 1993 წლის 23 აპრილის ¹1 ოქმის საფუძველზე. ქ. რუსთავის მერიის 1993 წლის 21 ივნისის ¹168 განკარგულებით რეგისტრაციაში გატარდა საქართველო-თურქეთის ერთობლივი საწარმო «თ.-ი", რომლის დამფუძნებლები იყვნენ: ფოთის პორტი _ 10%-ით, ს/გ «ა.-ი" _ 45%-ით და შესაბამისი თურქული ფირმა _ 44%-ით.

შეპასუხების ავტორმა აღნიშნა, რომ საქართველო-თურქეთის ერთობლივი საწარმო «თ.-ის" წესდებით განისაზღვრა ძირითადი საქმიანობა, რომლის თანახმადაც, მას უნდა დაექირავებინა ხანგრძლივი ვადით ფოთის პორტის სანაპირო და ტერიტორია, აეშენებინა ტერმინალი, ორგანიზაცია გაეწია ჩატვირთვა-გადმოტვირთვის ოპერაციებისათვის, შესაბამისი ანაზღაურების მიღებით. 1993 წლის 21 მაისს გაიმართა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის სხდომა (ოქმი ¹4) ევროპა-კავკასია-აზიის სატრანსპორტო დერეფნის გაყვანასთან დაკავშირებით, რომელზეც დადგინდა, რომ «საქსახპროექტს", «საქნავთობპროდუქტს", ს/გ «ა.-ს" და ფოთის საზღვაო ნავსადგურს უნდა მოემზადებინათ წინადადება პროექტებისა და მშენებლობის შესახებ. 1993 წლის 28 მაისს დამკვეთმა _ ფოთის საზღვაო ნავსადგურმა, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 21 მაისის ¹4 საოქმო დადგენილების საფუძველზე, ¹17ა საგარანტიო წერილი გადასცა ს/გ «ა.-ს" თითოეული მხარის წილობრივი მონაწილეობით, ერთობლივი საწარმოს მშენებლობისათვის. აღნიშნულ ერთობლივ საწარმოში 50%-იანი წილობრივი მონაწილეობის სახით, ფოთის საზღვაო ნავსადგური, თავის მხრივ, დებდა მიწისქვეშა ჰიდრონაგებობებს, ხოლო, ახალი მიწისზედა მშენებლობა და სხვა ყოველივე მოწყობილობა-დანადგარები ს/გ «ა.-ს" უნდა მიეტანა და დაემონტაჟებინა თავისი ხარჯებით, ხსენებულ ერთობლივ საწარმოში თავის 50%-იანი წილობრივი მონაწილეობის სახით.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, 1993 წლის 15 მარტს საქართველოს მშენებლობის მინისტრის ¹15 ბრძანებისა და დამკვეთის _ ფოთის საზღვაო ნავსადგურის 1993 წლის 8 აპრილის ¹14 წერილის საფუძველზე, საქართველოს ტრანსპორტის სამინისტროს 1993 წლის 15 აპრილის შენიშვნების გათვალისწინებით, «საქსახპროექტმა" დაამთავრა ფოთის დროებითი ნავთობპროდუქტების კომპლექსის მშენებლობა (მშენებლობის ხარჯთაღრიცხვის შიფრი _ 640, ინდექსი _ 1415/93, კრებსითი სახარჯთაღრიცხვო გაანგარიშება, შიფრი _ 640, ინდექსი _ 1575/93 და საობიექტო ხარჯთაღრიცხვები, შიფრი _ 640, ინდექსი _ 1576/93 და თანდართული ნახაზები). 1993 წლის 23 ივლისს საქართველო-თურქეთის ერთობლივმა საწარმო «თ.-მ" და დამკვეთმა _ ქ. ფოთის პორტმა ქ. რუსთავში გააფორმეს ხელშეკრულება, რომლითაც დამკვეთმა _ ქ. ფოთის პორტმა განუსაზღვრელი ვადით გადასცა საწარმო «.თ.-ს" მიწისქვეშა (ჰიდრონაგებობები) ტერმინალი ქ. ფოთის პორტის 50%-იანი მონაწილეობის სახით. 1993 წლის 5 ნოემბერს საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტმა მიიღო დადგენილება (ოქმი ¹6) რომლის მიხედვითაც, დროებითი ნავთობპროდუქტების ¹... ტერმინალზე მშენებლობა იყო დასრულებული (მუხლი 1), ასევე, ¹... ტერმინალზე შესრულებული სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოების ღირებულება _ 420 მილიონი მანეთი დამკვეთის მიერ არ იყო გადახდილი კონცერნ «მ.-სათვის».

შეპასუხების ავტორის მტკიცებით, 1993 წლის 8 ნოემბერს დამკვეთმა _ ფოთის საზღვაო ნავსადგურმა, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 5 ნოემბრის დადგენილების საფუძველზე, ¹44ა საგარანტიო წერილი გადასცა სს «ა.-ს" და სთხოვა, როგორც დამკვეთს, კონცერნ «მ.-სთვის" გადაეხადა 420 მილიონი მანეთი. 1993 წლის 9 ნოემბერს სს «ა.-მა" 420 მილიონი მანეთი გადაურიცხა კონცერნ «მ.-ს" ქ. რუსთავის «... ბანკიდან» (საგადასახადო დავალება ¹1319, დანიშნულება _ წილობრივი მონაწილეობა ფოთის საზღვაო ნავსადგურის ერთობლივი საწარმოს მშენებლობაში). საქართველოს მთავრობის 1993 წლის 3 დეკემბრის დადგენილების (ოქმი ¹27/92) მიხედვით, აღნიშნული მშენებლობა დამთავრდა და «საქსახპროექტს" უნდა დაეწყო მეორე ნავთობგადამტვირთავი ხაზის საპროექტო დოკუმენტაციის მომზადება. 1993 წლის 10 დეკემბერს ს/გ «ა.-მა" და ფოთის საზღვაო ნავსადგურმა გააფორმეს ერთობლივი აქტი ფოთის საზღვაო ნავსადგურის მიწისზედა, დროებით ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩ ტერმინალზე, რომლითაც განისაზღვრა მისი მშენებლობისათვის მატერიალურ-ტექნიკური საშუალებების, მოწყობილობა-დანადგარების, სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოების და დამატებით, ფულადი დანახარჯების სახით, ხსენებული ერთობლივი საწარმოს საწესდებო წილი, თანხით 880542883 მანეთი. 1993 წლის 10 დეკემბერს აღნიშნულმა მხარეებმა შეადგინეს (დამატებითი) აქტი იმავე ერთობლივი საწარმოს საწესდებო კაპიტალში წილობრივი მონაწილეობისათვის ს/გ «ა.-ის" მიერ ჩადებული მოწყობილობა-დანადგარების ნუსხისა და რაოდენობის შესახებ, ღირებულებით _ 37225979 მანეთი.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, 1994 წლის 11 მარტს ს/გ «ა.-მა" და ფოთის საზღვაო ნავსადგურმა გააფორმეს ხელშეკრულება ფოთის საზღვაო ნავსადგურში ნავთობპროდუქტების მიმღები და გადასატვირთვი საზღვაო ტერმინალის, ერთობლივი საწარმოს შექმნის შესახებ და მხარეთა წილი განისაზღვრა შემდეგნაირად: ს/გ «ა.-ი" _ 50% და ფოთის საზღვაო ნავსადგური _ 50%. საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 4 მარტის დადგენილების (ოქმი ¹11/92) მიხედვით, ფოთის ნავთობპროდუქტების ¹2 ტერმინალი იყო დამთავრებული და გადაეცა ექსპლუატაციაში. თბილისის საოლქო სასამართლოს 1999 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილების მიხედვით (საქმე ¹02ა-18-99), ფოთის საზღვაო ნავსადგურის წარმომადგენლებმა (ხელმძღვანელობა) დაადასტურეს, რომ ფოთის დროებითი ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი 1993 წელს მართლაც სს «ა.-მა" ააშენა საკუთარი სახსრებითა და მატერიალურ-ტექნიკური საშუალებებით, საკუთარი მოძრავი მოწყობილობა-დანადგარებით, აგრეთვე, ის გარემოება, რომ სამშენებლო- სამონტაჟო და სპეცმონტაჟის სამუშაოები საკუთარი ფულადი სახსრებით აანაზღაურა სს «ა.-მა". საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 17 აგვისტოს ¹541 ბრძანებულებისა და საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 14 აპრილის ¹288 დადგენილების საფუძველზე, შედგა ფოთის საზღვაო ნავსადგურის ძირითადი საშუალებების შეფასების შესახებ აქტი, რომლის მიხედვითაც, ბუღალტრულად კიდევ ერთხელ დადასტურდა, რომ 1993-1994 წლებში ფოთის მიწისზედა ნავთობპროდუქტების ტერმინალის მშენებლობაში ფოთის საზღვაო ნავსადგურს არავითარი თანხა არ დაუხარჯავს. ს/გ «ა.-მა" კი განახორციელა შემდეგი სამუშაოები (ააშენა): 1. 1,2 ჰა მიწის მოედანი მოამზადა სამშენებლო სამუშაოებისათვის; 2. ააშენა ჩამოსასხმელი ესტაკადა (2,0X96 _ 200 კვ.მ); 3. ნავთობპროდუქტების სატუმბი სადგური (6,0X18 _ 110 კვ.მ); 4. ჩამოსასხმელი ბაქანი (3,0X12,4 _ 37 კვ.მ); 5. ტექნოლოგიური გაყვანილობა; 6. ¹2 ნავსადგომის სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოები; 7. ნავთობპროდუქტების სატუმბი სადგურის მოედნის ქსელი; 8. მაზუთიანი წვიმის წყლის ნაგებობებისათვის მოედნის ქსელი; 9. კავშირგაბმულობის მოედნის ქსელი; 10. გზა ჩამოსასხმელი ესტაკადის ზონაში, მოხვევის სადგურის მოწესრიგებით (L _ 383 მეტრი); 11. სანიაღვრე წყლის შემგროვებელი; 12. სახანძრო ფასადები (2 ცალი _ 4,5X6,0); 13. ტექნოლოგიური მილსადენი (42 კვ.მ); 14. ზედაპირული წყლების არხების გაყვანა; 15. ხანძარსაწინააღმდეგო წყალსადენი; 16. ბორდიურების მოწყობა (L _ 400 მეტრი); 17. საყრდენი კედელი (L _ 208 მეტრი); 18. ხანძარსაწინააღმდეგო მილსადენები; 19. მომსახურე რკინიგზა; 20. მოწყობილობა-დანადგარები, ნუსხა და ღირებულება (ცხრილი ¹1, ღირებულება _ 37225979 მანეთი).

შეპასუხების ავტორის მტკიცებით, ზემოაღნიშნულით დადასტურებული იყო, რომ მიწისზედა ნავთობპროდუქტების ¹... და ¹... ტერმინალები მთლიანად (100%-ით) ააშენა ს/გ «ა.-მა", რომლის ხელმძღვანელობამ, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტისა და უშუალოდ, ცალკეული მინისტრების ჩარევის მიუხედავად, წლების განმავლობაში ვერ შეძლო საკუთარი ქონების განკარგვა ფოთის საზღვაო ნავსადგურში. 1999 წლის 29 აპრილს ს/გ «ა.-მა" ¹იურ99-38 ხელშეკრულება დადო სს «... ბანკთან", რომლითაც ს/გ «ა.-მა" ფოთის საზღვაო ნავსადგურში გარკვეული პირობით გაყიდა თავისი ქონება. 1999 წლის 9 ივლისს ს/გ «ა.-მა" ¹99-96 წერილით მიმართა სს «არაგვბიზნეს ბანკს" და ითხოვა მათ შორის გაფორმებული ხსენებული ხელშეკრულების გაუქმება. 1999 წლის 12 ივლისს სს «... ბანკმა" ¹1329 წერილით აცნობა ს/გ «ა.-ს", რომ თანახმა იყო გაუქმებულიყო აღნიშნული ხელშეკრულება. 2000 წლის 27 იანვარს სს «ა.-ის" სამეთვალყურეო საბჭომ მიიღო დადგენილება (ოქმი ¹1) იმის თაობაზე, რომ შპს «ლ.-ს" სასყიდლით გადასცემოდა 435392 აშშ დოლარის ღირებულების ქონება და მიუღებელი წილის _ ფოთის დროებითი ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალის მოთხოვნის უფლება. 2000 წლის 15 თებერვალს შპს «ლ.-მ" და სს «ა.-მა" დადეს ¹იურ00-25 ხელშეკრულება, რომლითაც კრედიტორისაგან ვალის ნაწილში სასყიდლით შეძენილ იქნა ქონება და მისი მიუღებელი წილის მოთხოვნის უფლება, კერძოდ: ქ. ფოთის დროებითი მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალები; მშენებლობისათვის მატერიალურ-ტექნიკური საშუალებები და მოწყობილობა-დანადგარები; სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოები და ფულადი სახსრები, როგორც ერთობლივი საწარმოს საწესდებო კაპიტალში სს «ა.-ის" საქმიანი მონაწილეობისათვის მიუღებელი მთლიანი წილი.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინებით (საქმე ¹1/15-00) დამტკიცდა ზემოაღნიშნული ¹იურ00-25 ხელშეკრულება. 2000 წლის 8 ივნისს სს «ა.-სა" და შპს «ლ.-ს" შორის გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლითაც შპს «ლ.-მ" სრულად მიიღო: კაპიტალდაბანდება და ქონება; ქ. ფოთის დროებითი მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი; მშენებლობისათვის მატერიალურ-ტექნიკური საშუალებები და მოწყობილობა-დანადგარები; სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოები და ფულადი სახსრები, როგორც ერთობლივი საწარმოს საწესდებო კაპიტალში სს «ა.-ის" საქმიანი მონაწილეობისათვის მიუღებელი მთლიანი წილი. ხსენებულ მიღება-ჩაბარების აქტთან ერთად, მას გადაეცა სს «ა.-ის" ბალანსზე რიცხული, ქ. ფოთის პორტში წილობრივი მონაწილეობით ნავთობპროდუქტების ტერმინალზე გადატვირთული 40 ერთეული მოძრავი ტექნიკა, ღირებულებით _ 242203 ლარი (დანართი ¹1). 2000 წლის 20 ივნისს სს «ა.-მა" ბალანსიდან (01-06-08 ანგარიშებიდან) მოხსნა: ქ. ფოთის დროებითი მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი; მშენებლობისათვის მატერიალურ-ტექნიკური საშუალებები და მოწყობილობა-დანადგარები; სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოები და ფულადი სახსრები, როგორც ერთობლივი საწარმოს საწესდებო კაპიტალში სს «ა.-ის" საქმიანი მონაწილეობისათვის მიუღებელი მთლიანი წილი. სს «ა.-ის" 2000 წლის 22 მარტის ცნობით დადასტურდა, რომ ქ. ფოთის დროებითი მიწისზედა ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩ ტერმინალში, ერთობლივი საწარმოს მშენებლობაში, მან წილობრივი მონაწილეობისათვის ჯამში სულ გაიღო 160098704 მანეთი, ანუ 840542885 კუპონი, რომელიც სასყიდლით გადაეცა შპს «ლ.-ს".

შეპასუხების ავტორის მტკიცებით, 2001 წლის 19 აპრილს დროებითი მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალის ქონების გაყიდვისათვის სს «ა.-მა" დღგ-ს სახით, სახელმწიფო ბიუჯეტში წინსწრებით გადაიხადა აღნიშნული ქონების ღირებულების 20% _ 106000 ლარი (საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა _ სერია აა-99 ¹333951). 2000 წლის 26 ივნისს სს «ა.-მა" ¹16/იურ00-35 წერილით აცნობა ფოთის საზღვაო ნავსადგურის ადმინისტრაციას, რომ სს «ა.-მა" ¹იურ00-25 ხელშეკრულებით, სასყიდლით გადასცა შპს «ლ.-ს": დროებითი მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი; დროებითი მშენებლობისათვის მატერიალურ-ტექნიკური საშუალებები და მოწყობილობა-დანადგარები; სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოები და ფულადი სახსრები, როგორც ერთობლივი საწარმოს საწესდებო კაპიტალში სს «ა.-ის" საქმიანი მონაწილეობისათვის მიუღებელი მთლიანი წილი. 2000 წლის 1 ნოემბერს საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის მიერ შეიქმნა კომისია (საქმე ¹381/14) ¹იურ00-25 ხელშეკრულების კანონიერების შესწავლის მიზნით, საქართველოს ოთხი სამინისტროს მონაწილეობით. 2001 წლის 13 იანვარს საქართველოს პრეზიდენტმა განმეორებით შექმნა კომისია (საქმე ¹381/14) ¹იურ00-25 ხელშეკრულების კანონიერების შესასწავლად, საქართველოს სამი სამინისტროს მონაწილეობით. 2000 წლის 15 თებერვალს საქართველოს იუსტიციის საბჭომ ¹15/16/95 წერილით მიმართა საქართველოს სახელმწიფო მინისტრს, რომლითაც აცნობა, რომ შესაბამისი მასალების შესწავლა და შემოწმების შედეგები არ იძლეოდა დისციპლინური დევნის აღძვრის საფუძველს კონკრეტული მოსამართლეების მიმართ და მოცემულ საკითხთან დაკავშირებული დავები სასამართლო განხილვის ან გადაწყვეტილებების აღსრულების სტადიაში შეწყდა მორიგებით. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის 2000 წლის 11 აგვისტოს ¹1-3/525 ბრძანებით სს «ა.-სა" და შპს «ლ.-ს" შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შესწავლის მიზნით, შეიქმნა კომისია, რომელმაც 2000 წლის 15 სექტემბერს მოხსენებითი ბარათით მიმართა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრს და წარუდგინა ამავე კომისიის დასკვნა იმის თაობაზე, რომ შპს «ლ.-სა" და ფოთის საზღვაო ნავსადგურს შორის წარმოქმნილ დავასთან დაკავშირებით, ფოთის საზღვაო ნავსადგურს ზემოხსენებული ქონების დასაბრუნებლად უნდა აღეძრა სარჩელი.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, 2003 წლის 23 ივნისს ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებელმა შეადგინა აქტი (სააღსრულებო ფურცელზე, საქმე ¹1/15-00) აღსრულების უზრუნველყოფის მიზნით და იმავე აქტით გადასცა შპს «ლ.-ს" სს «ა.-ის» ბალანსზე არსებული 2 ობიექტი, მათ შორის, ფოთის საზღვაო ნავსადგურის დროებითი მიწისზედა ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალი. 2003 წლის 26 ნოემბერს სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებელმა ¹2/958 სააღსრულებო ფურცლით აღსრულების უზრუნველყოფისათვის შეადგინა ოქმი და თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მოთხოვნის საფუძველზე, უზრუნველყოფის მიზნით, ყადაღა დაადო შპს «ლ.-ის" უძრავ-მოძრავ ქონებას _ ფოთის დროებითი მიწისზედა ნავთოპროდუქტების გადასაქაჩ ¹... და ¹... ტერმინალებს და აღნიშნული ქონება შესანახად ჩაჰბარდა შპს «ლ.-ს". რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინებით (საქმე ¹1/15-00) დამტკიცდა სს «ა.-სა" და შპს «ლ.-ს" შორის გაფორმებული ¹იურ00-25 ხელშეკრულება და 2003 წლის 13 მარტს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მიერ გამოიწერა სააღსრულებო ფურცელი (საქმე ¹1/15-00). 2004 წლის 5 მაისს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება (ვინდიკაციურ სარჩელზე, საქმე ¹2ა-153-04), რომლითაც გადაწყდა უფლებრივი დავა და ქვემო ქართლისა და სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროებს დაევალათ, ეწარმოებინათ იძულებითი აღსრულება ქ. რუსთავში 1,9 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული სამშენებლო-საწარმოო ბაზისა და ფოთის საზღვაო ნავსადგურში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალის შპს «ლ.-სთვის" ნატურით გადაცემისა და მისი შესახლების თაობაზე. 2004 წლის 10 მაისს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მიერ გაიცა სააღსრულებო ფურცელი (საქმე ¹2ა-153-04).

შეპასუხების ავტორის მტკიცებით, 2004 წლის 18 ოქტომბერს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა განჩინება (საქმე ¹45-04), რომლითაც დადგინდა, რომ შესაბამისი ობიექტი შპს «ლ.-ს" საკუთრებაში გადასცემოდა იმ ტექნიკური პასპორტის მიხედვით, რომლითაც იგი სს «ა.-ს" ჰქონდა ბალანსზე. 2005 წლის 2 აგვისტოს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი (საქმე ¹45-04). 2004 წლის 4 ოქტომბერს რუსთავის საქალაქო სასამართლომ განიხილა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის განცხადება სასამართლო გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ (საქმე ¹2ა-153-04) და ამავე სასამართლოს განჩინებით საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურს განემარტა, რომ ამ სასამართლოს მიერ ¹2ა-153-04 საქმეზე 2004 წლის 5 მაისს მიღებულ გადაწყვეტილებაში გამოყენებული ტერმინი _ «ფ.-ში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალები ნატურით გადასცენ, ანუ შეასახლონ შპს «ლ.-ა" _ ნიშნავდა აღნიშნული ქონების შპს «ლ.-სათვის" საკუთრებაში გადაცემას. 2005 წლის 11 მაისს შპს «ლ.-მ" ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურიდან მიიღო 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული ზემოაღნიშნული ქონების ქვეშ არსებული მიწის საკადასტრო რუკა, რომლის მესაკუთრეც იყო ქ. ფოთის მერია. 2005 წლის 7 სექტემბერს მან იმავე სამსახურიდან მიიღო საჯარო რეესტრიდან ამონაწერი ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩ ¹... და ¹... ტერმინალზე, უძრავი ქონების საკუთრების შესახებ, რომელიც გაიცა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის, 2004 წლის 4 ოქტომბრისა და 2004 წლის 18 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებების საფუძველზე.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 29 ნოემბრის ¹888 განკარგულების მე-2 პუნქტით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 8 ივნისის ¹545 განკარგულება, რომლითაც 421211700 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გადაეცა ფოთის საზღვაო ნავსადგურს. შესაბამისად, 421211700 კვ.მ მიწა დაუბრუნდა მის კანონიერ მესაკუთრეს _ ქ. ფოთის მთავრობას. საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 29 ნოემბრის ¹888 განკარგულების პირველი პუნქტით ფოთის საზღვაო ნავსადგურს გადაეცა 29,7 ჰა მიწის ნაკვეთი, რის შესახებაც 2005 წლის 20 დეკემბერს ფოთის საზღვაო ნავსადგურსა და ქ. ფოთის მერიას შორის გაფორმდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 29,7 ჰა მიწის უსასყიდლო აღნაგობის უფლებით სარგებლობაში გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულებისა და შესაბამისი სანოტარო აქტის დანართებით დადგენილი იყო, რომ ფოთის საზღვაო ნავსადგურს გადაეცა იმავე ნავსადგურის სარეჟიმო ტერიტორიაზე არსებული მიწის ნაკვეთი, გარდა იმ 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა, რომელზედაც განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" ქონება და მასზე რეგისტრირებული იყო ყადაღა (რეგისტრაციის ნომერი _ ¹...). 2005 წლის 17 ოქტომბერს შპს «ლ.-მ" გააფორმა გირავნობის ხელშეკრულება (რეესტრი ¹...) ¹... და ¹... ტერმინალებზე არსებულ მოძრავ ქონებაზე, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს შესაბამისი განჩინების, ხელშეკრულების, მიღება-ჩაბარების აქტის, მოწყობილობა-დანადგარების ნუსხის, ყადაღის შესახებ ცნობის, აუდიტის დასკვნისა და სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე. 2005 წლის 26 ოქტომბერს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან შპს «ლ.-მ" მიიღო საჯარო რეესტრიდან ამონაწერი მოძრავი ქონების საკუთრების შესახებ, რომელიც გაიცა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის, 2004 წლის 4 ოქტომბრისა და 2004 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებების, 2000 წლის 15 თებერვლის ¹იურ00-25 ხელშეკრულების, 2000 წლის 8 ივნისის მიღება-ჩაბარების აქტისა და ამ აქტზე დართული ქონების ნუსხის საფუძველზე.

შეპასუხების ავტორის მტკიცებით, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს «ფ.-ის» 2005 წლის 7 ოქტომბრის სასარჩელო განცხადების მოთხოვნა შპს «ლ.-ის" კუთვნილი უძრავი ქონების საკუთრების რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ, იყო უსაფუძვლო, დაუსაბუთებელი და აღნიშნული სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებაზე შპს «ფ.-ს» მთლიანად უნდა თქმოდა უარი, რადგან იმავე ნავსადგურის ¹... და ¹... ნავმისადგომზე 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ უძრავ ქონებაზე შპს «ლ.-ის" საკუთრების უფლება დადასტურებული იყო: რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით (საქმე ¹1/15-00); რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით (საქმე ¹2ა-153-04), რომელიც მიღებულ იქნა ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის განცხადების საფუძველზე; რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 18 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით (საქმე ¹45-04) და თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 29 მარტის განჩინებით (საქმე ¹2ბ/5017-05). დამტკიცებული იყო, რომ მიწისზედა ნავთობპროდუქტების ¹... და ¹... გადასაქაჩ ტერმინალზე არსებული უძრავი ქონება წარმოადგენდა შპს «ლ.-ის" საკუთრებას. 1,2 ჰა მიწის ფართი, რომელზეც განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" უძრავ-მოძრავი ქონება, წარმოადგენდა ქ. ფოთის მერიის საკუთრებას. 1,2 ჰა მიწის ფართზე, ¹... და ¹... ბავთობპროდუქტების გადასაქაჩ ტერმინალებზე განთავსებული მოძრავი ქონება წარმოადგენდა შპს «ლ.-ის" საკუთრებას, რომელიც გატარებული იყო საჯარო რეესტრში ამავე საზოგადოების ადგილმდებარეობის მიხედვით, ქ. თბილისში. სადავო ქონება არ შეიძლებოდა ყოფილიყო შპს «ფ.-ის" საკუთრება, რადგან აღნიშნული ქონება შპს «ფ.-ს" არ შეუქმნია, არ შეუძენია არც სასყიდლით და არც უსასყიდლოდ და იგი არც სხვა რაიმე ფორმით მისთვის არავის გადაუცია. ხსენებული გარემოებები, აგრეთვე, დამტკიცებული იყო საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2004 წლის 17 ივნისის განჩინებით, საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 17 აგვისტოს ¹541 ბრძანებულებით, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 14 აპრილის ¹288 დადგენილების საფუძველზე სააქციო საზოგადოებად გარდაქმნის შესახებ ფოთის საზღვაო ნავსადგურის უფროსის 1996 წლის 9 სექტემბრის ¹183მ ბრძანებით, რომლითაც აღწერილ და შეფასებულ იქნა საწარმოო გაერთიანება «ფ.-ის» ქონება (1993-1996 წწ.), რაშიც მიწისზედა ნავთობპროდუქტების ¹... და ¹... გადასაქაჩი ტერმინალები შეტანილი არ ყოფილა.

შეპასუხების ავტორის განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან ახლად აღმოჩენილი გარემოებების გამო მისი გადასინჯვის ერთადერთ საფუძვლად მიიჩნევდა ხუთი წლის ვადაში ამგვარი განცხადებით სასამართლოსათვის მიმართვას, რაც ამ შემთხვევაში მისი მხრიდან სახეზე არ ყოფილა.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 24 ივლისის განჩინებით შპს «ლ.-ის» მიერ ფოთის საქალაქო სასამართლოში 2005 წლის 17 ოქტომბერს აღძრულ სარჩელთან დაკავშირებულ ¹3/09-06 ადმინისტრაციულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაება შპს «ფ.-ი».

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 24 ივლისის მეორე განჩინებით ერთ წარმოებად გაერთიანდა შემდეგი ადმინისტრაციული საქმეები: ადმინისტრაციული საქმე ¹3/03 შპს «ლ.-ის» სარჩელის გამო, ქ. ფოთის საკრებულოსა და ქ. ფოთის მთავრობის მიმართ, ადმინისტრაციული საქმე ¹3/08 შპს «ფ.-ის» სარჩელის გამო, შპს «ლ.-ისა» და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ და ადმინისტრაციული საქმე ¹3/09 შპს «ლ.-ის» სარჩელის გამო ქ. ფოთის მთავრობის მიმართ, ხოლო გაერთიანებულ საქმეს საბოლოოდ მიეკუთვნა შემდეგი ნომერი _ ¹3/03-06.

2006 წლის 14 სექტემბერს შპს «ლ.-მ» 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის და შპს «ლ.-ის» უძრავ-მოძრავი ქონების ქვეშ არსებული 0,77 ჰა მიწის ნაკვეთის გადაცემის თაობაზე ნორმატიული აქტის გამოცემისა და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. ფოთის მთავრობის მიმართ.

მოსარჩელემ დაზუსტებულ სასარჩელო განცხადებაში მიუთითა 2004 წლის 3 ნოემბრის სასარჩელო განცხადებაში, 2005 წლის 17 ოქტომბრის დაზუსტებულ სასარჩელო განცხადებასა და 2006 წლის 20 აპრილის შეპასუხებაში მოყვანილ გარემოებებზე და დამატებით განმარტა, რომ 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული შპს ,,ლ.-ის» შენობა-ნაგებობებზე დამონტაჟებული მოძრავი ქონების შესახებ ქ. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურიდან 2005 წლის 26 ოქტომბერს მიღებული ამონაწერით (რეგისტრაციის ნომერი _ ¹...) დადგენილი იყო ფოთის სარეგისტრაციო ზონაში (კოდი ..., სექტორი ..., კვარტალი ¹.., ნაკვეთის ¹..., ფართობი 1,2 ჰა) ფოთის საზღვაო ნავსადგურის სარეჟიმო ტერიტორიის მიმდებარე 0,77 ჰა ფართობზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე არსებულ მოძრავ ქონებაზე შპს ,,ლ.-ის» საკუთრების უფლება. ამასთან, მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ იგი აზუსტებდა სასარჩელო მოთხოვნას და განმარტავდა, რომ მიწის სასყიდლიანი უზუფრუქტით გადაცემა მისი მხრიდან არ იყო კატეგორიული მოთხოვნა, ანუ იგი თანახმა იყო, რომ მის საკუთრებაში არსებული უძრავ-მოძრავი ქონება, რომელიც განთავსებული იყო მოპასუხის – ქ. ფოთის მერიის საკუთრებაში არსებულ 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ფართობზე, გამხდარიყო მოსარჩელის საკუთრება, ანუ მას მიყიდოდა კანონით განსაზღვრული ნებისმიერი სხვა ფორმით, ასევე იგი თანახმა იყო, მრავალწლიანი იჯარით დამაგრებოდა მას სარგებლობაში მიწის ის ფართი, რომელზეც მისი უძრავ-მოძრავი ქონება იყო აშენებული.

მოსარჩელის მტკიცებით, უძრავი ქონების მესაკუთრეზე არ იყო დამაგრებული მიწის ის ფართიც, რომელზეც აშენებული და დამონტაჟებული იყო მოსარჩელის შემდეგი უძრავ-მოძრავი ქონება: ჩამოსასხმელი ესტაკადა – 2,0X96 _ 192 კვ.მ; სატუმბი სადგური – 6,0X18 _ 108 კვ.მ; შემგროვებელი – 6,1X23 _ 140,3 კვ.მ; გამწმენდი ნაგებობა – 2,3X23,5 _ 54,05 კვ.მ; ორი ცალი სახანძრო ფარდული – 4,5X6,0 _ 54 კვ.მ; ჩამომსხმელი ბაქანი – 3,0X12,4 _ 37,2 კვ.მ; ტექნოლოგიური მილსადენი – 42 კვ.მ; საყრდენი კედელი _ L-208 მ _ 83 კვ.მ; ბორდიური – L-400 მ _ 61 კვ.მ; 771,55 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა: მოპასუხე ქ. ფოთის მერიისთვის სათანადო ნორმატიული აქტის გამოცემის დავალება შპს ,,ლ.-ის» საკუთრებაში არსებული ზემოხსენებული უძრავ-მოძრავი ქონების მის სახელზე რეგისტრაციის შესახებ; შპს ,,ლ.-ის» საკუთრებაში არსებულ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების სრულყოფილად განხორციელების უზრუნველსაყოფად, ამ ქონების განთავსების ადგილის – 1,2 ჰა ფართის მიწის ნაკვეთის ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ნებისმიერი, მოპასუხისათვის მისაღები და სასარგებლო ფორმით, შპს ,,ლ.-სათვის» გადაცემა.

2007 წლის 22 იანვარს შპს «ლ.-მ» შპს «ფ.-ის» 2005 წლის 7 ოქტომბრის სასარჩელო განცხადებაზე ფოთის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა შეგებებული სარჩელი მოპასუხეების _ სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროსა და შპს «ფ.-ის» მიმართ, ხოლო მესამე პირებად მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტზე, ქ. ფოთის მერიასა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურზე.

შეგებებული სარჩელის ავტორმა მიუთითა იმავე გარემოებებზე, რომლებზეც მითითებული ჰქონდა 2006 წლის 20 აპრილის შეპასუხებაში და დამატებით განმარტა, რომ 2002 წლის მარტში თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ ყადაღა დაადო შპს ,,ლ.-ის» საბანკო ანგარიშს, ხოლო 2007 წლის 11 იანვარს შპს ,,ლ.-მ» ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურიდან განმეორებით აიღო შპს «ფ.-ის» ¹... და ¹... ტერმინალებზე არსებული უძრავი ქონების საკუთრების ამონაწერი. ხსენებულ ტერმინალებზე, 1,2 ჰა მიწის ფართზე, განთავსებული მოძრავი ქონება წარმოადგენდა შპს ,,ლ.-ის» საკუთრებას, რომელიც გირაოში იყო ჩადებული.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, შეგებებული სარჩელის ავტორმა მოითხოვა შპს ,,ფოთის საზღვაო ნავსადგურისთვის» სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ასევე სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებლო ბიუროსთვის იძულებითი აღსრულების დავალება _ შპს ,,ფოთის საზღვაო ნავსადგურის» უკანონო მფლობელობაში არსებული, შპს «ლ.-ის» უძრავი და მოძრავი ქონების იძულებით გამოთავისუფლება (სააღსრულებლო ფურცელი ¹1/15-00).

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 24 იანვრის განჩინებით შპს «ლ.-ის» შეგებებული სარჩელი შპს «ფ.-ის» 2005 წლის 7 ოქტომბრის სარჩელზე არ იქნა წარმოებაში მიღებული იმ მოტივით, რომ შპს «ლ.-მ» მხოლოდ საქმის ზეპირი განხილვისათვის მომზადების დამთავრებისა და მთავარი სხდომის დანიშვნის შემდეგ წარადგინა შეგებებული სარჩელი და ამავე დროს, არ არსებობდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილში მითითებული გარემოებები. აღნიშნულ განჩინებაზე შპს «ლ.-მ" კერძო საჩივარი წარადგინა.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს «ლ.-ის" სარჩელი მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ქვეშ განთავსებული 777,41 კვ.მ საერთო ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის შპს «ლ.-სათვის" რეგისტრაციის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; შპს «ლ.-ის" სარჩელი მისი უძრავ-მოძრავი ქონების განთავსების ადგილას არსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის ქ. ფოთის მერიისათვის მისაღები და სასარგებლო ფორმით შპს «ლ.-სათვის" გადაცემის დავალდებულების შესახებ არ დაკმაყოფილდა; შპს «ლ.-ის" სარჩელი მოპასუხეებისათვის (ქ. ფოთის საკრებულო, ქ. ფოთის მერია) 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იმ ფართის მისთვის მუდმივ სარგებლობაში სასყიდლიანი უზუფრუქტის წესით გადაცემის შესახებ სათანადო ნორმატიული აქტის გამოცემის დავალდებულების თაობაზე, რომელზეც განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" უძრავი და მოძრავი ქონება, არ დაკმაყოფილდა; შპს «ფ.-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდა; შპს «ფ.-ში", ¹... და ¹... ნავმისადგომების მიმდებარე 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე არსებული უძრავ-მოძრავი ქონების შპს «ლ.-ის" სასარგებლოდ განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ბათილად იქნა ცნობილი.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არ გამოცხადდა შპს «ლ.-ის" გენერალური დირექტორი მერაბ კიკვაძე, რომელიც გაფრთხილებული იყო სხდომის დანიშვნის თაობაზე (აქტი სატელეფონო შეტყობინების შესახებ) საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მხარის _ შპს «ლ.-ის" გენერალური დირექტორის, მერაბ კიკვაძის გამოუცხადებლობა სასამართლო სხდომაზე გამოწვეული იყო არასაპატიო მიზეზით და არ გაიზიარა მისი თხოვნა სხდომის გადადების თაობაზე, რადგან მერაბ კიკვაძის მიერ სასამართლოსთვის გამოგზავნილი სამედიცინო ცნობა მისი ავადმყოფობის შესახებ, რომლის საფუძველზეც ითხოვდა სასამართლო სხდომის გადადებას, წარმოადგენდა ქსეროასლს და არა დედანს, იგი იყო დაუთარიღებელი და არ იყო დამოწმებული შესაბამისი სამედიცინო დაწესებულების ხელმძღვანელის მიერ. ამავე დროს, ხსენებული მხარე იყო იურიდიული პირი და მას შეეძლო გენერალური დირექტორის მიერ სასამართლო პროცესში მონაწილეობის მიღების შეუძლებლობის შემთხვევაში, ამავე იურიდიული პირის სხვა თანამშრომლისთვის დაევალებინა საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღება, რისთვისაც საკმარისი დრო ჰქონდა, რადგან იგი კანონით დადგენილი წესით იყო გაფრთხილებული 2007 წლის 17 იანვარს სასამართლო სხდომის დანიშვნის თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ მხარე არასაპატიო მიზეზით არ გამოცხადდებოდა სასამართლო სხდომაზე, საქმე განიხილებოდა გამოუცხადებელი მხარის დაუსწრებლად.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილებით შპს «ლ.-ს" ნატურით გადაეცა შპს «ფ.-ში" 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალები. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინებით შპს «ფ.-ს" უარი ეთქვა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ განცხადების დაკმაყოფილებასა და მისი აღსრულების შეჩერებაზე. ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ შპს «ლ.-სათვის" ფოთის საზღვაო ნავსადგურში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალების საკუთრებაში გადაცემას საფუძვლად დაედო რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება, ასევე იმავე სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოსა და 2004 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებები. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება და ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება. შპს «ლ.-ის" საჩივრის გამო, თბილისის საოლქო სასამართლოს მიერ 2005 წლის 17 თებერვალს მიღებულ იქნა მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 17 თებერვლის მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება შპს «ლ.-მ" გაასაჩივრა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში, რომელმაც უცვლელად დატოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 17 თებერვლის მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 431-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ საქმე, რომელზედაც ეს გადაწყვეტილება იყო გამოტანილი, თავიდან უნდა ყოფილიყო განხილული ამ კოდექსით დადგენილი წესით.

ამრიგად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგან რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება და განჩინებები, რომელთა საფუძველზეც ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურში განხორციელდა შპს «ლ.-ზე" უძრავ-მოძრავი ქონების საკუთრების რეგისტრაცია, შესაბამისად, გაუქმდა და ბათილად იქნა ცნობილი, ამიტომ, ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურში აღნიშნული გადაწყვეტილებისა და განჩინებების საფუძველზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უნდა გაუქმებულიყო.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის «გ» და «ვ» ქვეპუნქტებზე, რომელთა შესაბამისად, მხოლოდ საქართველოს მთავრობის ნებართვით იყო შესაძლებელი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შემდეგი მიწის ნაკვეთების განკარგვა: მიწის ნაკვეთები, რომელზედაც განლაგებული იყო საზოგადოებრივი ინფრასტრუქტურის ობიექტები (სატრანსპორტო და მიწისქვეშა კომუნიკაციები და ა. შ.); სხვა მიწის ნაკვეთები, რომლებიც საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად არ ექვემდებარებოდა პრივატიზებას.

საქალაქო სასამართლომ ასევე მიუთითა «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის «ვ" და «ზ" ქვეპუნქტებზე, რომელთა მიხედვით, სახელმწიფო ქონებიდან პრივატიზებას არ ექვემდებარებოდა საერთო სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის ნავსადგურების ნავმისადგომები, ჰიდროტექნიკური ნაგებობანი, აკვატორია, მაგისტრალური მილსადენი. შესაბამისად, ქ. ფოთის საკრებულო და ქ. ფოთის მერია არ იყვნენ უფლებამოსილი, შპს «ფ.-ში" ¹... და ¹... ნავმისადგომთან არსებული ¹... და ¹... ნავთობგადასაქაჩ ტერმინალებთან დაკავშირებით, გამოეცათ რაიმე ნორმატიული აქტი ან განეკარგათ ისინი.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 24 იანვრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა შპს «ლ.-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და შეგებებული სარჩელის წარმოებაში მიღება იმ მოტივით, რომ ¹3/03 საქმეში არ იყო განჩინება საქმეზე მთავარი სხდომის დანიშვნის შესახებ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 207-ე მუხლის მოთხოვნის საფუძველზე.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ლ.-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, შპს «ფ.-სთვის" სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შპს «ლ.-ის» დაზუსტებული სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის განჩინებებით (2 განჩინება) შპს ,,ლ.-ის» სააპელაციო და კერძო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში და მათი განხილვა დაინიშნა ერთ სასამართლო სხდომაზე _ 2007 წლის 31 ივლისს, 11.00 საათზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 ივლისის სხდომაზე შპს ,,ლ.-ის» დირექტორმა მერაბ კიკვაძემ მიუთითა, რომ იგი მოპასუხედ აღარ ასახელებდა ქ. ფოთის საკრებულოს და მოითხოვა მისი, როგორც მოპასუხის, საქმიდან ამორიცხვა. იმავე სხდომაზე მერაბ კიკვაძემ საბოლოოდ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და განჩინების გაუქმება, საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება, რომელშიც ერთობლივად იქნებოდა განხილული მისი სარჩელი ქ. ფოთის მერიის მიმართ და მისივე შეგებებული სარჩელი შპს «ფ.-ის" მიმართ. აღნიშნულ სხდომაზე მერაბ კიკვაძემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნები და მოითხოვა: მოპასუხე ქ. ფოთის მერიისთვის სათანადო ნორმატიული აქტის გამოცემის დავალება შპს ,,ლ.-ის» საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ქვეშ განთავსებული 771,55 კვ.მ საერთო ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის შპს ,,ლ.-სათვის» რეგისტრაციის შესახებ; შპს ,,ლ.-ის» საკუთრებაში არსებულ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების სრულყოფილად განხორციელების უზრუნველსაყოფად ამ ქონების განთავსების ადგილის – 1,2 ჰა ფართის მიწის ნაკვეთის ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ნებისმიერი, მოპასუხისათვის მისაღები და სასარგებლო ფორმით, შპს ,,ლ.-სათვის» გადაცემა (ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 ივლისის სხდომის ოქმი). აპელანტმა ასევე მოითხოვა შპს «ფ.-სთვის" სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით შპს ,,ლ.-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; შპს ,,ლ.-ის» კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება და ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 24 იანვრის განჩინება.

სააპელაციო საამართლომ გაიზიარა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების არგუმენტაციას შპს ,,ლ.-ის» სარჩელების უარყოფის ნაწილში, ამასთან, დამატებით განმარტა, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში შპს ,,ლ.-ის» დირექტორის მიერ წარდგენილი იყო არა ერთი სასარჩელო განცხადება და დაზუსტებული სარჩელი, მათი შინაარსის გათვალისწინებით და სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მის მიერ მიცემული განმარტებიდან ირკვეოდა, რომ, ფაქტობრივად, მის მოთხოვნას წარმოადგენდა ქ. ფოთის მერიის დავალდებულება, შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემით მოსარჩელე შპს ,,ლ.-სათვის» გადაეცა საჯარო რეესტრში მის საკუთრებად რეგისტრირებული ქონების ქვეშ მდებარე 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი ქ. ფოთის მერიისათვის სასურველი სარგებლობის ფორმით.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 29 ნოემბრის ¹888 განკარგულებით, ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-8 პუნქტის შესაბამისად, შპს ,,ფოთის საზღვაო ნავსადგურს» პირდაპირი განკარგვის წესით სარგებლობაში (უსასყიდლო აღნაგობის უფლებით) გადაეცა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ფოთის საზღვაო ნავსადგურის ბალანსზე რეორგანიზაციამდე რიცხული, იმავე ნავსადგურის სარეჟიმო ტერიტორიაზე არსებული 29,70 ჰა მიწის ნაკვეთი. მხარეები ადასტურებდნენ, რომ ხსენებული ნავსადგურისათვის გადაცემული 29,70 ჰა მიწის ნაკვეთი მოიცავდა შპს ,,ლ.-ის» მიერ დავის საგნად ქცეულ 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთს. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინებით დამტკიცდა სს ,,ა.-სა» და შპს ,,ლ.-ს» შორის 2000 წლის 15 თებერვალს დადებული ¹იურ00-25 ხელშეკრულება და მიჩნეულ იქნა, რომ მხარეები ნებაყოფლობით უზრუნველყოფდნენ ამ ხელშეკრულებაში ჩამოყალიბებული პირობების შესრულებას, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი აღსრულება მოხდებოდა «სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ» საქართველოს კანონით განსაზღვრული იძულებითი აღსრულებისათვის გათვალისწინებული წესებით. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილებით შპს ,,ლ.-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა; გადაწყდა უფლებრივი დავა შპს ,,ლ.-სა» და სს ,,ა.-ს» შორის; ქვემო ქართლისა და სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროებს დაევალათ ეწარმოებინათ იძულებითი აღსრულება შესაბამის მორიგების აქტში მითითებულ ქონებაზე _ ქ. რუსთავში, 1,9 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული სამშენებლო- საწარმოო ბაზა და ფოთის საზღვაო ნავსადგურში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალები ნატურით გადაეცათ შპს ,,ლ.-სათვის», ანუ შეესახლებინათ იგი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება (საქმე ¹2ა-153-04) განიმარტა შემდეგნაირად: ხსენებულ გადაწყვეტილებაში გამოყენებული ტერმინი _ «შპს ,,ფ.-ი» 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალები ნატურით გადასცემოდა, ანუ შეესახლებინათ შპს ,,ლ.-ა» _ ნიშნავდა აღნიშნული ქონების შპს ,,ლ.-სათვის» საკუთრებაში გადაცემას. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინებით არ დაკმაყოფილდა შპს ,,ფ.-ის» განცხადება იმავე სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის შესაბამისი ამონაწერით დასტურდებოდა, რომ ¹... და ¹... ნათვთობპროდუქტების გადასაქაჩ ტერმინალებზე შპს ,,ლ.-ის» საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინება, რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება და რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლომ შპს ,,ლ.-ის» სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოდ მიიჩნია ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით და შემდეგი სამართლებრივი საფუძვლით: შპს ,,ლ.-ა» სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითებდა ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველ პუნქტზე. სააპელაციო სასამართლომ მხარის ყურადღება მიაქცია იმაზე, რომ საქართველოს 2007 წლის 22 ივნისის შესაბამისი კანონით აღნიშნული კანონი ძალადაკარგულად იქნა გამოცხადებული და ამ კანონით რეგულირებული ურთიერთობები წესრიგდებოდა ,,სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ» საქართველოს კანონით (მე-11¹ მუხლი). იმავე მხარის მიერ სარჩელის შეტანის დროისთვისაც, ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონის მოქმედების პირობებშიც, მისი სასარჩელო მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო, ვინაიდან ამ კანონის პირველი მუხლის ,,ბ» ქვეპუნქტის მიხედვით, მიწის განკარგვა წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო 1,2 ჰა სახელმწიფო მიწის ნაკვეთი შედიოდა შპს ,,ფოთის საზღვაო ნავსადგურისათვის» საქართველოს პრეზიდენტის ზემოხსენებული ბრძანებულებით პირდაპირი განკარგვის წესით სარგებლობაში გადაცემულ მიწის ფართში. მაშასადამე, აღნიშნული ნავსადგური მიწას ფლობდა სამართლებრივი საფუძვლით, რაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლისა და 162-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გამორიცხავდა ამ მიწის ნაკვეთის სხვა იურიდიული პირისათვის, ამ შემთხვევაში, შპს ,,ლ.-სათვის» გადაცემას. გარდა ამისა, ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონის პირველი მუხლის ,,დ» ქვეპუნქტის თანახმად, მიწათსარგებლობის უფლება მოიცავდა იჯარის, აღნაგობის, ქირავნობის ან უზუფრუქტის უფლებას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს ,,ლ.-ის» მოთხოვნა, ქ. ფოთის მერიას მისთვის სასურველი ფორმით სარგებლობის უფლებით გადაეცა შპს ,,ლ.-სათვის» მიწის ნაკვეთი, გულისხმობდა ხსენებული კანონის პირველი მუხლის ,დ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სარგებლობის ერთ-ერთი ფორმით მის გადაცემას. ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ამ კანონის საფუძველზე საკუთრების, იჯარის, აღნაგობის, ქირავნობისა და უზუფრუქტის უფლებების სამართლებრივი საკითხები განისაზღვრებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნაგობისა და უზუფრუქტის უფლება იყო სანივთო უფლება, ხოლო ქირავნობისა და იჯარის უფლება ვალდებულებითი ურთიერთობიდან გამომდინარეობდა, ყველა ამ უფლების მოპოვება კი მხოლოდ მხარეთა ნებაზე იყო დამოკიდებული, რაც ფორმდებოდა კანონით გათვალისწინებული წესით დადებული გარიგებით. ასეთი დასკვნის საფუძველს იძლეოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 233-ე, 242-ე და 581-ე მუხლების დეფინიციები. იმავე კოდექსის 234-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, აღნაგობის უფლების წარმოშობისა და შეძენის მიმართ გამოიყენებოდა უძრავი ნივთის შეძენის წესები, ხოლო 243-ე მუხლის მიხედვით, უზუფრუქტის დადგენის დროს გამოიყენებოდა იგივე წესები, რაც უძრავი ქონების შეძენის დროს. ხსენებული კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელი იყო გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში (2006 წლის 8 დეკემბრის ¹3879 ცვლილება, რომელიც ამოქმედდა 2007 წლის 15 მარტიდან). საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეეძლოთ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დაედოთ ხელშეკრულებები და განესაზღვრათ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეეძლოთ დაედოთ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ იყო, მაგრამ არ ეწინააღმდეგებოდა მას. თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისათვის ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებული იყო სახელმწიფოს ნებართვაზე, მაშინ ეს უნდა მოწესრიგებულიყო ცალკე კანონით. უზუფრუქტის, აღნაგობის, საიჯარო და ქირავნობის უფლებით უძრავი ნივთის გადაცემა ასევე მოითხოვდა წერილობით ხელშეკრულებას. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 323-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულება, რომლითაც ერთი მხარე იღებდა ვალდებულებას, უძრავ ნივთზე საკუთრება გადაეცა სხვისთვის ან შეეძინა იგი, მოითხოვდა წერილობით ფორმას (2006 წლის 8 დეკემბრის ¹3879 ცვლილება, რომელიც ამოქმედდა 2007 წლის 15 მარტიდან). ამ კანონის ზემოხსენებული რედაქციის გამოყენება არ ცვლიდა სადავო ურთიერთობის სამართლებრივ კვალიფიკაციას იმის გათვალისწინებით, რომ წერილობითი ხელშეკრულების დადება სავალდებულო იყო იმავე კანონის როგორც ძველი, ისე ახალი რედაქციითაც და მხოლოდ სანოტარო ფორმის დაცვა არ იყო სავალდებულო მოქმედი კანონით. დასახელებული კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ხელშეკრულება დადებულად ითვლებოდა, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდებოდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული ნორმების ერთობლივი შინაარსობრივი ანალიზი ცხადყოფდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსითა და ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული სარგებლობის რომელიმე ფორმით მიწის ნაკვეთის გადაცემაზე შეთანხმება დამოკიდებული იყო მხარეთა ნებაზე და მოითხოვდა წერილობითი ფორმით დადებულ ხელშეკრულებას.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება ჰქონდა, კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობა მოეწესრიგებინა იმ სამართლებრივი ფორმის გამოყენების გზით, რომელიც მისი მოსაზრებით, უფრო ეფექტური იყო, მაგრამ ადმინისტრაციული ორგანოს არჩევანის თავისუფლება იზღუდებოდა მხოლოდ კანონით, თუ ეს უკანასკნელი კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგებისათვის სპეციალურ ფორმას განსაზღვრავდა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსითა და ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონით განსაზღვრული იყო მიწის ნაკვეთის სარგებლობის უფლებით გადაცემის სპეციალური წესი და ფორმა, რაც უდავოდ მხარეთა ნებაზე იყო დამოკიდებული და ასეთი ნების გამოვლენის დავალდებულებას კანონი არ ითვალისწინებდა.

რაც შეეხებოდა შპს ,,ფოთის საზღვაო ნავსადგურის» სასარჩელო მოთხოვნას საჯარო რეესტრის შესაბამისი ჩანაწერის ბათილად ცნობის შესახებ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მისი დაკმაყოფილების თაობაზე, იყო დასაბუთებული. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹800 ბრძანებით დამტკიცებული ,,უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ ინსტრუქციის» 66-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ა» ქვეპუნქტის მიხედვით, საჯარო რეესტრის ჩანაწერი უქმდებოდა, თუ წარმოდგენილი იყო ახალი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებდა უფლების გადასვლის ან შეწყვეტის ფაქტს. ,,უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,რ» ქვეპუნქტის თანახმად, უფლების დამადასტურებელი საბუთი იყო კანონის ან მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე ნორმატიული ან ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ან სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული საბუთი, რომელიც ადასტურებდა უძრავ ნივთებზე უფლების, ან სხვა სანივთო, საგარანტიო და ვალდებულებითი ურთიერთობებიდან გამომდინარე უფლებების წარმოშობას, მის გადაცემას, ან მიტოვებას, აგრეთვე, საკუთრების უფლებაზე რაიმე ზეგავლენის წარმოშობას, შეჩერებას, მასში ცვლილების შეტანას, ან შეწყვეტას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 9 ივნისის განჩინებით უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 17 თებერვლის მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც, თავის მხრივ, უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება და ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება. ამდენად, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი სასამართლო აქტი, რომლითაც შპს ,,ლ.-მ» საკუთრების უფლება მოიპოვა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ქონებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ზემოაღნიშნული კანონიერ ძალაში შესული განჩინება ამ შემთხვევაში წარმოადგენდა ,,უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,რ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული უფლების დამადასტურებელ საბუთს, რომლითაც შეწყდა (საფუძველი გამოეცალა) შპს ,,ლ.-ის» საკუთრების უფლებას საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ქონებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოთხოვნა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვაზე კანონით დადგენილი წესის დარღვევით მისი მიწვევის შესახებ და ამ საფუძვლით მოცემული საქმის ფოთის საქალაქო სასამართლოსთვის დაბრუნების თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლომ სრულყოფილად დაასაბუთა, თუ რატომ ჩათვალა მოსარჩელის _ შპს ,,ლ.-ის» დირექტორის სასამართლოში გამოუცხადებლობა არასაპატიოდ. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, იმის გათვალისწინებით, რომ სააპელაციო სასამართლო საქმის ფაქტობრივად განმხილველ სასამართლოს წარმოადგენდა, მხარეს სრული შესაძლებლობა ჰქონდა, ამ სასამართლო ინსტანციაში გამოეყენებინა მისთვის კანონით მინიჭებული ყველა ის უფლება, რაც მას პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას გააჩნდა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლო, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, არ უბრუნებდა საქმეს ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოს და თვითონ იღებდა საქმეზე გადაწყვეტილებას.

სააპელაციო სასამართლომ დასაბუთებულად მიიჩნია ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 24 იანვრის განჩინება შპს ,,ლ.-ის» დირექტორის შეგებებული სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის შესახებ, შემდეგ გარემოებათა გამო: საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 188-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოპასუხეს უფლება ჰქონდა მისთვის სარჩელის ასლის ჩაბარებიდან საქმის ზეპირი განხილვისათვის წინასწარი მომზადების დამთავრებამდე აღეძრა მოსარჩელის მიმართ შეგებებული სარჩელი პირვანდელ სარჩელთან ერთად განსახილველად. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილი სასამართლო პაექრობის დაწყებამდე უშვებდა შეგებებული სარჩელის წარდგენის შესაძლებლობას მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, რაც გათვალისწინებული იყო ხსენებული კოდექსის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილით. შეგებებული სარჩელის ავტორი ვერ მიუთითებდა, რომ სახეზე იყო აღნიშნული მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევა. სააპელაციო სასამართლო ითვალისწინებდა, რომ მოცემული საქმის წარმოება სასამართლოში დაწყებული იყო 2004 წლის 3 ნოემბერს. შპს ,,ფოთის საზღვაო ნავსადგურის» სარჩელი, რომელზეც წარდგენილი იყო შეგებებული სარჩელი, სასამართლოში შეტანილი იყო 2005 წლის 7 ოქტომბერს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში შეგებებული სარჩელის წარდგენა საქმის გაჭიანურებას ემსახურებოდა და იგი სრულიად საფუძვლიანად არ იქნა მიღებული პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ წარმოებაში. ამასთან, საკითხის ამგვარად გადაწყვეტით შპს ,,ლ.-ს» არ ერთმეოდა უფლება, დამოუკიდებლად მიემართა სასამართლოსათვის დარღვეული უფლების აღსადგენად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ლ.-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება.

კასატორის განმარტებით, ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა გაერთიანებული საქმის განხილვის შედეგად, შპს «ლ.-ის» სარჩელის გამო, ქ. ფოთის საკრებულოსა და ქ. ფოთის მერიის მიმართ, მათ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ქვეშ განთავსებული 771,55 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის რეგისტრირებისა და ასევე, უძრავი ქონების განთავსების ადგილას 1,2 ჰა ფართის მიწის ნაკვეთის «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული წესით მისთვის გადაცემის თაობაზე და შპს «ფ.-ის" სარჩელი შპს «ლ.-ისა" და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ, საკუთრების უფლების რეგისტრაციის ბათილად ცნობის შესახებ. აღნიშნული გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა შპს «ლ.-ის" სარჩელი, ხოლო შპს «ფ.-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის შესაბამისი ჩანაწერები. სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა იმაზე, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება; დაკმაყოფილდა შპს «ფ.-ის" განცხადება; ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება ფ.-ში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალების შპს «ლ.-სათვის" ნატურით გადაცემისა და მისი შესახლების ნაწილში და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. სასამართლომ იქვე მართებულად მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 431-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემდეგ საქმე თავიდან უნდა ყოფილიყო განხილული, თუმცა, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, იქვე გააკეთა დასკვნა, რომ რადგან ბათილად იქნა ცნობილი სასამართლო გადაწყვეტილება, რომლის საფუძველზეც მოხდა შესაბამისი ქონების კასატორისათვის გადაცემა, უნდა გაუქმებულიყო საჯარო რეესტრის შესაბამისი ჩანაწერიც.

კასატორის მტკიცებით, როგორც ფოთის საქალაქო სასამართლოს, ისე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულ იქნა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. ამდენად, სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობა.

კასატორის განმარტებით, მოცემული საქმის მასალებითა და გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილია, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებით შპს «ფ.-ის" ¹... და ¹... ნავმისადგომების მიმდებარედ არსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე განთავსებული უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით გადაეცა კასატორს. 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით რუსთავის საქალაქო სასამართლომ განმარტა აღნიშნული გადაწყვეტილება. სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში, ამოიწერა სააღსრულებო ფურცელი და იმავე გადაწყვეტილებაში მითითებული ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა კასატორის სახელზე. საჯარო რეესტრის შესაბამისი ამონაწერის თანახმად, საკუთრების უფლების წარმოშობის სამართლებრივი საფუძველი იყო რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება (საქმე ¹2-373-07), ამავე სასამართლოს 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინება (საქმე ¹2-153-04) და სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლოს აღმასრულებლის მიერ შედგენილი 2003 წლის 26 ნოემბრის ოქმი მოვალის ქონების აღწერისა და ყადაღების დადების შესახებ. შპს «ფ.-ის" წარმომადგენელმა ზემოხსენებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს, რომლის 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინებით, აღნიშნული განცხადება არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. ხსენებული განჩინება გასაჩივრდა თბილისის საოლქო სასამართლოში, რომლის 2004 წლის 16 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინება, დაკმაყოფილდა ხსენებული განცხადება და ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება ფოთის საზღვაო ნავსადგურში 1,2 ჰა მიწის ფართზე განთავსებული მიწისზედა ¹... და ¹... ნავთობპროდუქტების გადასაქაჩი ტერმინალების შპს «ლ.-სათვის" ნატურით გადაცემისა და მისი შესახლების ნაწილში და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში 2007 წელს განხორციელებულ ცვლილებებამდე, ამავე კოდექსის რედაქციის თანახმად (საქმე იხილებოდა სწორედ იმ დროს), გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნის უფლება, ამ კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ" ქვეპუნქტის მიხედვით, გააჩნდა ერთ-ერთ მხარეს, რომელიც არ იყო მიწვეული სასამართლო პროცესზე. შპს «ფ.-ი" მხარედ არ დაუსახელებია არც მოსარჩელეს და არც შეგებებული სარჩელის ავტორს. ვინაიდან საქმე იხილებოდა სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით, მას სასამართლო ვერ ჩართავდა საქმეში მესამე პირად. ამასთან, სასამართლო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოხდა სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით და აღნიშნული გარემოება არ იქნა გათვალისწინებული სასამართლოს მიერ, თუმცა, მიუხედავად ხსენებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილებისა, სასამართლოს, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, უნდა შეემოწმებინა მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლები. აღნიშნული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება კვლავ ძალაშია და სასამართლოსა და განმცხადებლის გადასაწყვეტია, თუ რა ფორმით ჩაერთვება იგი საქმის წარმოებისას რუსთავის საქალაქო სასამართლოში.

ამდენად, კასატორის მტკიცებით, დადგენილია, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს წარმოებაში იყო შპს «ლ.-ის" სარჩელი სს «ა.-ის" მიმართ, იმავე სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დამტკიცებული მორიგების პირობების თანახმად, ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ და სს «ა.-ის" შეგებებული სარჩელი ხსენებული სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინებით დამტკიცებული მორიგების გაუქმების შესახებ. ასევე დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემდეგ, საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს და აღნიშნული საქმე ჯერ არ განხილულა. ფოთის საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს, რაც ასევე დაადასტურა სააპელაციო სასამართლომაც. მიუხედავად ამისა, ორივე სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის ხელახლა განხილვა აღარ იყო საჭირო და საკმარისი იყო სასამართლო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, მაშინ, როცა შპს «ფ.-ს" არ დაუსაბუთებია, თუ რატომ იყო არასწორი კასატორის სახელზე ქონების აღრიცხვა, მით უმეტეს, რომ მისი განცხადების დაკმაყოფილება მოხდა არა არსებითი განხილვის, არამედ სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების საფუძველზე. დაუსწრებელი გადაწყვეტილება კი, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება, ვერანაირად ვერ ჩაითვლება «უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის «რ" ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ, უფლების დამადასტურებელ საბუთად, რომლითაც შეწყდა საკუთრების უფლება. ამდენად, ხსენებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე უნდა განხილულიყო ხელახლა, რაც არ მომხდარა და ამ გარემოებისათვის ყურადღება არ მიუქცევიათ არც საქალაქო და არც სააპელაციო სასამართლოებს.

კასატორის განმარტებით, ასევე დადგენილია, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული განჩინება მორიგების დამტკიცების შესახებ, რომლის საფუძველზეც მოხდა სადავო ქონების კასატორისათვის საკუთრებაში გადაცემა, ექვემდებარებოდა იძულებით აღსრულებას. დადგენილია, რომ საჯარო რეესტრის შესაბამისი ამონაწერის თანახმად, კასატორზე საკუთრების უფლებით ქონების აღრიცხვის სამართლებრივ დოკუმენტად მითითებულია არა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებაზე, არამედ იმავე სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის განჩინებაზე, 2004 წლის 23 აგვისტოს განჩინებაზე, 2004 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებასა და სამეგრელო-ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებლის მიერ შედგენილ 2003 წლის 26 ნოემბრის ოქმზე. ამ დოკუმენტებიდან სასამართლომ ბათილად ცნო რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება, რომელიც არც ყოფილა მითითებული საჯარო რეესტრში ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძვლად.

კასატორი აღნიშნავს, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა მესაკუთრის (კასატორის) ვინდიკაციური სარჩელის განხილვის შედეგად, საჯარო რეესტრში უკვე რეგისტრირებულ ქონებაზე საკუთრების უფლებიდან გამომდინარე, ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის, ანუ ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის საფუძველზე. სასამართლო ვერ დაადგენდა საკუთრების უფლებას ქონებაზე, რომელიც უკვე იყო მოსარჩელის საკუთრება რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2000 წლის 24 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით. მოწინააღმდეგე მხარისათვის ხსენებული გარემოება კარგად არის ცნობილი, თუმცა აღნიშნული განჩინების მიღებიდან გასულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილი 5-წლიანი ვადა, რის გამოც იგი ვერ მოითხოვდა მის ბათილად ცნობას, ხოლო რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით იგი შეეცადა შეცდომაში შეეყვანა სასამართლო.

კასატორის განმარტებით, მტკიცებულებათა შემოწმება და მათთვის სათანადო იურიდიული შეფასების მიცემა ერთადერთი მნიშვნელოვანი საპროცესო მოქმედებაა და სწორედ აღნიშნული მოქმედება უდევს გადაწყვეტილების გამოტანას საფუძვლად. მოცემული საქმე გადატვირთულია უმნიშვნელო მტკიცებულებებით, ხოლო გადაწყვეტილების გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ შეაფასა მის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების დამადასტურებელი ძირითადი მტკიცებულებები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლის შესაბამისად, რაც მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევაა და ამ დარღვევამ არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

2007 წლის 22 ნოემბერს შპს «ლ.-მ» საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოადგინა დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი, რომელშიც მიუთითა იმავე გარემოებებსა და საფუძვლებზე და გააკეთა კასაციის იგივე განაცხადი, რაზეც მითითებული ჰქონდა საკასაციო საჩივარში და დამატებით აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული განჩინება (საქმე ¹3/ბ-580) უკანონოა და დაუსაბუთებელი და უნდა გაუქმდეს იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს «...-ის" სააპელაციო საჩივარი ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილებაზე.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 159-ე და 162-ე მუხლები, რომლებიც არ უნდა გამოეყენებინა. აღნიშნული გარემოება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ" ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს. გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებელი, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე" ქვეპუნქტის თანახმად, ასევე წარმოადგენს აღნიშნული განჩინების გაუქმების საფუძველს.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებულ განჩინებაში არ არის გამახვილებული ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლოში სხდომას არ ესწრებოდა შპს «ლ.-ის" წარმომადგენელი, რომელიც არ იყო მიწვეული სასამართლო სხდომაზე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით გათვალისწინებული წესით.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, დადგენილია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 29 ნოემბრის ¹888 განკარგულების საფუძველზე შპს «ფ.-ს" გადაეცა 29,7 ჰა მიწის ნაკვეთი პირდაპირი განკარგვის წესით, რომლის მიხედვითაც, 2005 წლის 20 დეკემბერს ქ. ფოთის მთავრობასა და შპს «ფ.-ს" შორის გაფორმდა ხელშეკრულება 29,7 ჰა მიწის ნაკვეთის გადაცემის შესახებ და გაფორმდა შესაბამისი სანოტარო აქტი. ხსენებულ ხელშეკრულებასა და სანოტარო აქტშიც მითითებულია, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთში არ შედის 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია შპს «ლ.-ის" ქონება, რომელსაც ადევს ყადაღა.'გარდა ამისა, ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურმა 2006 წლის 19 აპრილის ¹მ-507/24 წერილით დაადასტურა, რომ ხსენებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი არის სახელმწიფოს საკუთრებაში. უფრო მეტიც, მოცემულ საქმეში წარმოდგენილია ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ სხვადასხვა დროს გაცემული ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან უძრავი ქონების საკუთრების შესახებ და ყველა მათგანში მითითებულია, რომ დასახელებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი სახელმწიფოს, კერძოდ, ქ. ფოთის მერიის საკუთრებაა. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული გარემოების არასათანადოდ გამოკვლევისა და მისი გაუთვალისწინებლობის შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გადაწყვიტა, რომ აღნიშნული ქონებაც უნდა მიკუთვნებოდა ფ.-ს, რომელიც მისთვის გადაცემული არ ყოფილა. აქედან გამომდინარე, ზემოაღნიშნული მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ შპს «ფ.-ს" 29,7 ჰა მიწის ნაკვეთის გადაცემისას, საკუთრებაში არ გადასცემია შპს «ლ.-ის" კუთვნილი ქონების ქვეშ განთავსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი. ამდენად, დადგენილია კეთილსინდისიერი და მართლზომიერი მფლობელობის პრეზუმფცია, რაც არანაირად არ უკავშირდება შპს «ლ.-ის" კუთვნილი ქონების ქვეშ განთავსებულ 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთს, რადგან დადგენილია, რომ შპს «ფ.-ი" არ წარმოადგენს შპს «ლ.-ის" კუთვნილი ქონების ქვეშ განთავსებული 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის არც კეთილსინდისიერ და არც მართლზომიერ მფლობელს.

ამდენად, კასატორის განმარტებით, უდავოა, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა" და «ბ" ქვეპუნქტების თანახმად, წარმოადგენს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს. გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის დასაბუთებული და მისი დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე" და «ვ" ქვეპუნქტების მიხედვით, წარმოადგენს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმებისას სასამართლო ხელმძღვანელობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით. კასატორის მტკიცებით, მიუხედავად აღნიშნული მუხლების მოთხოვნებისა, სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა სააპელაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევებზე, კერძოდ, იმ გარემოებაზე, რომ იგი არ იყო მიწვეული 2007 წლის 24 იანვრის სასამართლო სხდომაზე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. კიდევ ერთი დარღვევა, რომელიც სასამართლო სხდომის შესაბამის ოქმში აღინიშნება, შეეხება სასამართლო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადებას. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 228-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, პაექრობის შემდგომ სასამართლო გადის გადაწყვეტილების მისაღებად, რის შესახებაც უცხადებს დარბაზში დამსწრე პირებს. როგორც 2007 წლის 24 იანვრის სასამართლო სხდომის ოქმიდან ირკვევა, სასამართლო სათათბირო ოთახში გავიდა 2007 წლის 24 იანვარს, იქიდან გამოვიდა 25 იანვარს და გამოაცხადა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, ანუ უნდა ვივარაუდოთ, რომ სასამართლო ღამით იმყოფებოდა სათათბირო ოთახში, ხოლო თუ ეს ასე არ იყო, მაშინ მან დაარღვია სასამართლო თათბირის საიდუმლოება.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ყოველივე ზემოაღნიშნული და უფრო მეტიც, საერთოდ არ იმსჯელა მის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებზე, რითაც აშკარად დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე მუხლის მოთხოვნა, რაც იმავე კოდექსის 394-ე მუხლის «ბ" ქვეპუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. შესაბამისი სასამართლო სხდომის ოქმის მიხედვით, სასამართლო სხდომა დამთავრდა 17.20 საათზე, ხოლო განჩინება შპს «ლ.-ს" ჩაჰბარდა 15 წუთში, ანუ მისი გამოტანის დღესვე _ 2007 წლის 20 სექტემბერს, 17.35 საათზე, რაც ნებისმიერი ტექნიკური საშუალების გამოყენებით შეუძლებელია (ტომი 6, ს.ფ. 141). სასამართლომ აღნიშნული მოქმედებით დაარღვია საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებული შესაბამისი უფლება, ასევე «ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის» მე-6 მუხლით დაცული უფლება სამართლიანი სასამართლო განხილვის შესახებ.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული განჩინებით არასწორად იქნა გაგებული ფოთის საქალაქო სასამართლოში მისი სარჩელების გაერთიანების შედეგად ერთ-ერთი სარჩელის, კერძოდ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის _ ქ. ფოთის მთავრობის 2005 წლის 6 ივნისის ¹08/392 წერილის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის (საქმე ¹3/09) განუხილველობის შედეგები. ფოთის საქალაქო სასამართლომ 2006 წლის 24 ივლისის განჩინებით გააერთიანა მის წარმოებაში არსებული შპს «ლ.-ის" ორი სარჩელი (საქმეები _ ¹3/03-06 და ¹3/09-06), ხოლო 2007 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილებაში დავის საგნად მიუთითა შემდეგზე: 1. შპს «ლ.-ის" საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ქვეშ განთავსებული 771,55 კვ.მ მიწის ნაკვეთის შპს «ლ.-სათვის" რეგისტრაციის შესახებ (საქმე ¹3/03); 2. შპს «ლ.-ის" უძრავი ქონების განთავსების ადგილას 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული, ქ. ფოთის მერიისათვის სასარგებლო ფორმით შპს «ლ.-სათვის" გადაცემის შესახებ (საქმე ¹3/03); 3. მოპასუხეების (ქ. ფოთის საკრებულო და ქ. ფოთის მერია) სათანადო ნორმატიული აქტის გამოცემის თაობაზე დავალდებულება 1,2 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იმ ფართის მუდმივ სარგებლობაში მოსარჩელისათვის სასყიდლიანი უზუფრუქტის წესით გადაცემის შესახებ, რომელზეც განთავსებული იყო შპს «ლ.-ის" უძრავი და მოძრავი ქონება (საქმე ¹3/03).

კასატორის მტკიცებით, სასამართლოს ერთმანეთში აერია შპს «ლ.-ის" სასარჩელო მოთხოვნები. 2004 წლის 1 (4) ნოემბერს შპს «ლ.-მ" სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიწის ნაკვეთის სასყიდლიანი უზუფრუქტის წესით მისთვის გადაცემის თაობაზე (საქმე ¹3/03). 2005 წლის 17 ოქტომბერს შპს «ლ.-მ" ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიმართა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით (საქმე ¹3/03). 2006 წლის 6 (14) სექტემბერს შპს «ლ.-მ" განმეორებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით (საქმე ¹3/03). 2005 წლის 15 ოქტომბერს შპს «ლ.-მ" ფოთის საქალაქო სასამართლოს მიმართა სასარჩელო განცხადებით ქ. ფოთის მთავრობის 2005 წლის 6 ივლისის ¹08/392 წერილის ბათილად ცნობის შესახებ (საქმე ¹3/09). კასატორის მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლოს ერთმანეთში აერია შპს «ლ.-ის" სასარჩელო განცხადებები (საქმეები _ ¹3/03 და ¹3/09) და 2007 წლის 25 იანვარს მიიღო გადაწყვეტილება შპს «ლ.-ის" 2005 წლის 17 ოქტომბრის სასარჩელო განცხადებასა (საქმე ¹3/03) და 2006 წლის 6 სექტემბრის დაზუსტებულ სასარჩელო განცხადებაზე (საქმე ¹3/03) და არ იმსჯელა ქ. ფოთის მთავრობის 2005 წლის 6 ივლისის ¹08/392 წერილის ბათილად ცნობის შესახებ შპს «ლ.-ის" სასარჩელო განცხადებაზე, რის თაობაზეც, აღნიშნულია შპს «ლ.-ის" სააპელაციო საჩივარში. გასაჩივრებული განჩინებით არ არის უარყოფილი ის ფაქტი, რომ საქალაქო სასამართლოს არ უმსჯელია ხსენებულ სასარჩელო განცხადებაზე, მაგრამ აღნიშნული ახსნილია იმ გარემოებით, თითქოს მოსარჩელემ მას შემდეგ, რაც დააზუსტა თავისი სხვა სასარჩელო მოთხოვნები, უარი თქვა ქ. ფოთის მთავრობის 2005 წლის 6 ივლისის ¹08/392 წერილის ბათილად ცნობის შესახებ სასარჩელო განცხადებაზე, რაც სრულიადაც არ შეესაბამება მოსარჩელის ნებას და არ გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან.

კასატორის განმარტებით, მისი სააპელაციო საჩივრის განხილვაში მონაწილეობდნენ მოსამართლეები _ ხ. ხ.-ი და ფრიდონ ბასილაია, რომლებმაც იმავე მხარეებს შორის, იმავე საფუძვლით (1,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე) აღძრული დავის განხილვისას მიიღეს 2005 წლის 28 ივლისის განჩინება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს «ლ.-ის" სააპელაციო საჩივარი. აღნიშნული გარემოება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ზ" ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს.

2007 წლის 5 დეკემბერს შპს «ლ.-მ» საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოადგინა კიდევ ერთი დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი, რომელშიც მიუთითა იმავე გარემოებებსა და საფუძვლებზე და გააკეთა კასაციის იგივე განაცხადი, რაზეც მითითებული ჰქონდა საკასაციო საჩივარსა და 2007 წლის 22 ნოემბერს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოდგენილ დაზუსტებულ საკასაციო საჩივარში და დამატებით აღნიშნა, რომ ფოთის სარეგისტრაციო სამსახურმა 2005 წლის 26 სექტემბრის ¹მ-429/9 წერილით შპს «ფ.-ს» 2005 წლის 14 სექტემბრის ¹22/272-46-22 წერილის პასუხად აცნობა, რომ შპს «ფ.-ის» საკუთრებაში არ იყო რეგისტრირებული ამავე ნავსადგურის ¹... და ¹... ნავმისადგომების მიმდებარე 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს «ლ.-ის» საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 29 ნოემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 7 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 19 დეკემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ლ.-ის» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან შპს «ლ.-ს» გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი _ 1360 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, მას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 1360 ლარის 70 პროცენტი _ 952 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «ლ.-ის» საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის განჩინება;

3. შპს «ლ.-ს» დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 1360 ლარის 70 პროცენტი _ 952 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.