ბს-996-960(2კ-08) 20 ნოემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე

ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 28 აპრილს შპს “ს-მა” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ 2000 წლის ოქტომბერში შპს “ს-მა” შპს “გ-გან” საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით: სერია აა-99 ¹299042 და ¹299043 შეიძინა სხვადასხვა დასახელების სამშენებლო მასალები თანხით 33959,90 ლარი და 37507,20 ლარი, მათ შორის, დღგ შეადგნდა შესაბამისად, 5659,90 ლარს და 6251,20 ლარს. აღნიშნული თანხები შპს “ს-მა” გადაუხადა შპს “გ-ს”, რაც დასტურდებოდა შესაბამისი ქვითრებით. 2001 წლის ნოემბერში აღნიშნული საკითხი შესწავლილ იქნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის მიერ, რომელმაც დაადასტურა, რომ ზემოაღნიშნული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით შპს “ს-მა” შპს “გ-გან” ნამდვილად შეიძინა სამშენებლო მასალები და მთლიანად გადაუხადა მას თანხა დღგ-ს ჩათვლით. აღნიშნულის მიუხედავად, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გადასახადების ადმინისტრირების სამმართველოს გლდანი-ნაძალადევის განყოფილებამ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 31 მარტის ¹2-11/2194 წერილის საფუძველზე გააუქმა ზემოაღნიშნული საგადასახადო თანხები _ 5659,90 ლარი და 6251,20 ლარი.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 91-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ს გადამხდელს წარმოადგენდა ამ გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი _ შპს “გ-ო”, მას აღნიშნული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისი ეგზემპლარები წარდგენილიც ჰქონდა საგადასახადო ინსპექციაში, თუმცა დღგ-ს თანხა ბიუჯეტში გადახდილი არ ჰქონდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ სერია აა-99 ¹299042, ¹299043 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით გაუქმებული დღგ-ს თანხების, შესაბამისად, 5659,90 ლარისა და 6251,20 ლარის ჩათვლა და მასზე დარიცხული საურავის გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ივნისის საოქმო განჩინებით საქმეში თანამოპასუხედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი ჩაება, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად კი _ შპს “გ-ო”.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილებით შპს “ს-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით ხელახლა შეესწავლა შპს “ს-თვის” ¹299042 და ¹299043 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებზე მიღებული დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების, მასზე ძირითადი თანხისა და საურავის დარიცხვის საკითხი და საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების დაინტერესებული მხარის მონაწილეობით გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გადასახადების ადმინისტრირების სამმართველოს გლდანი-ნაძალადევის განყოფილების 2006 წლის 19 აპრილის ¹776 შეტყობინება, რომლითაც შპს “ს-ს” ეცნობა სერია აა-99 ¹299042, ¹299043 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებისა და მათზე მიღებული დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების შესახებ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომლის მომზადებისა და გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დაცული უნდა ყოფილიყო იმავე კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები. რაც იმას გულისხმობდა, რომ ადმინისტრაციული აქტი დასაბუთებული და გამოცემული უნდა ყოფილიყო საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გათვალისწინებით. მასში მითითებული უნდა ყოფილიყო ის საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ იყო თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებიც გამოკვლეული არ იყო ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გადასახადების ადმინისტრირების სამმართველოს გლდანი-ნაძალადევის განყოფილების 2006 წლის 19 აპრილის ¹776 შეტყობინება _ ადმინისტრაციული აქტი, არ შეესაბამებოდა ზემოაღნიშნულ მოთხოვნებს, კერძოდ, შეტყობინება არ შეიცავდა რაიმე სახის დასაბუთებას. არ იყო მითითებული ის საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე აქტი (საგადასახადო კანონმდებლობის ნორმა), რომლის საფუძველზეც მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება შპს “ს-ის” მიმართ. არ ჩატარებულა ადმინისტრაციული წარმოება და დაინტერესებულ მხარეს (შპს “ს-ის” წარმომადგენელს) არ მისცემია შესაძლებლობა, წარედგინა თავისი მოსაზრებანი და მტკიცებულებები დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების და მიღებული დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების შესახებ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე. ამასთან, საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ არ იყო ნამსჯელი, ექვემდებარებოდა თუ არ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 129-ე მუხლის შესაბამისად მოცემულ შემთხვევაში შპს “ს-ი” საურავის დარიცხვას, მაშინ როდესაც, დღგ-ს თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება ეკისრებოდა შპს “გ-ს” და არა შპს “ს-ს”.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 აპრილის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია), საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ კი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო წესით ცალ-ცალკე გაასაჩივრეს. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 20 ნოემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.