¹ ბს-469-448(კს-08) 26 ივნისი, 2008წ

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ლევან მურუსიძე (მოსამართლეები)

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – შპს ,,ნ.-ი” (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობა და საჯარო

რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის

სარეგისტრაციო სამსახური (მოპასუხეები)

დავის საგანი _ ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 და 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 მარტის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს ,,ნ.-მმა” 2007 წლის მაისში სარჩელი აღძრა სასამართლოში ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახური მიმართ და მოითხოვა გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 და 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა. მოსარჩელის მოთხოვნა დასაბუთებულია იმით, რომ კონკურსის წესით 10 წლის ვადით იჯარით მიიღო ხელვაჩაურის რაიონის სოფ. ...-ში სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი – 60 (სამოცი) ჰა ჩაის პლანტაცია და ხელვაჩაურის რაიონის სოფ. ...-ში 3 (სამი) ჰა სახნავი სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი 49 წლის ვადით, რაზედაც ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის მიერ 2005 წლის 30 მარტს მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ¹33, ხოლო 2005 წლის 31 აგვისტოს - ¹101 გადაწყვეტილება და გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულებები. 60 (სამოცი) ჰა ჩაის პლანტაცია რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში 2005 წლის 12 აპრილს სარეგისტრაციო ნომრით ¹7959. მოსარჩელის განმარტებით, იჯარით მიღებულ ნაკვეთებში აღადგინა გზები, შემოღობა, შეიტანა სასუქი და ჩაატარა აგროტექნიკური სამუშაოები.

მოსარჩელეს საჯარო რეესტრის ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 14 მაისის წერილით ეცნობა, რომ ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებით გაუქმებულ იქნა 2005 წლის 30 მარტის ¹33 და 2005 წლის 31 აგვისტოს ¹101 გადაწყვეტილებები და საიჯარო ხელშეკრულებები ცალმხრივად გაუქმებულ იქნა.

მოსარჩელე თვლის, რომ ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 და 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებების მიღებისას, მას, როგორც დაინტერესებულ პირს, არ ეცნობა ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ, რის გამოც არ მიეცა შესაძლებლობა, მონაწილეობა მიეღო მასში და წარმოედგინა საკუთარი მოსაზრება.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს ,,ნ.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა. ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 და 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებები, კერძოდ კი ის ნაწილები, რითაც გაუქმებულ იქნა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2005 წლის 30 მარტის ¹33 და 2005 წლის 31 აგვისტოს ¹101 გადაწყვეტილებები შპს ,,ნ.-ზე” სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის შესახებ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა განახორციელოს შესაბამისი ცვლილებები საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება დასაბუთებულია იმით, რომ შპს ,,ნ.-მმა” კონკურსის წესით, 10 წლის ვადით იჯარით მიიღო ხელვაჩაურის რაიონის სოფ. ...-ში მდებარე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი – 60 (სამოცი) ჰა ჩაის პლანტაცია, რაზედაც ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის მიერ 2005 წლის 30 მარტს გამოცემულ იქნა გადაწყვეტილება ¹33, გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულებები და შპს ,,ნ.-თან” დადებული საიჯარო ხელშეკრულებები გაუქმებულ იქნა ცალმხრივად. სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტების მომზადებისა და გამოცემის დროს შპს ,,ნ.-ის” წარმომადგენელი არ იყო მიწვეული ადმინისტრაციულ წარმოებაში მონაწილეობის მისაღებად, რითაც დარღვეულ იქნა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-13 და 98-ე მუხლების მოთხოვნები, ასევე დარღვეულია საიჯარო ხელშეკრულების 4.2 მუხლის პირობა, რომლის თანახმად მეიჯარე ვალდებულია, მოიჯარეს წერილობით აცნობოს ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შესახებ.

სასამართლომ მიუთითა, რომ ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობამ თავის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 და 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებები დაასაბუთა იმით, რომ აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში არ არის დასრულებული მიწის რეფორმა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მიწის რეფორმის საკოორდინაციო კომისიის 2005 წლის 5 ივნისის ¹2 საოქმო გადაწყვეტილების თანახმად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწების ხარჯზე უნდა შეირჩეს და დამტკიცდეს სარეფორმო მიწის ფართობები, ხოლო მიწის ნაკვეთების იჯარით გაცემა აბრკოლებს მიწის რეფორმის ჩატარებას. სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოწესრიგებულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით. მოცემულ შემთხვევაში კი არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი, რადგან ის გარემოება, რომ უნდა განხორციელდეს მიწის რეფორმა, არ წარმოადგენს მიწის იჯარის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველს. პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულება ბათილია იმ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების შემთხვევაში, რომლის საფუძველზეც დაიდო ხელშეკრულება. შპს ,,ნ.-თან” საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმდა ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 31 მარტის ¹33 და 2005 წლის 31 აგვისტოს ¹101 გადაწყვეტილებების საფუძველზე, რაც ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 და 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილებებით ისე გაუქმდა, რომ არ არსებობდა ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 31 მარტის ¹33 და 2005 წლის 31 აგვისტოს ¹101 გადაწყვეტილებების გაუქმების კანონიერი საფუძველი. ამავე დროს, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-13 და 98-ე მუხლების თანახმად, ადმინისტრაციულ წარმოებაში შპს ,,ნ.-ის” წარმომადგენლის მიწვევა იყო სავალდებულო. მოცემულ შემთხვევაში შპს ,,ნ.-ის” წარმომადგენელს არ ეცნობა ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ, მას არ მიეცა შესაძლებლობა, მონაწილეობა მიეღო მასში და წარედგინა საკუთარი მოსაზრება, რითაც არსებითად დარღვეულ იქნა ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის წესი. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, არსებობს სადავო ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი, ხოლო მე-7 ნაწილის თანახმად სასამართლო უფლებამოსილია, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობასთან ერთად განსაზღვროს მისი მოქმედების შეწყვეტის სამართლებრივი შედეგი.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 მარტის განჩინებით ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება გაუქმდა; შეწყდა საქმის წარმოება შპს ,,ნ.-ის” სარჩელის გამო ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობისა და ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის დაუშვებლობის მოტივით.

სააპელაციო პალატამ განჩინებაში მიუთითა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის პირველი ნაწილით სასამართლო სარჩელის წარმოებაში მიღების ეტაპზე ამ კოდექსის 22-ე და 25-ე მუხლებით დადგენილი მოთხოვნების გათვალისწინებით, წყვეტს სარჩელის დასაშვებობის საკითხს. იმავე მუხლის მეორე ნაწილით, სასამართლო განჩინებით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ იგი არ აკმაყოფილებს ამ კოდექსის 22-ე, 25-ე მუხლებით დადგენილ დასაშვებობის მოთხოვნებს. ხოლო იმავე მუხლის მე-5 ნაწილით, საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას, დაუშვებლობის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძვლების გამოვლენისას, სასამართლო იღებს საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ განჩინებას, რომელიც საჩივრდება კერძო საჩივრით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.1 მუხლით, სარჩელი შეიძლება აღიძრას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების მოთხოვნით. იმავე მუხლის მე-3 ნაწილით, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს შესაბამისად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან, ასევე ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გამოტანისათვის დადგენილი ვადის გასვლიდან 1 თვის ვადაში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,,ნ.-ის” დირექტორმა 2005 წლის 21 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს და სარჩელის აღძვრამდე, უზრუნველყოფის მიზნით, მოითხოვა ამჟამად გასაჩივრებული აქტების მოქმედების შეჩერება. განცხადების დანართში მითითებულია 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილებაზე. ამდენად, შპს ,,ნ.-ის” დირექტორმა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების მიზნით წარდგენილ განცხადებას დაურთო 2005 წლის 25 მაისის ¹59 გადაწყვეტილება, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მისთვის აღნიშნული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ცნობილი იყო 2005 წლის 21 სექტემბრისათვის. ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 23 სექტემბრის განჩინებით დაკმაყოფილდა განცხადება, 2005 წლის 24 ოქტომბრის განჩინებით განესაზღვრა ვადა სარჩელის შესატანად, ხოლო 2005 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით, იმ საფუძვლით, რომ შპს ,,ნ.-მმა” არ წარადგინა სარჩელი, გაუქმდა უზრუნველყოფის ღონისძიება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელისათვის გასაჩივრებული აქტების თაობაზე ცნობილი იყო ჯერ კიდევ 2005 წლის 21 სექტემბერს, თუმცა სარჩელი 1 თვის ვადაში სასამართლოში არ წარუდგენია. აღნიშნული გარემოება კი სააპელაციო პალატამ სარჩელის დაუშვებლად ცნობის საფუძვლად მიიჩნია.

შპს ,,ნ.-ის” წარმომადგენელმა კერძო საჩივარი შეიტანა სააპელაციო პალატის განჩინებაზე, მოითხოვა მისი გაუქმება იმ მოტივით, რომ, საქართველოს სსკ-ის 70-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო პალატის 2008 წლის 6 მარტის სასამართლო სხდომის ჩატარების შესახებ საქმეში არ იყო მითითებული და შესაბამისად, არ იყვნენ გაფრთხილებულნი 6 მარტს სხდომის ჩატარების თაობაზე. გზავნილში მითითებული იყო მხოლოდ სააპელაციო საჩივარზე შესაგებლის წარდგენის ვადა; შესაბამისად, არ მიეცათ შესაძლებლობა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70.2 მუხლის თანახმად განეხორციელებინა თავისი უფლებები. კერძო საჩივარში მითითებულია, რომ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სააპელაციო საჩივარზე თანდართული ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 24 ოქტომბრის განჩინება არ ჩაბარებიათ, სარჩელის ვადის დაწესება მათთვის უცნობი იყო და ამდენად, მასზე რაიმე სამართლებრივი ქმედება მათი მხრიდან შეუძლებელი იყო.

კერძო საჩივარში ყურადღება გამახვილებულია იმაზეც, რომ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით (საქმე ¹3-183) ბათილად იქნა ცნობილი როგორც ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59, ისე 2005 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილება. ხელვაჩაურის რაიონული გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის დაუშვებლობის საფუძვლებით კი იმავე ორგანოს 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე სარჩელის დაუშვებლობა და საქმის წარმოების შეწყვეტა იურიდიულად დაუსაბუთებელია; რადგან 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილების თანახმად, გაუქმებულ იქნა ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 30 მარტის ¹33 გადაწყვეტილების საფუძველზე გამგეობასა და შპს ,,ნ.-ს” შორის დადებული საიჯარო ხელშეკრულება სოფელ ...-ში 60 ჰა მიწის ფართობის სარგებლობის შესახებ, ხოლო გამგეობის 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილების თანახმად, ცალმხრივად გაუქმებულ იქნა გამგეობასა და შპს ,,ნ.-ს” შორის 2005 წლის 31 აგვისტოს ¹101 გადაწყვეტილებით დადებული საიჯარო მიწის ფართობის სარგებლობის ხელშეკრულება. აღნიშნული გადაწყვეტილებების მისაღებად ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ არ ყოფილა გამოქვეყნებული, ხოლო შემდგომ არსებული წესით ჩაბარებული და შესაბამისად, ამ საქმეში არ არის წარმოდგენილი და არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულებები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლოს საქმის მასალების შესწავლის, კერძო საჩივრის საფუძვლებისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად მიაჩნია, რომ შპს “ნ.-ის” კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს. მოცემულ საქმეზე უნდა გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 მარტის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, შპს “ნ.-მ” კერძო საჩივრის ერთ-ერთ საფუძვლად მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე მუხლის მოთხოვნის დარღვევაზე, კერძოდ, იგი კანონით დადგენილი წესით არ იქნა მიწვეული სააპელაციო პალატის 2008 წლის 6 მარტის სასამართლო სხდომაზე საქმის განხილვისას. საქმის მასალებით დგინდება, რომ 2008 წლის 6 თებერვალს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ შპს “ნ.-ს” გაეგზავნა სააპელაციო საჩივრის ასლი და დაენიშნა ვადა შესაგებლის წარმოსადგენად (ს.ფ. 69). საქმეში ასევე წარმოდგენილია ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გზავნილი, 2008 წლის 6 მარტს სასამართლო სხდომის შესახებ შპს “ნ.-თვის” შეტყობინების გაგზავნის თაობაზე (ს.ფ. 71). ამდენად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ შპს “ნ.-თვის” სააპელაციო საჩივრის ასლის გაგზავნა და მისთვის მომავალი სასამართლო სხდომის თარიღის შესახებ შეტყობინება მოხდა ორი სხვადასხვა, ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი გზავნილით. შესაბამისად, საქმეში უნდა მოიპოვებოდეს ორი დამოუკიდებელი დოკუმენტი, რომელიც დაადასტურებდა, რომ სააპელაციო საჩივრის ასლიცა და სასამართლო სხდომის თარიღის შესახებ შეტყობინება ჩაჰბარდა შპს “ნ.-ს”. ს.ფ. 74-ზე მოცემულია საფოსტო გზავნილის ჩაბარების შესახებ შპს “ნ.-თან” გაგზავნილი შეტყობინების ბარათი, რომლითაც დასტურდება, რომ “გზავნილი” ჩაჰბარდა 2008 წლის 18 თებერვალს. თუმცა, აღნიშნული დოკუმენტის შინაარსიდან არ ირკვევა, თუ რომელი კონკრეტული “გზავნილი” ჩაჰბარდა შპს “ნ.-ს” – სააპელაციო საჩივრის ასლი თუ სასამართლო სხდომის თარიღის შესახებ შეტყობინება. მოცემული დოკუმენტის შინაარსიდან ასევე არ დასტურდება ორივე გზავნილის ერთად ჩაბარების გარემოებაც.

საკასაციო სასამართლო მხარეთა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებასაც, რომ საფოსტო გზავნილის ჩაბარების შესახებ აღნიშნულ შეტყობინების ბარათს შპს “ნ.-ის” სახელით ხელს აწერს ლ. ლ.-ი, რომლის დამოკიდებულებაც შპს “ნ.-დმი” არ ირკვევა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, ფოსტით ან კურიერის მეშვეობით ორგანიზაციისათვის გაგზავნილი უწყება უნდა ჩაჰბარდეს კანცელარიას ან ასეთივე დანიშნულების სტრუქტურულ ერთეულს, ანდა პირს, ხოლო ასეთის არყოფნის შემთხვევაში – ორგანიზაციის შესაბამის უფლებამოსილ პირს, რომელიც უწყებას ადრესატს გადასცემს. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კანონის აღნიშნული მოთხოვნაც შპს “ნ.-თან” მიმართებით სასამართლოს მიერ დარღვეულია.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლომ მოცემული საქმე განიხილა ერთ-ერთი მხარის – მოსარჩელე შპს “ნ.-ის” დაუსწრებლად, რომელსაც არ მიუღია შეტყობინება კანონით დადგენილი წესით, რაც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლო განჩინების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კერძო საჩივრის წარმომდგენის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ თუნდაც დადასტურებულიყო ის გარემოება, რომ შპს “ნ.-თვის” ცნობილი იყო ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილების შესახებ, აღნიშნული მაინც არ წარმოადგენდა მთლიანი სასარჩელო წარმოების შეწყვეტის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეში დავის საგანს წარმოადგენდა არა მხოლოდ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, არამედ იმავე ორგანოს 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობაც. ის გარემოება, შპს “ნ.-თვის” ცნობილი იყო ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2005 წლის 27 მაისის ¹59 გადაწყვეტილების თაობაზე, აღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ნაწილში სასარჩელო წარმოების შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენდა. რაც შეეხება იმავე ორგანოს 2005 წლის 27 დეკემბრის ¹163 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ნაწილში ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმებას, სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია მისი ბათილად ცნობის სასარჩელო მოთხოვნის თაობაზე, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე” ქვეპუნქტის თანახმად კანონის დარღვევით მიღებულად უნდა ჩაითვალოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე, 419-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს “ნ.-ის” კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდეს; მოცემულ საქმეზე გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 მარტის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.