ბს-632-604(კს-08) 22 ივლისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

მიღების ადგილი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (მოსარჩელე) _ გ. ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ წალკის რაიონის გამგეობა

დავის საგანი _ სარჩელის დასაშვებად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მარტის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 10 თებერვალს გ. ა-მა სარჩელი აღძრა წალკის რაიონულ სასამართლოში წალკის რაიონის გამგეობის მიმართ და მოითხოვა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ წალკის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹40 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და თანხების ანაზღაურება (იხ. ს.ფ. 5; ტ.I).

წალკის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 14 მარტის განჩინებით დაკმაყოფილდა გ. ა-ის შუამდგომლობა მოსამართლის აცილების თაობაზე და იმავე სასამართლოში სხვა მოსამართლის არყოფნის გამო, საქმე განსახილველად გადაეგზავნა თეთრიწყაროს რაიონულ სასამართლოს (იხ. ს.ფ. 18-19; ტ.I).

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებითYგ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (იხ. ს.ფ. 49-51; ტ.I).

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ა-მა და მოითხოვა თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (იხ. ს.ფ. 75-76; ტ.I).

აპელანტმა დააზუსტა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა და მოითხოვა რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება (იხ. ს.ფ. 151; ტ.II).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მარტის განჩინებით გ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც საქმეზე შეწყდა ადმინისტრაციული სამართალწარმოება სარჩელის დაუშვებლობის გამო, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია, რაიონული სასამართლოს მოსაზრება დავის საგნის ადმინისტრაციულ გარიგებად და არა ადმინისტრაციულ აქტად მიჩნევისა და მისი კანონიერების შემოწმებისას ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 თავის ნორმებთან შესაბამისობის დადგენის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, გასაჩივრებული ბრძანებით განხორციელდა მოსარჩელის თანამდებობიდან დათხოვნა. მოქმედი კანონმდებლობით სამსახურიდან გათავისუფლება შეიძლება მხოლოდ კანონიერი საფუძვლის არსებობისას, უფლებამოსილი პირის გადაწყვეტილებით. “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 110.1 მუხლის შესაბამისად, გათავისუფლება ფორმდება ბრძანებით, განკარგულებით ან დადგენილებით. შესაბამისად, მოხელის გათავისუფლების ბრძანება წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემულ სამართლებრივ დოკუმენტს, რომლითაც წყდება შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა მოხელესა და ორგანოს შორის. შესაბამისად, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, საჯარო მოხელის სამუშაოდან დათხოვნის ბრძანება წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრული სარჩელის არსებითი განხილვის სავალდებულო წინაპრობაა მისი დასაშვებობის შემოწმება. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ დაირღვა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების თაობაზე სასამართლოსათვის მიმართვის ვადა, რაც სარჩელის დაუშვებლად ცნობის წინაპირობაა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს წალკის რაიონის გამგეობის ¹40 ბრძანება ჩაჰბარდა 2005 წლის 27 აპრილს, სარჩელი კი აღიძრა 2006 წლის 10 თებერვალს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ დაარღვია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადა, რის გამოც სარჩელი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი (იხ. ს.ფ. 238-241; ტ.II).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა გ. ა-მა და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მარტის განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი მოტივით:

კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, მას სადავო ბრძანება არ მიუღია და მხოლოდ თარგმანი მიიღო 2006 წლის 22 იანვარს და 2006 წლის 2 თებერვალს აღძრა სარჩელი. ამასთან, მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანება უკანონოა, რადგან მისი მიღების შემდეგ იგი გაგზავნილ იქნა მივლინებაში (იხ. ს.ფ. 259-260; ტ.II).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, წარმოდგენილი კერძო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ გ. ა-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მარტის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს კანონის მართებულად გამოყენებისა და განმარტების შედეგად საქმეზე არსებითად სწორი განჩინება მიიღო და კერძო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ რაიონულმა სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დავის საგანს და არასწორად მიიჩნია სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული ბრძანება ადმინისტრაციულ გარიგებად. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას და განმარტავს, რომ მოხელის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ადმინისტრაციული ორგანოს ბრძანება ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად იმსჯელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26².2 მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში გ. ა-ის სარჩელის დასაშვებობაზე ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 23-ე მუხლის მოთხოვნასთან შესაბამისობაში. კერძოდ, მითითებული მითითებული ნორმა სასამართლოს ანიჭებს უფლებამოსილებას პროცესის ნებისმიერ სტადიაზე შეამოწმოს სარჩელის დასაშვებობა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის თაობაზე, რომ გ. ა-მა სადავო 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹40 ბრძანება მიიღო 2005 წლის 27 აპრილს, რაც დასტურდება გ. ა-ის მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილ მასალებში ჩამოყალიბებული განმარტებით, სარჩელი კი აღძრა 2006 წლის 10 თებერვალს, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლით (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია) დადგენილი გასაჩივრების არათუ ექვსთვიანი, არამედ “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 127-ე მუხლით განსაზღვრული ერთთვიანი ვადის დარღვევით. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას, რომ მას არ დაურღვევია სასამართლოსათვის მიმართვის ვადა, რადგან სადავო ბრძანების თარგმანი ჩაჰბარდა 2006 წლის 22 იანვარს. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული არგუმენტი არ წარმოადგენს საკმარის მტკიცებას იმისა, რომ მოსარჩელეს არ გაუშვია სასამართლოსათვის მიმართვის ვადა, რამდენადაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-14 მუხლის მიხედვით, საქართველოში ადმინისტრაციული წარმოება მიმდინარეობს სახელმწიფო ენაზე _ ქართულად, რის გამოც ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გააჩნია ვალდებულება ადმინისტრაციული აქტის არასახელმწიფო ენაზე თარგმანის გადაცემის თაობაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ გ. ა-ს გაშვებული აქვს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლით დადგენილი სასამართლოსათვის მიმართვის ვადა და სააპელაციო სასამართლომ კანონის მართებულად გამოყენებისა და განმარტების შედეგად მართებულად მიიჩნია გ. ა-ის სარჩელი დაუშვებლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39.1 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 419-420-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ა-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.