ბს-982-936(2კს-06) 7 მარტი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრების ავტორები: 1. კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეები ნ. გ-ე, შ. ხ-ი, ო. ლ-ე, ე. ბ-ი, დ. წ-ა-ჯ-ი (განმცხადებლები), ზ. წ-ე; 2. ნ. ბ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე: 1. სს “მ...”; 2. დედოფლისწყაროს რაიონის გამგეობა; 3. დედოფლისწყაროს რაიონის მიწის მართვის სამმართველო (ამჟამად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს დედოფლისწყაროს სარეგისტრაციო სამსახური); 4. დედოფლისწყაროს რაიონის სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამმართველო; 5. დედოფლისწყაროს რაიონის მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისია; 6. კოოპერატივი “ .. ..”

დავის საგანი _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და განჩინების განმარტება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 23 ოქტომბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 19 თებერვალს კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებულმა მეანაბრეებმა: ნ. გ-მ, შ. ხ-მა, დ. წ-ა-ჯ-მა, ე. ბ-მა და ზ. წ-მ სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადებით მიმართეს დედოფლისწყაროს რაიონულ სასამართლოს.

განმცხადებელთა განმარტებით, მათ მიერ სასამართლოში აღძრული იყო სარჩელი სს “მ...ის”, დედოფლისწყაროს რაიონის გამგეობის, დედოფლისწყაროს რაიონის სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამმართველოს, იმავე რაიონის მიწის მართვის სამმართველოსა და მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის მიმართ 135 ჰა ვენახის იჯარით გაცემის შესახებ 1997 წლის 27 დეკემბრის ¹0415 ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, ასევე ხსენებული კომისიის 1996 წლის 29 ოქტომბრისა და 1997 წლის 13 სექტემბრის ¹13 ოქმის უკანონოდ აღიარებისა და აღნიშნული 135 ჰა, კოოპერატივ “ .. ..” მათ მიერ მიღებული და მათი კუთვნილი ვენახის ნ. გ-ის სახელზე რეგისტრაციაში გატარების მოთხოვნით.

განმცხადებლებმა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე, 193-ე და 198-ე, ასევე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-30-ე მუხლების საფუძველზე, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, ზემოაღნიშნული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულების მოქმედების შეჩერება და სს “მ...სათვის” 135 ჰა ვენახის განკარგვისა და გამოყენების აკრძალვა მოითხოვეს სასამართლოში ზემოხსენებული სარჩელის განხილვამდე და მასზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

დედოფლისწყაროს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 თებერვლის განჩინებით განმცხადებლებს უარი ეთქვათ სარჩელის უზრუნველყოფაზე.

აღნიშნულ განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანეს კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებულმა მეანაბრეებმა: ნ. გ-მ, შ. ხ-მა, დ. წ-ა-ჯ-მა, ე. ბ-მა, ზ. წ-მ, ო. ლ-მ და ნ. ბ-მ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის უზრუნველყოფა მოითხოვეს.

დედოფლისწყაროს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 9 მარტის განჩინებით კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებული მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ის, ე. ბ-ის, ზ. წ-ის, ო. ლ-ისა და ნ. ბ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინებით კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებული მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ის, ე. ბ-ის, ზ. წ-ის, ო. ლ-ისა და ნ. ბ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

2004 წლის 23 აგვისტოს კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებულმა მეანაბრეებმა: ნ. გ-მ, შ. ხ-მა, დ. წ-ა-ჯ-მა, ე. ბ-მა, ო. ლ-მ და ნ. ბ-მ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტების შესახებ განცხადებით მიმართეს აღნიშნულ პალატას.

განმცხადებლებმა აღნიშნეს, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული იყო, რომ სს “მ...სა” და კოოპერატივ “ .. ..” შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულება იყო ადმინისტრაციული გარიგება, რომელზედაც ვერ გავრცელდებოდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე და 30-ე მუხლები და მისი მოქმედება ვერ შეჩერდებოდა.

განმცხადებლებმა მოითხოვეს განმარტება შემდეგ საკითხებზე: მათი მტკიცებით, სს ,,მ...სა" და კოოპერატივ ,, .. .." გამგეობას შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების მოქმედების შეჩერების შესახებ შუამდგომლობა არ დაუყენებიათ და საქმეში არსებული რომელი დოკუმენტის საფუძველზე გაკეთდა დასკვნა, რომ სს “მ...ს” იჯარით ჰქონდა აღებული 135 ჰა ვენახი. მათ წარადგინეს მებაღეობისა და მევენახეობის ინსტიტუტის მიერ შედგენილი 2004 წლის 20 აგვისტოს აქტი, რომელშიც მითითებული იყო, რომ 135 ჰა ვენახიდან დარჩენილი იყო 66 ჰა, რომლის მეჩხერიანობაც იყო 38-40%-მდე, ამასთან, 6 ჰა ვენახი იყო გამხმარი და ექვემდებარებოდა ამოძირკვას. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინებაში კი მითითებული იყო, რომ მათ ვერ წარადგინეს დოკუმენტი, რომლითაც დადასტურდებოდა სს “მ...სა” და მისი დირექტორის მიერ სადავო ვენახის მიზანმიმართული განადგურება; ხსენებული ხელშეკრულება ადმინისტრაციული აქტი იყო თუ გარიგება და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე და 30-ე მუხლები ითვალისწინებდა თუ არა მის შეჩერებას და თუ არ იყო ადმინისტრაციული აქტი, მაშინ რატომ იქნა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განხილული მათი კერძო საჩივარი; მათ კერძო საჩივარი წარადგინეს დედოფლისწყაროს რაიონული სასამართლოს მიერ 2003 წლის 19 თებერვალს მიღებულ ორ განჩინებაზე და რატომ არ იყო თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინებაში ნამსჯელი ორივე განჩინებაზე; საქმეში არსებული რომელი დოკუმენტების საფუძველზე მიიჩნია სასამართლომ დადგენილად სს “მ...ის” მიერ წლების განმავლობაში სადავო ვენახის დამუშავებისა და მოსავლის მიღების ფაქტი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებით კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებული მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, დ. წ-ს, ე. ბ-ის, ო. ლ-ისა და ნ. ბ-ის განცხადება თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი არ იყო ბუნდოვანი, რის გამოც განმცხადებლებს უარი უნდა თქმოდათ აღნიშნული განჩინების განმარტებაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრე ნ. ბ-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტება.

კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებით, გასაჩივრებულ განჩინებაში არასწორად არის აღნიშნული, რომ, თითქოს ნ. ბ-მ სასამართლოს განუცხადა, რომ გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ განცხადებაზე ხელმოწერა მას არ ეკუთვნის და 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტებისთვის სასამართლოსთვის არ მიუმართავს, ხოლო აღნიშნული განჩინება არ არის ბუნდოვანი, რის გამოც განმარტებას არ საჭიროებს.

კერძო საჩივრის ავტორი აღნიშნავს, რომ სასამართლოსგან სს ,,მ...ის" სარჩელზე იმ ნაწილში წარმოების შეწყვეტა მოითხოვა, რომელზეც უკვე იმსჯელა სიღნაღის რაიონულმა სასამართლომ, კერძოდ, ნ. ბ-ის წარმომადგენელ ნ. გ-სა და ,, .. ..” კოოპერატივს შორის 1999 წლის 12-14 ოქტომბერს გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტის გაუქმების მოთხოვნაზე სიღნაღის რაიონულმა სასამართლომ სს ,,მ...” არაუფლებამოსილ პირად ცნო და საქმის წარმოება შეწყვიტა, ხოლო ხსენებული განჩინება შევიდა კანონიერ ძალაში. მიუხედავად ამისა, იმავე მხარეებს შორის, იგივე მოთხოვნა ისევ აღძრა სასამართლოში სს ,,მ...მ" შეგებებული სარჩელის წარდგენით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ კი არ დააკმაყოფილა მისი კანონიერი მოთხოვნა სს “მ...ის" სარჩელზე წარმოების შეწყვეტის თაობაზე. კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხსენებული უკანონო განჩინება სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა და სწორედ ამ კუთხით მოითხოვა ნ. ბ-მ ზემოთ დასახელებული განჩინების განმარტება, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანეს, აგრეთვე, კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეებმა ნ- გ-ემ, შ. ხ-მა, ო. ლ-ემ, ე. ბ-მა, დ. წ-ა-ჯ-მა და ზ. წ-ემ, რომლებმაც ასევე მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტება.

კერძო საჩივრის ავტორთა განმარტებით, სასამართლოსგან მოითხოვეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტება იმის თაობაზე, თუ როდის დააყენეს მათ მოთხოვნა სს ,,მ...სა" და კოოპერატივ ,, .. .." გამგეობას შორის გაფორმებულ 135 ჰა ვენახის იჯარის ხელშეკრულების გაუქმებაზე ან ბათილობაზე, რადგან ასეთი მოთხოვნა სასამართლოს წინაშე არ დაუყენებიათ.

კერძო საჩივრის ავტორების განცხადებით, მათ სასამართლოსაგან მოითხოვეს განმარტება იმის თაობაზე, რომ, თუ შესაბამისი დავა ეხება კერძო სამართლის ორ იურიდიულ პირს შორის დადებული ხელშეკრულების გაუქმებას ან ბათილობას, მაშინ რატომ იქნა იგი განხილული ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით, ხოლო 2004 წლის 21 ივლისის განჩინება აშკარად ბუნდოვანია, რადგან არ არსებობს საიჯარო ხელშეკრულება, რომლითაც 135 ჰა ვენახს შესაბამისი კოოპერატივიდან მიიღებდა სს ,,მ..." იჯარით და რომელზეც მიუთითა გასაჩივრებული განჩინების გამომტანმა სასამართლომ. კერძო საჩივრის ავტორებმა სწორედ ამის თაობაზე მოითხოვეს სასამართლოსგან განმარტება, თუ რით ცნო დადასტურებულად სასამართლომ დასახელებული ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი, რაზედაც უარი ეთქვათ. კერძო საჩივრის ავტორებმა ასევე მოითხოვეს სასამართლოსაგან განმარტება იმის შესახებ, თუ რატომ არ მიიღო სასამართლომ მტკიცებულებად საქმეში არსებული და მებაღეობისა და მევენახეობის ინსტიტუტის 2004 წლის 20 აგვისტოს აქტი და დასკვნა, რომელიც შედგენილ იქნა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს შესაბამისი განჩინების საფუძველზე. ხსენებული აქტის თანახმად, ვენახი, რომელიც კერძო საჩივრის ავტორებს გადაეცათ 1999 წლის 12-14 ოქტომბრის აქტით, 2004 წელს იყო 30-40%-მდე მეჩხერიანი, ამასთან, დაახლოებით 6 ჰა ვენახი იყო გამხმარი და მისი გაახლება შეუძლებელი, რის გამოც იგი ექვემდებარებოდა ამოძირკვას.

კერძო საჩივრის ავტორთა განმარტებით, ყოველივე ზემოაღნიშნულის მიუხედავად, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინებაში მითითებულია, რომ მათ ვერ წარუდგინეს სასამართლოს სს ,,მ...ის" მიერ ვენახის განადგურების ფაქტების დამადასტურებელი დოკუმენტები, რის გამოც კერძო საჩივრის ავტორებმა სასამართლოსაგან მოითხოვეს განმარტება იმის შესახებ, თუ საქმეში არსებული რომელი დოკუმენტების საფუძველზე დაადგინა სასამართლომ, რომ სს ,,მ..." არ შეიძლება იყოს ვენახის განადგურებით დაინტერესებული და რატომ არ გაიზიარა სასამართლომ ის, რომ ვენახი მოუვლელობით არის გაფუჭებული.

კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრე ნ. ბ-ისა და კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეების ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, ო. ლ-ის, ე. ბ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ისა და ზ. წ-ის კერძო საჩივრები საქმის მასალებთან ერთად განსახილველად გადაეგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 დეკემბრის განჩინებებით კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრე ნ. ბ-ისა და კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, ო. ლ-ის, ე. ბ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ისა და ზ. წ-ის კერძო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში და მათი განხილვა დაინიშნა 2007 წლის 7 მარტს მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრე ნ. ბ-ისა და კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეების: ნ- გ-ის, შ. ხ-ის, ო. ლ-ის, ე. ბ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ისა და ზ. წ-ის კერძო საჩივრების და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ კერძო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს უფლება აქვს მხარეთა განცხადებით, გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით განმარტოს გადაწყვეტილება სარეზოლუციო ნაწილის შეუცვლელად მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი ბუნდოვანია, ხოლო განცხადების შეტანა გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ დასაშვებია, თუ გადაწყვეტილება ჯერ არ არის აღსრულებული და თუ არ გასულა ვადა, რომლის განმავლობაშიც გადაწყვეტილება შეიძლება აღსრულდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მიიღო კანონიერი და დასაბუთებული განჩინება და მართებულად არ დააკმაყოფილა კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებული მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ის, ე. ბ-ის, ო. ლ-ისა და ნ. ბ-ის განცხადება თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტების თაობაზე, სწორად აღნიშნა იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი არ იყო ბუნდოვანი, მაგრამ ხსენებული განჩინების უფრო სრულყოფილად დასაბუთებისათვის არ მიუთითა იმაზე, თუ რა სახის განჩინებაზე იყო შეტანილი განცხადება განმარტების შესახებ, რომ დასახელებული განჩინება, საპროცესო თვალსაზრისით, წარმოადგენდა ზემდგომი სასამართლოს მიერ კერძო საჩივარზე მიღებულ შუალედურ განჩინებას და არა საბოლოო გადაწყვეტილებას და, შესაბამისად, ვერ დაექვემდებარებოდა აღსრულებას, ასევე არ იმსჯელა იმის შესახებ, რომ ხსენებული კერძო საჩივარი შეტანილ იქნა დედოფლისწყაროს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 9 მარტის განჩინებაზე, რომლითაც კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” დაზარალებული მეანაბრეების: ნ- გ-ის, შ. ხ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ის, ე. ბ-ის, ზ. წ-ის, ო. ლ-ისა და ნ. ბ-ის კერძო საჩივარი, წარდგენილი იმავე სასამართლოს 2004 წლის 19 თებერვლის განჩინებაზე, რომლითაც, თავის მხრივ, განმცხადებლებს უარი ეთქვათ სარჩელის უზრუნველყოფაზე, არ დაკმაყოფილდა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ მიუთითა, თუ რამდენად იყო საერთოდ დასაშვები განცხადება თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტების თაობაზე, რადგან საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული საკითხის გარკვევა პროცესუალურად წინ უსწრებს და შესაბამის შემთხვევაში, გამორიცხავს იმაზე მსჯელობის საჭიროებას, არის თუ არა ბუნდოვანი გადაწყვეტილების (განჩინება) სარეზოლუციო ნაწილი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვეღარ იმსჯელებს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის განჩინების განმარტების თაობაზე განცხადების დასაშვებობასთან დაკავშირებულ ზემოხსენებულ საკითხებზე, მით უმეტეს, რომ დასახელებულ საკითხებზე არ მიუთითებია ხსენებული განცხადების ავტორთა მოწინააღმდეგე მხარესაც და აღნიშნული განცხადების დასაშვებობა სააპელაციო სასამართლოში სადავოდ არ გაუხდია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრე ნ. ბ-ისა და კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, ო. ლ-ის, ე. ბ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ისა და ზ. წ-ის კერძო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრე ნ. ბ-ისა და კორპორაცია “ქ...ის”, შპს “ა...ს” მეანაბრეების: ნ. გ-ის, შ. ხ-ის, ო. ლ-ის, ე. ბ-ის, დ. წ-ა-ჯ-ისა და ზ. წ-ის კერძო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 23 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.