ბ-646-12(ა-08) 24 ივლისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სპს “.....” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2003 წლის 4 აპრილს სპს “....” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ დ. გ-ის, ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობისა და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1996 წლის 7 ივნისის ¹55 გადაწყვეტილებით განისაზღვრა ქ. თბილისში, ..... ქუჩის ¹59-ში მდებარე ¹... ფეხსაცმლის ატელიეს შენობის კანონიერების საკითხი და მისი გაყიდვის ფორმა. ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის ტექნიკურმა კომისიამ განიხილა და მიზანშეწონილად ცნო აღნიშნული 515,6 კვ.მ საერთო ფართის შენობის დაკანონება. ობიექტის გაყიდვის ფორმად განისაზღვრა აუქციონი. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში მითითებული იყო, რომ ხსენებული შენობა ირიცხებოდა ვაჭრობის განყოფილების ბალანსზე და სახელმწიფო ქონების მართვის ნაძალადევის რაიონულ სამმართველოს დაევალა აღნიშნული ობიექტი, როგორც კანონიერი ნაგებობა, აეყვანა აღრიცხვაზე ქ. თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროში. ზემოხსენებული გადაწყვეტილების ტექბიუროში გადაგზავნის ნაცვლად სახელმწიფო ქონების მართვის ნაძალადევის რაიონულმა სამმართველომ აღნიშნული შენობის ¹2 სახელოსნოზე შეადგინა ყალბი დახასიათება და მიუთითა, რომ იგი წარმოადგენდა ცალკე მდგომ კაპიტალურ ნაგებობას, რომელიც იმყოფებოდა ქ. თბილისის ფეხსაცმლის ინდკერვისა და შეკეთების გაერთიანების ბაზაზე.

მოსარჩელის განმარტებით, ¹.... ატელიეს შენობიდან ¹2 სახელოსნოს ცალკე შენობად გამოყოფის შესახებ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ იყო გამოცემული. ამდენად, დ. გ-ის ხსენებული შენობის ნაწილის მიყიდვა მოხდა უკანონოდ, რის გამოც მოსარჩელემ 1997 წლის 5 აგვისტოს დ. გ-ის სახელზე გაცემული ¹23/488ა საკუთრების მოწმობაც უკანონოდ მიიჩნია.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ დ. გ-მა, მიაღწია რა 515,6 კვ.მ ფართიდან 27 კვ.მ ფართის უკანონოდ საკუთრებაში გადაცემას, 1997 წლის 4 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას ხსენებული ფართის გაფართოების უფლების მიღების მოთხოვნით. მოსარჩელის მტკიცებით, დ. გ-მა ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობაში წარადგინა ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ 1997 წლის 10 სექტემბერს გაცემული ყალბი ნახაზი, რომელშიც მითითებული იყო, რომ ქ. თბილისში, .... ქუჩის ¹63-ში მდებარე 30 კვ.მ-ის მესაკუთრე იყო საკოლმეურნეო ბაზარი, მაშინ როდესაც დ. გ-ს შეძენილი ჰქონდა 27კვ.მ ფართი და მისი ნომერი იყო 59 და არა 63. ამასთან, ხსენებული ფართი ¹... ატელიეს ნაწილი იყო, რომელიც დაკანონებული იყო ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის მიერ და აღნიშნული შენობა ეკუთვნოდა არა საკოლმეურნეო ბაზარს, არამედ ვაჭრობის განყოფილების ბალანსზე იყო აღრიცხული. 1997 წლის 1 მაისს დ. გ-მა ქ. თბილისის მერიის არქიტექტურისა და ქალაქის პერსპექტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის თავმჯდომარესა და ქალაქის მთავარ არქიტექტორს განცხადებით მიმართა, რომელშიც აღნიშნული იყო, რომ ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1997 წლის 12 სექტემბრის ¹192 გადაწყვეტილებით მას აღნიშნულ ფართზე მიშენების ნება დაერთო და ითხოვდა პროქტის დამტკიცებას. დ. გ-მა განცხადებას დაურთო ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1997 წლის 12 სექტემბრის ¹192 გადაწყვეტილებაც, რის საფუძველზეც 1998 წლის 19 ივნისს გამოცემულ იქნა ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის ¹330 ბრძანება ქ. თბილისში, ნაძალადევის რაიონში, .... ქუჩის ¹63-ში მდებარე ფეხსაცმლის ინდკერვისა და შეკეთების ¹.... ატელიეში, მის კუთვნილ ნაწილზე სათავსის მიშენებისა და სველი წერტილების მოწყობის პროექტის დამტკიცების შესახებ. ამ ბრძანებით შეთანხმებული იყო 16,6 კვ.მ ფართის მიშენების პროექტი.

მოსარჩელის განმარტებით, მის მიერ ქალაქის არქივიდან მოპოვებულ იქნა ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1997 წლის 12 სექტემბრის ¹192 გადაწყვეტილების ასლი, რომელიც საფუძვლად დაედო ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1998 წლის 19 ივნისის ¹330 ბრძანებას. მოსარჩელის მტკიცებით, ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1997 წლის 12 სექტემბრის ¹192 გადაწყვეტილება, რომლითაც თითქოს ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობამ ნება დართო დ. გ-ს სადავო შენობაზე სველი წერტილებისა და სათავსის მიშენებაზე, ყალბი იყო, ვინაიდან გადაწყვეტილება ხსენებული ნომრით ეხებოდა ი. ფ-სა და ჯ. კ-ის განცხადებას შვილად აყვანის თაობაზე. ამასთან, ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1998 წლის 19 ივნისის ¹330 ბრძანებაზე არ იყო მთავარი არქიტექტორის ხელმოწერა.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ხსენებული საქმის სასამართლოში განხილვის პერიოდში დ. გ-მა დაასრულა სადავო მშენებლობა და 16,6 კვ.მ ფართის ნაცვლად ააშენა 43,41 კვ.მ დამხმარე ფართი. ამასთან, დ. გ-მა მოახერხა ხსენებული ფართის დაკანონება და ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობამ 1999 წლის 7 მაისის ¹32 გადაწყვეტილებით ექსპლუატაციაში მიიღო უნებართვო _ უპროექტოდ აგებული სათავსი. ამდენად, მოსარჩელის განმარტებით, დ. გ-მა კანონის დარღვევით მოახდინა ¹.... ატელიეს მთლიანი შენობიდან ¹2 სახელოსნოს გამოყოფა და შესყიდვა, რითაც დაარღვია ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1996 წლის 7 ივნისის ¹55 გადაწყვეტილება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ დ. გ-ის სახელზე განხორციელებული “....” ¹.... ატელიეს კუთვნილი ¹2 სახელოსნოს პრივატიზების გაუქმება და ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 7 მაისის ¹32 გადაწყვეტილების გაუქმება, აგრეთვე აღნიშნულ ¹2 სახელოსნოზე მიშენებული სათავსის დანგრევის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

მოპასუხე დ. გ-მა სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს, რომლითაც სპს “....” და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტს შორის “....” ¹... ატელიეს 515,02 კვ.მ ფართზე 1998 წლის 6 მარტს გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და 515,02 კვ.მ ფართიდან 30 კვ.მ-ის ამორიცხვა მოითხოვა, იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნულ 515,02 კვ.მ ფართში შედიოდა დ. გ-ის საკუთრებაში არსებული 30 კვ.მ ფართი.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილებით სპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 7 მაისის ¹32 გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისში, .... ქუჩის ¹63-ში მდებარე “....” ¹.... ატელიეს ¹2 სახელოსნოს დ. გ-ის სახელზე განხორციელებული პრივატიზება; დ. გ-ს დაევალა ¹.... ატელიეს შენობაზე არსებულ ¹2 სახელოსნოზე მიშენებული სათავსის, კერძოდ, 43,41 კვ.მ ფართობის მიშენების მონგრევა, ხოლო დ. გ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. გ-მა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილება ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომაც გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და დ. გ-ის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სპს “....” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო დ. გ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ იქნა ბათილად ცნობილი 1998 წლის 6 მარტის იჯარის ხელშეკრულება და იჯარით გადაცემული ფართიდან ამოირიცხა დ. გ-ის მიერ დაკავებული 30 კვ.მ ფართობი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1997 წლის 25 ივლისს ჩატარებულ აუქციონზე ქ. თბილისში, ნაძალადევის რაიონში, .... ქუჩის ¹63-ში მდებარე ფეხსაცმლის ინდკერვისა და შეკეთების ¹.... ატელიეს ¹2 შემკეთებელი სახელოსნო შეიძინა დ. გ-მა, რის საფუძველზეც გაფორმდა ხელშეკრულება, შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი და გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ ზემოხსენებული ობიექტი საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 18 აგვისტოს ¹570 დადგენილებით შეტანილი იყო საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში. პრივატიზაციის მასალებით კი დასტურდებოდა, რომ იგი ჩატარდა სახელმწიფო ქონების ამ სახით განსახელმწიფოებრიობისათვის დადგენილი პროცედურის სრული დაცვით და მისი გამაბათილებელი არგუმენტი მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ძირითად მოტივად უთითებდა 1998 წლის 6 მარტს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტთან დადებულ “...." ¹.... ატელიეს მიერ დაკავებულ 512,02 კვ.მ ფართის გამოსყიდვის უფლებით საიჯარო ხელშეკრულებაზე, რომელშიც შედიოდა ¹2 სახელოსნო და იგი ცალკე ობიექტს არ წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ხსენებული მოსაზრება და აღნიშნა, რომ “...” ¹.... ატელიეს იჯარა-გამოსყიდვის უფლებით გადაცემა მოხდა მას შემდეგ, რაც დ. გ-ს წარმოეშვა საკუთრების უფლება მის ნაწილზე (თუ ფეხსაცმლის შემკეთებელი საამქრო მის ნაწილად იქნებოდა მიჩნეული). ამ მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 489-ე მუხლის შესაბამისად, საიჯარო ხელშეკრულება დადებული იყო უფლებრივად ნაკლოვან ნივთზე. ამასთან, ხსენებული გარიგება დადებული იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ, ვინაიდან გარიგების დადების მომენტში ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტი აღარ წარმოადგენდა 30 კვ.მ ფართობის მესაკუთრეს. ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 485-ე მუხლის შესაბამისად, თუ გამყიდველი ერთსა და იმავე საქონელს რამდენიმე პირს მიჰყიდდა, უპირატესობა ეძლეოდა იმ მყიდველს, რომლის მფლობელობაშიც პირველად გადავიდა იგი, ხოლო, თუ საქონელი არც ერთს არ გადასცემია, მაშინ მას, ვისთანაც ხელშეკრულება უფრო ადრე დაიდო.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1999 წლის ¹32 დადგენილების გაუქმების თაობაზე და მიუთითა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი და არასწორი იყო ფორმალურ-იურიდიული თვალსაზრისით, ვინაიდან საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილით აიკრძალა ამ კოდექსის ამოქმედებამდე, ე.ი. 2000 წლის 1 იანვრამდე გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა ან ძალადაკარგულად გამოცხადება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე გაიზირა მოპასუხის მოსაზრება ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1997 წლის ¹192 გადაწყვეტილების ნომრის უზუსტობის თაობაზე და აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 7 მაისის ¹32 გადაწყვეტილების, რომლითაც ექსპლუატაციაში იქნა მიღებული ქ. თბილისში, .... ქუჩის ¹63-ში მდებარე ატელიეს შენობაზე მიშენებული ფართი, საფუძვლად უნდა მითითებულიყო არა ¹192, არამედ ¹191 დადგენილება. ხსენებული შეცდომა გასწორდა ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 11 მაისის ¹40 დადგენილებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება სპს “....” საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება მოითხოვა.

Kკასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი. ამასთან, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის დასაბუთებული.

Kკასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო ის გარემოება, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილით აიკრძალა ამ კოდექსის ამოქმედებამდე _ 2000 წლის 1 იანვრამდე გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა ან ძალადაკარგულად გამოცხადება. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს, რომ ხსენებული ნორმის საფუძველზე არ შეიძლება აქტის ბათილად ცნობა ან ძალადაკარგულად გამოცხადება, გარდა ამ კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტისა და 61-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “ბ” და “გ” ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ამდენად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი ან ძალადაკარგულად გამოცხადდეს, თუ იგი გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ, ან პირდაპირ არის მითითებული კანონში, ან მის საფუძველზე გამოცემულ ზემდგომი ორგანოს კანონქვემდებარე აქტში. ამდენად, კასატორი აღნიშნავს, რომ კანონმდებლობის შესაბამისად, აღნიშნული პირდაპირ არის მითითებული შესაბამის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში. დაინტერესებულმა მხარემ არ შეასრულა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით დადგენილი ვალდებულება, რომლის შეუსრულებლობაც კანონმდებლობის შესაბამისად შეიძლება გახდეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების საფუძველი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლები, არ დაადგინა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და არ მისცა მათ სათანადო სამართლებრივი შეფასება.

Kკასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია, რამდენად იყო ქ. თბილისის ქონების მართვის ნაძალადევის რაიონული სამმართველო უფლებამოსილი გაესხვისებინა ქონების ნაწილი, რომელიც ცალკე მდგარ ობიექტად არ ირიცხებოდა. სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა საქმეში არსებულ ორ ტექნიკურ პასპორტზეც, რომლებიდან ერთი წარმოდგენილი იყო დ. გ-ის, მეორე კი _ სპს “.....” მიერ.

სადავო ფართზე დ. გ-ის მიერ განხორციელებულ მშენებლობასთან დაკავშირებით კასატორი მიუთითებს, რომ ¹2 სახელოსნოს კანონის დაცვით პრივატიზების შემთხვევაში, საქართველოს მიწის კოდექსის 96-ე მუხლის საფუძველზე გადავიდოდა მიწათსარგებლობის უფლება, შენობის წილის პროპორციულად, რადგან მოსარგებლეებს შორის მიწა არ გამიჯნულა, შესაბამისად, ხსენებული მიწა იყო საერთო სარგებლობაში და დ. გ-ს მშენებლობის წარმოების ნებართვის მიზნით სჭირდებოდა შენობის თანამესაკუთრისა და მიწის თანამოსარგებლის თანხმობა. იმის გათვალისწინებით, რომ ¹2 სახელოსნო საკოლმეურნეო ბაზრის ბალანსზე არასოდეს ყოფილა, დ. გ-ს უნდა ჰქონოდა არა საკოლმეურნეო ბაზრის, არამედ სპს “....” თანხმობა. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია, საერთო საკუთრებაში არსებულ შენობაზე მიშენებით გაიზარდა თუ არა დ. გ-ის ინდივიდულაური საკუთრება და შემცირდა თუ არა სპს “....” წილი საერთო საკუთრებაში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 თებერვლის განჩინებით განუხილველი დარჩა სპს “....” საკასაციო საჩივარი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის განჩინებით დადგენილი ხარვეზის ვადაში შეუვსებლობის გამო.

2008 წლის 28 მარტს სპს “....” ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მიმართა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას და მოითხოვა ამავე პალატის 2008 წლის 27 თებერვლის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.

განმცხადებლის განმარტებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის ხარვეზის შესახებ განჩინების შემცველი გზავნილი სპს “...” დირექტორ დ. კ-ს ჩაჰბარდა 2008 წლის 10 თებერვალს, რომლითაც ხარვეზის შევსების ვადა განესაზღვრა 10 დღით. სპს “....” დირექტორმა დ. კ-მა ზემოხსენებული განჩინებით დადგენილი ხარვეზის შევსების მიზნით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ქვითარი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში შეიტანა 2008 წლის 20 თებერვალს.

განცხადების ავტორმა ასევე მიუთითა, რომ 2008 წლის 8-9 თებერვალს დ. კ-ი იმყოფებოდა ქალაქგარედ ექსკურსიაზე, რაც დასტურდებოდა “საქართველოს ტურიზმის აკადემიის” 2008 წლის 24 მარტის ¹6 ცნობით. ამდენად, აღნიშნული ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის ხარვეზის შესახებ განჩინების შემცველი გზავნილი სპს “....” დირექტორ დ. კ-ს 2008 წლის 8 თებერვალს ვერ ჩაჰბარდებოდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 12 ივნისის განჩინებით სპს “....” განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 თებერვლის ¹ბს-68-68(კ-08) განჩინება და მოცემულ საქმეზე განახლდა წარმოება; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სპს “....” საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 12 ივნისის განჩინების ჩაბარებიდან 5 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 24 ივლისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სპს “....” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სპს “....” საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.