¹ ბს-250-236(გ-07) 25 აპრილი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

მოსარჩელეები _ ა. ა-ა, ვ. კ-ა, ო. შ-ი

მოპასუხე _ ქ. თბილისის ..... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლა

დავის საგანი _ სასამართლოთა შორის განსჯადობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 29 მარტს ა. ა-ამ, ვ. კ-ამ და ო. შ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის ... რაიონის ¹... საჯარო სკოლის მიმართ და სამუშაოზე აღდგენა მოითხოვეს.

მოსარჩელეების განმარტებით, ქ. თბილისის .... რაიონის ¹... საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 23 თებერვლის ¹24 ბრძანებით, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის (მუშაკის მიერ ხელშეკრულების (კონტრაქტი) სისტემატური შეუსრულებლობა, თუ მუშაკის მიმართ ადრე გამოყენებული იყო დისციპლინური ზემოქმედების ღონისძიება) საფუძველზე, გათავისუფლდნენ სამსახურიდან. მოსარჩელეთა მტკიცებით, სამსახურიდან მათი გათავისუფლება მოხდა აღნიშნული კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის დარღვევით, რომლის თანახმად, დაუშვებელი იყო ადმინისტრაციის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების მოშლა პროფკავშირების თანხმობის გარეშე.

ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას წარუდგინა შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ მოსარჩელეები, რომელთა მიმართაც უკვე გამოყენებული იყო დისციპლინური ზემოქმედების ღონისძიება, სამსახურიდან გათავისუფლდნენ იმავე სკოლის 2006 წლის 23 თებერვლის ბრძანებით, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე და მათი გათავისუფლების საკითხიც შეთანხმებული იყო დასახელებულ სკოლაში მოქმედ პროფკავშირულ ორგანიზაციასთან.

ანეტა აგაბაზოვას, ვ. კ-ასა და ო. შ-ის წარმომადგენელმა მ. ლ-მა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის მიმართ და დამატებით აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემით დაირღვა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 136-ე მუხლის პირველი პუნქტი, რომლის მიხედვითაც, დისციპლინური სასჯელის დადებამდე შრომის დისციპლინის დამრღვევისთვის უნდა მოეთხოვათ წერილობითი ახსნა-განმარტება, რაც ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის დირექტორს არ გაუკეთებია, აგრეთვე, დაირღვა ხსენებული კოდექსის 37-ე მუხლი და 41-ე მუხლის მე-5 პუნქტი.

ა. ა-ას, ვ. კ-ასა და ო. შ-ის წარმომადგენელმა მ. ლ-მა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მოითხოვა ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 23 თებერვლის ¹24 ბრძანების ბათილად ცნობა, მოსარჩელეთა სამუშაოზე აღდგენა და მათთვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 1 სექტემბრის განჩინებით საქმე ა. ა-ას, ვ. კ-ასა და ო. შ-ის სარჩელის გამო მოპასუხე ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის მიმართ, მოსარჩელეთა სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ მიიჩნია, რომ სკოლის მასწავლებლების სამსახურში აღდგენისა და მათთვის განაცდური ხელფასის ანაზღაურების საკითხის გადასაწყვეტად (რაც მოცემულ სარჩელზე დავის საგანს წარმოადგენდა), სასამართლოს მიერ დავის გადაწყვეტისას არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი, რომელიც იძლეოდა იმ სახელმწიფო დაწესებულებათა ჩამონათვალს, რომლებში საქმიანობაც ითვლებოდა საჯარო სამსახურად და მათ შორის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი მოხსენიებული არ იყო. ამასთან, ,,საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის ¹286 ბრძანებულებაში ამომწურავად იყო განსაზღვრული საჯარო მოსამსახურეთა ჩამონათვალი, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ სკოლის თანამშრომლები კი მასში მოხსენიებული არ იყვნენ, ანუ ისინი საჯარო მოხელეებად ვერ ჩაითვლებოდნენ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ მიუთითა ,,ზოგადი განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ჟ" ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება/სკოლა იყო საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ან კერძო სამართლის სამეწარმეო ან არასამეწარმეო იურიდიული პირი, რომელიც ახორციელებდა ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობას ეროვნული გეგმის შესაბამისად და სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობის განხორციელება არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო საჯარო ხელისუფლების განხორციელების ძირითად ამოცანად, რაც განამტკიცებდა მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სკოლის პედაგოგთა სამსახურიდან გათავისუფლებასთან დაკავშირებით წარმოშობილ დავაზე გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონით. ამდენად, ვინაიდან მოსარჩელეები საჯარო მოხელეებად არ მიიჩნეოდნენ და მათზე ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი არ ვრცელდებოდა, სკოლასა და მის თანამშრომლებს _ მასწავლებლებს შორის არსებულ შრომით ურთიერთობებზე საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი უნდა გავრცელებულიყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ, ვინაიდან საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ სკოლის პედაგოგები და თანამშრომლები საჯარო მოხელეთა რეესტრში არ იყვნენ შეტანილი და მათზე საჯარო მოხელის სპეციალური სამართლებრივი რეჟიმი არ ვრცელდებოდა, რადგან მათი მხრიდან საჯარო მიზნის განხორციელება ძირითადი და განმსაზღვრელი ფუნქცია არ იყო, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულება, როდესაც ადმინისტრაციული ორგანო საჯარო უფლებამოსილებას არ ახორციელებდა და ხელშეკრულებაც სამოქალაქო კანონმდებლობის შესაბამისად იყო დადებული, ასეთი ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი დავის განხილვა კი, ადმინისტრაციული კანონმდებლობის შესაბამისად, სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით ხდებოდა. ამრიგად, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის მიხედვით, დავის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივად მიჩნევისათვის საჭირო იყო შემდეგი პირობების არსებობა: 1. სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა უნდა ყოფილიყო ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე და ადმინისტრაციული დავის საგანი უნდა ყოფილიყო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე შემთხვევა; 2. სადავო სამართალურთიერთობაში მონაწილე ერთ-ერთი მხარე უნდა ყოფილიყო ადმინისტრაციული ორგანო (ე.წ. სამართალსუბიექტობის პრინციპი), თუმცა ადმინისტრაციული ორგანოს დავაში მხოლოდ მონაწილეობა არ წარმოადგენდა დავის ადმინისტრაციული წესით განსახილველად მიჩნევის აბსოლუტურ კრიტერიუმს, არამედ ამისათვის უმთავრესი იყო გარკვეულიყო თავად სადავო სამართალურთიერთობის არსი _ დავის საგანი, თუ რა სახის ადმინისტრაციული სარჩელი იყო შეტანილი სასამართლოში, რაც გაირკვეოდა მას შემდეგ, რაც დადგინდებოდა კანონმდებლობა, რომლის საფუძველზეც დავა წარმოიშვა და რაც ადმინისტრაციულ სარჩელად მიჩნევის შემთხვევაში უნდა ყოფილიყო ადმინისტრაციული კანონმდებლობიდან გამომდინარე, ხოლო მოცემული დავა გამომდინარეობდა არა ადმინისტრაციული, არამედ სამოქალაქო კანონმდებლობიდან.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ განმარტა, რომ ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 23 თებერვლის ¹24 ბრძანების ბათილად ცნობა მოცემულ საქმეზე ძირითადი დავის საგანს წარმოადგენდა, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად ვერ იქნებოდა მიჩნეული, რადგან იგი არა ადმინისტრაციული კანონმდებლობის (,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი), არამედ მართებულად იყო სამოქალაქო კანონმდებლობის, კერძოდ კი, საქართველოს შრომით კანონთა კოდექსის საფუძველზე მიღებული, რაც ხსენებული ბრძანების ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად მიჩნევას გამორიცხავდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ მიიჩნია, რომ მოცემული დავა ადმინისტრაციული წესით განსახილველ საქმედ ვერ მიიჩნეოდა, რადგან იგი შრომის სამართლის ნორმებიდან გამომდინარეობდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 22 იანვრის განჩინებით მოცემული საქმე განსჯადობის საკითხის გადასაწყვეტად გადაეგზავნა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ გაიზიარა იმავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსაზრება, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას გამოყენებული არ უნდა ყოფილიყო ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი, ვინაიდან აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის ჩამონათვალში საჯარო სკოლა არ ფიგურირებდა, ხოლო მასწავლებელი არ იყო საჯარო მოსამსახურე, ვინაიდან იგი საქმიანობას არ ეწეოდა სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის დაწესებულებაში (,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტი), მაგრამ მხოლოდ ამ გარემოების მიჩნევა იმის დასასაბუთებლად, რომ მოცემული დავა არ გამომდინარეობდა ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, მოკლებული იყო სამართლებრივ არგუმენტაციას, კერძოდ, ,,ზოგადი განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ჟ" ქვეპუნქტის თანახმად, ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება/სკოლა იყო საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ან კერძო სამართლის სამეწარმეო ან არასამეწარმეო იურიდიული პირი, რომელიც ახორციელებდა ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობას ეროვნული სასწავლო გეგმის შესაბამისად და სრულად მოიცავდა ზოგადი განათლების ერთ საფეხურს მაინც, ხოლო იმავე მუხლის ,,ჯ" ქვეპუნქტის მიხედვით, საჯარო სკოლა იყო საჯარო სამართლის იურიდიული პირის სახით დაფუძნებული ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა" ქვეპუნქტის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი იყო ადმინისტრაციული ორგანო. ამდენად, უდავოდ დადგენილად უნდა ყოფილიყო მიჩნეული, რომ მოცემულ დავაში მონაწილე ერთ-ერთი მხარე (კერძოდ, მოპასუხე) იყო ადმინისტრაციული ორგანო (სამართალსუბიექტობა).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ განმარტა, რომ მთავარი განმასხვავებელი ნიშანი, რომელიც სამოქალაქო ხელშეკრულებას ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებად აქცევდა, იყო არა ნების გამოვლენის თავისუფლების ხარისხი ან მასშტაბი, არამედ მისი მიზანი. ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების მიზანი ყოველთვის საჯარო, ხოლო ადმინისტრაციული ხელშეკრულება მხარეებისათვის საჯარო მიზნის მიღწევის ყველაზე ეფექტური სამართლებრივი მექანიზმი უნდა ყოფილიყო. ,,საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი შეიძლებოდა შექმნილიყო მხოლოდ ისეთი საჯარო მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად, რომელთა განხორციელება უშუალოდ არ შედიოდა სახელმწიფო მმართველობის ორგანოების კომპეტენციაში. ამდენად, უდავო იყო, რომ მოცემულ შემთხვევაში ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლა, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, მოწოდებული იყო, განეხორციელებინა საჯარო მიზანი _ მიეცა ზოგადი განათლება ეროვნული სასწავლო გეგმის მიხედვით (,,ზოგადი განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ვ" ქვეპუნქტი) მოსწავლეებისათვის.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებით, უდავო იყო, რომ ზოგადი განათლების მიზნები ვერ მიიღწეოდა სპეციალური კადრების _ მასწავლებლების (პედაგოგები) გარეშე. მასწავლებელი იყო ის შუა რგოლი ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულებასა და მოსწავლეს შორის, რომლის მეშვეობითაც სკოლა ახორციელებდა თავის საჯარო ფუნქციას. ამ კადრების სამსახურში აყვანა ხორციელდებოდა სკოლის დირექტორთან დადებული შრომის ხელშეკრულების საფუძველზე, ანუ სკოლა საჯარო მიზნის მისაღწევად _ ზოგადი განათლების სფეროში სახელმწიფო პოლიტიკის პრაქტიკული რეალიზაციისათვის, ანუ საჯარო უფლებამოსილების განსახორციელებლად მასწავლებელთან დებდა შრომით ხელშეკრულებას. აღნიშნული ხელშეკრულება თავისი არსით ჯდებოდა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ზ" ქვეპუნქტის დეფინიციით დადგენილ პარამეტრებში, კერძოდ, იგი იყო ადმინისტრაციული ორგანოს (საჯარო სკოლა) მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით (საჯარო მიზანი), ფიზიკურ პირთან (მასწავლებელი) დადებული სამოქალაქო ხელშეკრულება (შრომის ხელშეკრულება).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ განსჯადობის საკითხის განხილვისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის ,,ბ" ქვეპუნქტი და ისე გადაწყვიტა საქმის თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში გადაგზავნის საკითხი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიისა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განჩინებების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ მოცემული საქმის განხილვაზე უფლებამოსილ სასამართლოს წარმოადგენს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ “ზოგადი განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ჯ" ქვეპუნქტის მიხედვით, საჯარო სკოლა არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის სახით დაფუძნებული ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლში მოცემულია სასამართლოს განსჯადი ადმინისტრაციული საქმეების ჩამონათვალი, კერძოდ, ხსნებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ კოდექსით დადგენილი წესით საერთო სასამართლოში განიხილება დავა იმ სამართლებრივ ურთიერთობებთან დაკავშირებით, რომლებიც გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ხოლო იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს შეიძლება წარმოადგენდეს: ა) ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან; ბ) ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადება, შესრულება ან შეწყვეტა; გ) ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება ზიანის ანაზღაურების, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან სხვა რაიმე ქმედების განხორციელების თაობაზე; დ) თანამდებობის პირის, მისი ოჯახის წევრის, ახლო ნათესავის ან დაკავშირებული პირის ქონების კანონიერება.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლი შეეხება სამოქალაქო საქმეების უწყებრივ დაქვემდებარებას სასამართლოებისადმი. აღნიშნული მუხლის პირველ ნაწილში ჩამოთვლილია ის სამოქალაქო საქმეები, რომლებსაც სასამართლო განიხილავს სამოქალაქო სამართაწარმოების წესით. დასახელებული მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით სასამართლო განიხილავს საქმეებს დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების, აგრეთვე, კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დაცვის შესახებ, კერძოდ, შრომის ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავებს მოქალაქეებს, მოქალაქეებსა და იურიდიულ პირებს, აგრეთვე, იურიდიულ პირებს შორის.

საკასაციო სასამართლო, პირველ ყოვლისა, აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 23 თებერვლის ¹24 ბრძანება არ წარმოადგენს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, ვინაიდან იგი არ შეიცავს აღნიშნული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტით რეგლამენტირებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ლეგალური დეფინიციის ყველა ელემენტს, კერძოდ, იგი არა ადმინისტრაციული კანონმდებლობის, არამედ კერძო სამართლის საკანონმდებლო-ნორმატიული აქტის _ საქართველოს შრომით კანონთა კოდექსის საფუძველზეა გამოცემული _ აღნიშნულ ბრძანებაში პირდაპირ არის მითითებული მისი გამოცემის სამართლებრივ საფუძველზე _ საქართველოს შრომით კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტზე. მაშასადამე, დასახელებული ბრძანება წარმოადგენს შრომის უფლების შეწყვეტის შესახებ სამართლებრივ აქტს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში ქ. თბილისის ...... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლასა და მასში მომუშავე მასწავლებლებს შორის არსებულ შრომით ურთიერთობებზე დავის წარმოშობის პერიოდში მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი ვრცელდებოდა და, შესაბამისად, მოცემული დავა კერძო სამართლის სფეროში შემავალი შრომის სამართლის კონკრეტული ნორმებიდან გამომდინარეობს. ამასთან, მართალია, მოპასუხე ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლა, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა" ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ორგანოს, თუმცა დავაში ადმინისტრაციული ორგანოს მხოლოდ მონაწილეობა არ არის საკმარისი დავის ადმინისტრაციული წესით განსახილველად მიჩნევისათვის, არამედ ამისათვის ძირითადი, არსებითი და გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს სადავო სამართალურთიერთობის არსს, შინაარსსა და დავის საგანს, ანუ იმ გარემოებას, თუ სამართლის რომელი დარგის ნორმებზეა დაფუძნებული მხარეთა შორის წარმოშობილი დავა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებას და აღნიშნავს, რომ საჯარო სკოლის მასწავლებლების სამსახურში აღდგენისა და მათთვის იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების საკითხის გადაწყვეტისას (რაც მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს) ევრ იქნება გამოყენებული ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი, რადგან, ჯერ ერთი, აღნიშნულ კანონში მოცემულია იმ სახელმწიფო დაწესებულებათა ჩამონათვალი, რომელთა საქმიანობაც ითვლება საჯარო სამსახურად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი კი მასში მოხსენიებული არ არის და მეორეც, ,,საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის ¹286 ბრძანებულებაში ამომწურავად ჩამოთვლილ საჯარო მოსამსახურეთა შორის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ საჯარო სკოლის თანამშრომლები, კერძოდ, მასწავლებლები მოხსენიებულნი არ არიან, რის გამოც, უდავოა, რომ ისინი საჯარო მოსამსახურეებად არ ითვლებიან.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წინამდებარე სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან, რის გამოც მოცემული საქმე არ განეკუთვნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით განსაზღვრულ სასამართლოს განსჯად ადმინისტრაციულ საქმეებს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ამა თუ იმ დავის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივად მიჩნევისათვის უპირველესი, უმთავრესი და აუცილებელი პირობაა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა იურიდიულად ეფუძნებოდეს საჯარო-ადმინისტრაციული სამართლის შესაბამის ნორმებს, კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობები გამომდინარეობდეს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ანუ მოსარჩელის მიერ მითითებული საკუთარი უფლების (უფლებების) დარღვევა თავისი არსითა და შინაარსით განპირობებული უნდა იყოს (მოსარჩელის მოსაზრებით) მოპასუხის მხრიდან საჯარო, მატერიალური სამართლის შესაბამისი საკანონმდებლო ნორმების დარღვევით, რაზეც კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელეებს საერთოდ არ მიუთითებიათ, არამედ მიუთითეს მხოლოდ იმჟამად მოქმედ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსზე, რომელიც არ მიეკუთვნებოდა ადმინისტრაციულ (საჯარო) კანონმდებლობას და მათი მტკიცებით, მათ მიმართ დაირღვა მხოლოდ ხსენებული კოდექსის შესაბამისი ნორმები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) სამართლის კანონმდებლობიდან, საქმე ანეტა აგაბაზოვას, ვიოლა კაიტმაზოვასა და ოფელია შირაკუნის სარჩელის გამო ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის მიმართ წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით განსაზღვრულ, შრომის ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავას მოქალაქეებსა და იურიდიულ პირს შორის, ამიტომ იგი სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველი და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განსჯადია, რის გამოც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე საქმე განსჯადობით განსახილველად უნდა გადაეცეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქმე ა. ა.ას, ვ. კ-ასა და ო. შ-ის სარჩელის გამო ქ. თბილისის .... რაიონის ¹.... საჯარო სკოლის მიმართ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას;

2. საქმე გადაეგზავნოს განსჯად სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.