ბს-267-252(გ-07) 26 ივლისი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე განიხილა დავა განსჯადობის თაობაზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიასა და ამავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას შორის

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 20 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ი. მ-მა მოპასუხე ქ. თბილისის ¹202 უსინათლო ბავშვთა სკოლა-პანსიონის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სამუშაოდან მისი გათავისუფლების შესახებ თბილისის ¹202 უსინათლო ბავშვთა სკოლა-პანსიონის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 26 ივნისის ¹30 ბრძანების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის მითითებით, იგი თბილისის ¹202 უსინათლო ბავშვთა სკოლა-პანსიონში მუშაობს რუსული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად. 2006 წლის 1 აპრილიდან პარალელურად დაინიშნა სკოლა-პანსიონის დირექტორის მოადგილედ სასწავლო-აღმზრდელობით დარგში. 2006 წლის 26 ივნისს სკოლა-პანსიონის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელმა გამოსცა ბრძანება ¹30 დირექტორის მოადგილის თანამდებობიდან მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ. მოსარჩელის აზრით, აღნიშნული ბრძანება უკანონოა და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის თანახმად, არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძვლები (ს.ფ. 1-4).

ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში საქმის მოსამზადებელ სხდომაზე განხილვისას მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და განმარტა, რომ ითხოვდა გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობას ე. დ-ის (იმავე თანამდებობაზე) დანიშვნის ნაწილშიც (ს.ფ. 35). სასამართლოს საოქმო განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება ე. დ-ი (იხ. იქვე). მოსარჩელემ ამავე სასამართლო კოლეგიაში, 2006 წლის 14 ნოემბერს, მოსამზადებელ სხდომაზე, სარჩელის დაზუსტებისას, მიუთითა, რომ გასაჩივრებული 26 ივნისის ¹30 ბრძანების ბათილად ცნობასთან ერთად, ითხოვდა თანამდებობაზე აღდგენასაც (ს.ფ. 59).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებით, მოცემული დავის გადაწყვეტისას არ უნდა იქნეს გამოყენებული “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი. აღნიშნული კანონი ადგენს საქართველოში საჯარო სამსახურის განხორციელებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, განსაზღვრავს სახელმწიფო მოსამსახურის სამართლებრივ მდგომარეობას. ამ კანონის მე-2 მუხლი იძლევა კონკრეტულ ჩამონათვალს, რომელ სახელმწიფო დაწესებულებაში საქმიანობა ითვლება საჯარო სამსახურად, სადაც საჯარო სამართლის იურიდიული პირი მოხსენიებული არ არის. ამასთან, ნიშანდობლივია, რომ “საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის ¹286 ბრძანებულებაში, რომლითაც “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 69-ე მუხლის თანახმად, რანგების მიხედვით საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრი დამტკიცდა და ხსენებული კანონის ნორმების დაკონკრეტების მიზნით, ამომწურავად განისაზღვრა საჯარო მოსამსახურეთა ჩამონათვალი, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ სკოლა და მისი თანამშრომლები მოხსენიებული არ არიან. ამდენად, ისინი საჯარო მოხელეებად ვერ ჩაითვლებიან და შესაბამისად, საჯარო ინტერესის სფეროში არ ხვდებიან.

“ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “ჟ” ქვეპუნქტზე დაყრდნობით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობის განხორციელება არ შეიძლება ჩაითვალოს საჯარო ხელისუფლების განხორციელების ძირითად ამოცანად, შესაბამისად, მოცემული დავის გადაწყვეტისას “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი არ უნდა იქნეს გამოყენებული. სკოლასა და მის თანამშრომლებს _ მასწავლებლებს შორის არსებულ შრომით ურთიერთობებზე უნდა გავრცელდეს საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი.

ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებით, მოცემული დავა ეხება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებულ, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებულ კერძოსამართლებრივ ხელშეკრულებას, როდესაც ადმინისტრაციული ორგანო საჯარო უფლებამოსილებას არ ახორციელებს და ხელშეკრულებაც სამოქალაქო კანონმდებლობის შესაბამისადაა დადებული. ასეთი ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი დავის განხილვა კი, ადმინისტრაციული კანონმდებლობის შესაბამისად, სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით ხდება (ს.ფ. 80-83).

სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში, სასამართლოს მოსამზადებელ სხდომაზე, მოსარჩელის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ მხარეს აქვს ერთი მოთხოვნა _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა. რაც შეეხება თანამდებობაზე აღდგენას, აღნიშნული არ არის ცალკე მოთხოვნა. როდესაც ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მან დააზუსტა სარჩელი, თანამდებობაზე აღდგენაზე მიუთითა, როგორც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეწყვეტის სამართლებრივ შედეგზე, თანახმად საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლისა და არა როგორც ცალკე მოთხოვნაზე (ს.ფ. 96-98).

სარჩელის განსჯადი სასამართლოს საკითხზე როგორც მოსარჩელის, ისე მოპასუხის წარმომადგენლებმა მიუთითეს, რომ ისინი მოცემულ საქმეზე განსჯად სასამართლოდ ასახელებენ ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას (ს.ფ. 96-98).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგია 2007 წლის 24 იანვრის განჩინებით არ დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მიერ საქმის განსჯადობის საკითხის გადაწყვეტას და საქმე განსჯადობის დავის გადასაწყვეტად საქართველოს უზენაეს სასამართლოს გადაუგზავნა.

სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის აღნიშნული განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

მოცემულ საქმეზე მოპასუხე _ სკოლა წარმოადგენს საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს. “ზოგადი განათლების შესახებ” სქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “ჟ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება _ სკოლა ახორციელებს ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობას ეროვნული სასწავლო გეგმის შესაბამისად. ამავე მუხლის “ჯ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის სახით დაფუძნებული საგანმანათლებლო დაწესებულება იგივეა, რაც საჯარო სკოლა. მითითებული კანონის 26-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ქ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო ახორციელებს საჯარო სკოლების სახელმწიფო კონტროლს და პასუხისმგებელია ზოგადი განათლების სფეროში საქართველოს კანონმდებლობის შესრულებაზე. ამავე კანონის მე-2 მუხლის “ჰ” ქვეპუნქტისა და 41-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, სკოლის დირექცია შედგება სკოლის დირექტორის, მისი მოადგილის (მოადგილეებისა) და ბუღალტერისაგან. 41-ე მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, დირექტორი, არჩევიდან 2 კვირის ვადაში, ნიშნავს დირექტორის მოადგილეს (მოადგილეებს) და ამ მონაცემს აგზავნის საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში სარეგისტრაციოდ. ამავე, “ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 42-ე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, სათანადო პირობების არსებობისას, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრი უფლებამოსილია დანიშნოს სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი, რომლის უფლებამოსილების ვადა გრძელდება ახალი დირექტორის არჩევამდე. ამავე კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, დირექტორი საქართველოს კანონმდებლობისა და სკოლის წესდებით გათვალისწინებულ ფარგლებში გამოსცემს ინდივიდუალურ-სამართლებრივ აქტს. საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 21 მაისის ¹37 დადგენილებით დამტკიცებული “საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს” დებულების პირველი მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო სამთავრობო დაწესებულებაა, რომელიც მინდობილ სფეროში სახელმწიფო მმართველობის უზრუნველსაყოფად მოქმედებს საკუთარი კომპეტენციის ფარგლებში. ამავე დებულების მე-2 მუხლის მიხედვით, სამინისტრო განათლებისა და მეცნიერების სფეროში ერთიანი სახელმწიფო პოლიტიკის გამტარებელი ორგანოა. მას ხელმძღვანელობს მინისტრი, რომელიც კანონმდებლობის ფარგლებში ერთმმართველობის პრინციპზე დაყრდნობით... ახორციელებს სამინისტროს აპარატისა და სამინისტროს სისტემაში შემავალი სტრუქტურების, დაწესებულების მართვასა და კოორდინაციას (მე-3 მუხლი), ხოლო ამავე დებულების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სამინისტროს სისტემა მოიცავს: ცენტრალურ აპარატს, ტერიტორიულ ორგანოებს _ საგანმანათლებლო რესურსცენტრებს შორის და საჯარო სამართლის იურიდიულ პირებს.

სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოპასუხე, როგორც საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სისტემაში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, საგანმანათლებლო (ზოგადსაგანმანათლებლო) საქმიანობისას იმავდროულად ახორციელებს საჯარო საქმიანობას, თანახმად “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლისა. ამავე კანონის მე-9 მუხლში პირდაპირაა ნათქვამი, რომ საჯარო სამართლის იურიდიული პირი შეიძლება შეიქმნას მხოლოდ ისეთი საჯარო მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად, რომელთა განხორციელება უშუალოდ არ შედის სახელმწიფო მმართველობის ორგანოების კომპეტენციაში.

ზემოაღნიშნული სამართლის ნორმათა ანალიზის საფუძველზე სასამართლომ უდავოდ მიიჩნია მოპასუხის მიერ საჯარო საქმიანობის განხორციელება. სასამართლოს განმარტებით, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის და მმართველობის ორგანო ან დაწესებულება, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი (გარდა პოლიტიკური და რელიგიური გაერთიანებისა), აგრეთვე ნებისმიერი სხვა პირი, რომელიც კანონმდებლობის საფუძველზე ასრულებს საჯაროსამართლებრივ უფლებამოსილებებს, წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ორგანოს. ამავე კოდექსის “დ” ქვეპუნქტის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, რომელიც აწესებს, ცვლის, წყვეტს ან ადასტურებს პირის ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობას, არის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით განიხილება დავა იმ სამართლებრივ ურთიერთობებთან დაკავშირებით, რომლებიც გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან. ყველა ზემომითითებული ნორმატიული აქტი, რომლითაც უნდა ეხელმძღვანელა მოპასუხეს გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემისას, წარმოადგენს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობას. ამავე კოდექსის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს შეიძლება წარმოადგენდეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამოსობა საქართველოს კანონმდებლობასთან. მოსარჩელე ი. მ-ი, მის მიერ გასაჩივრებულ ბრძანებას _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, მიიჩნევს უკანონოდ, რის საფუძველზეც მოითხოვს მის ბათილად ცნობას, თანახმად ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლისა, ამ აქტის მოქმედების შეწყვეტის სამართლებრივ შედეგებთან ერთად (მესამე პირის თანამდებობიდან გათავისუფლება, მისი _ მოსარჩელის თანამდებობაზე აღდგენა). ამდენად, სახეზეა ის ორი პირობა, რომელთა არსებობაც აუცილებელია საერთო სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული წესით დავის განხილვისა და გადაწყვეტისათვის: 1. დავა გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან; 2. ერთ-ერთ მხარეს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანო (ს.ფ. 100-105).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიისა და ამავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის განჩინებების საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. მ-ის სარჩელი განსახილველად უნდა დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სარჩელის დავის საგანია საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ თბილისის ¹202 უსინათლო ბავშვთა სკოლა-პანსიონის დირექტორის მოადგილის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების კანონიერება. სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმე არ მიეკუთვნება ადმინისტრაციული კატეგორიის დავას.

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.1 მუხლის მიხედვით, საერთო სასამართლოები ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განიხილავენ ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავებს. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.2 მუხლი აკონკრეტებს, თუ რა შეიძლება წარმოადგენდეს ადმინისტრაციული დავის საგანს. მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოპასუხეს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანო, დავას არ განაკუთვნებს ადმინისტრაციულ კატეგორიას, რამდენადაც დავის ადმინისტრაციულად მიჩნევისათვის განმსაზღვრელია სწორედ ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართალურთიერთობის არსებობა, რომელიც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის.

“საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის შესაბამისად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი არის შესაბამისი კანონით, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით ან კანონის საფუძველზე ადმინისტრაციული აქტით შექმნილი ორგანიზაცია, რომელიც სახელმწიფოს კონტროლით ახორციელებს პოლიტიკურ, სახელმწიფოებრივ, სოციალურ, საგანმანათლებლო, კულტურულ და სხვა საქმიანობას. იმავდროულად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის 1-ლი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოა, მაგრამ აღნიშნული არ გულისხმობს, რომ მისი ხელმძღვანელის მიერ გამოცემული ყველა ბრძანება, მათ შორის, ბრძანება მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ, წარმოადგენს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის “დ” ქვეპუნქტით რეგლამენტირებულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის მოთხოვნიდან გამომდინარე, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად მიიჩნევა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მხოლოდ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტი. ამდენად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად ჩაითვლება საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის მხოლოდ ის ბრძანება, რომელიც გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან და იწვევს სამართლებრივ შედეგს. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სადავო აქტი გამოცემულია ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე. განსახილველ შემთხვევაში ი. მ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ თბილისის ¹202 უსინათლო ბავშვთა სკოლა-პანსიონის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 26 ივნისის ¹30 ბრძანების სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს შრომის კანონთა კოდექსის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტი.

მართალია, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” კანონის შესაბამისად, საჯაროსამართლებრივი ინსტიტუტია და იმავდროულად, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის საფუძველზე განეკუთვნება ადმინისტრაციულ ორგანოს, მაგრამ მისი თანამშრომლის მიმართ ყოველთვის ვერ გავრცელდება “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის ნორმები. “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტით განსაზღვრულია იმ სახელმწიფო დაწესებულებების ჩამონათვალი, რომელშიც სამსახური ითვლება საჯარო სამსახურად. ამ ჩამონათვალში საჯარო სამართლის იურიდიული პირი გათვალისწინებული არ არის. მოსარჩელის თანამდებობა, როგორც საჯარო მოხელისა, არ არის გათვალისწინებული არც საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის ბრძანებულებით დამტკიცემულ საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრში. ამდენად, მოსარჩელე ვერ ჩაითვლება “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის სუბიექტად, შესაბამისად, ვერც მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანება მიიჩნევა “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 127-ე მუხლში მითითებულ ადმინისტრაციულ აქტად.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ი. მ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების კანონიერების შეფასებისას გამოყენებულ უნდა იქნეს კერძო სამართლის კანონმდებლობა _ შრომის კანონთა კოდექსი. სადავო აქტით შეწყვეტილია კერძოსამართლებრივი შრომითი სახელშეკრულებო ურთიერთობა, ერთი მხრივ, ადმინისტრაციულ ორგანოსა და, მეორე მხრივ, ფიზიკურ პირს შორის და ამ ურთიერთობაში, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 651 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველი დავა წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის ,,ა" ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველ სამოქალაქო დავას, ხოლო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგია _ განსჯად სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11, 390-ე, 399-ე, მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. მ-ის სარჩელი მოპასუხე ქ. თბილისის ¹202 უსინათლო ბავშვთა სკოლა-პანსიონის მიმართ განსახილველად გადაეცეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

¹