¹ბს-417-395(გ-07) 19 ივნისი, 2007 წელი
თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის
საქმეთა პალატამ, შემადგენლობა:
ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე, მაია ვაჩაძე
ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიასა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას შორის დავა განსჯადობის თაობაზე.
საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად
გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:
ნ. მ.-მ სარჩელი აღძრა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში მოპასუხეების _ ნი. მ.-ს, სამშენებლო კოოპერატივ “ს.-ს”, ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სერვისული მომსახურების ცენტრ “ყ.-ის” და ქ. თბილისის 25-ე სახელმწიფო სანოტარო კანტორის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ბინაზე ერთპიროვნული სარგებლობის საკეტის მოშლა და ოჯახის წევრებისათვის საერთო სარგებლობის საკეტის დაყენება (იხ.ს.ფ. 2-5).
თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართა ნი. მ.-მ, რომლითაც ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა და რეგისტრაციის ჩანაწერის გაუქმება მოითხოვა (იხ.ს.ფ. 38-40.)
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით საქმე განსახილველად გადაეგზავნა ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, შემდეგი მოტივაციით:
სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულება არ მიეკუთვნება ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებათა რიგს, რადგან ხელშეკრულების საფუძველზე მხარეებს წარმოეშობათ კერძო სამართლებრივი ხასიათის უფლებები და მოვალეობები, მისი დადებით მხარეები არ შეთახმებულან ადმინისტრაციული სამართლის ნორმების შესრულებაზე, საჯარო სამართლებრივ უფლებამოსილებებსა და ვალდებულებებზე; ადმინისტრაციული დავის საგანს არ წარმოადგენს მოსარჩელის მეორე მოთხოვნაც, სადავო ბინაზე ერთპიროვნული საკეტის მოხსნისა და ოჯახის წევრებისათვის საერთო სარგებლობის დადების თაობაზე, ასევე არ განეკუთვნება ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ დავათა კატეგორიას ნი. მ.-ს შეგებებული სარჩელიც, საიდანაც ნათლად გამომდინარეობს, რომ დავა თანაზიარი ბინის საერთო სარგებლობიდან არის წარმოშობილი (იხ.ს.ფ. 86-88).
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 13 აპრილის განჩინებით საქმე განსჯადობის შესახებ დავის გადასაწყვეტად გადაეგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რაც საქალაქო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:
სასამართლომ გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.1. მუხლი, მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ" ქვეპუნქტი და განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავა გამომდინარეობდა სწორედ ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან, კერძოდ, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილებიდან ,,საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზების (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ", რომლითაც დადგენილია მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის საკუთრებაში გადაცემის წესი.
სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1. მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ხელშეკრულება არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით, ფიზიკურ ან იურიდიულ პირთან დადებული სამოქალაქო-სამართლებრივი ხელშეკრულება. სადავო ხელშეკრულება დადებულია ფიზიკურ პირსა და ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს საბინაო-საექსპლოატაციო ორგანიზაციის წარმომადგენელს შორის, ამ უკანასკნელის მიერ სწორედ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილებით დაკისრებული საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით. შესაბამისად, სასამართლოს შეფასებით, ბინის პრივატიზების ხელშეკრულება სწორედ ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებათა კატეგორიას მიეკუთვნება და ამ ხელშეკრულების დადებასთან დაკავშირებული დავა განხილულ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით.
რაც შეეხებოდა ნი. მ.-ს შეგებებულ სარჩელს, სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა ნ. მ.-ს რეგისტრაციის გაუქმება სადავო საცხოვრებელ ბინაში და აღნიშნულიდან გამომდინარე, მისი მფლობელობის შეწყვეტა დავის საგანზე. მოსარჩელე თავისი მოთხოვნის საფუძვლად მიუთითებს ,,საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (მობინადრის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-3 და მე-4 მუხლებზე, რის გამოც, სასამართლო შეფასებით, შეგებებული სარჩელით აღძრული დავაც ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან გამომდინარეობს და ის, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, განხილულ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების, განსჯადობის თაობაზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიისა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებების გაცნობის შედეგად ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 26.3. მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე, წყვეტს რა დავას სასამართლოთა შორის განსჯადობის თაობაზე, მიაჩნია, რომ ნ. მ.-ს სარჩელი და ნი. მ.-ს შეგებებული სარჩელი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განსჯად სამოქალაქო დავას წარმოადგენს, შესაბამისად, საქმე განსახილველად უნდა დაექვემდებაროს მითითებულ სასამართლოს განსჯადობის მიხედვით, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ Yთბილისის სამოქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განჩინება მოცემული საქმის სამოქალაქო კატეგორიად მიჩნევის თაობაზე სრულიად დაუსაბუთებელია, სასამართლომ არ იმსჯელა, თუ რა სამართალურთიერთობა იყო სახეზე და რა მოსაზრებით მივიდა ამგვარ დასკვნამდე, რის გამოც დარღვეულია სსსკ-ის 394. “ე” მუხლის მოთხოვნები.
საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სამოქალაქო სასამართლოს მსჯელობას და დასკვნას მოცემული დავის ადმინისტრაციულ კატეგორიად მიჩნევის თაობაზე, რამდენადაც ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.1. მუხლის მიხედვით საერთო სასამართლოები ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განიხილავენ ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კანონმდებელმა ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით საქმის განხილვის ძირითად ელემენტად განსაზღვრა დავის საგანი, რომელიც წარმოშობილია იმ სამართალურთიერთობიდან, რომელიც საჯარო, კონკრეტულად, ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობით არის მოწესრიგებული.
ამავე კოდექსის 2.2. მუხლი კიდევ უფრო აკონკრეტებს მითითებულს და განსაზღვრავს თუ რა შეიძლება წარმოადგენდეს ადმინისტრაციული დავის საგანს, კერძოდ, მითითებული ნორმის ,,ბ’’ პუნქტის შესაბამისად განისაზღვრა, რომ სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადება, შესრულება ან შეწყვეტა.
საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის ,,ზ’’ პუნქტის საფუძველზე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ხელშეკრულება წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით ფიზიკურ ან იურიდიულ პირთან, აგრეთვე, სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან დადებულ სამოქალაქო-სამართლებრივ ხელშეკრულებას. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია დადოს, როგორც ადმინისტრაციული, ისე კერძო სამართლებრივი ხასიათის ხელშეკრულება და ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულების სამართლებრივი ხასიათის განმსაზღვრელ ძირითად ელემენტს წარმოადგენს, როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზანი, ისე სამართლებრივ ურთიერთობაში მისი, როგორც სუბიექტის, სამართლებრივი სტატუსი, კერძოდ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65I.1. მუხლის შესაბამისად ცალსახად განისაზღვრა, რომ კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი და ამ პირობებში მასზე არ ვრცელდება ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული მოთხოვნები.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს Yთბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მსჯელობას მოცემული საქმის სამოქალაქო კატეგორიად მიჩნევის შესახებ, რამდენადაც კონკრეტულ შემთხვევაში, ნ. მ.-ს სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ბინაზე ერთპიროვნული სარგებლობის საკეტის მოშლა და ოჯახის წევრებისათვის საერთო სარგებლობის საკეტის დაყენება, ხოლო ნი. მ.-ს შეგებებული სარჩელის მოთხოვნას ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა და რეგისტრაციის ჩანაწერის გაუქმება წარმოადგენს.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში ნ. მ.-ს, ისევე როგორც ნი. მ.-ს მიერ, აღძრულია სამოქალაქო სარჩელი სამოქალაქო უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელე ითხოვს ბინაზე ერთპიროვნული სარგებლობის საკეტის მოშლას და ოჯახის წევრებისათვის საერთო სარგებლობის საკეტის დაყენებას, კერძოდ, სარჩელი ეფუძნება მხარეთა შორის სამოქალაქო კანონმდებლობიდან გამომდინარე ურთიერთობის მოწესრიგებას, ამასთან, შეგებებული სარჩელის მოთხოვნაც სამოქალაქო კანონმდებლობიდანაა წარმოშობილი, რამდენადაც მოსარჩელე ითხოვს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტას და შესაბამისი რეგისტრაციის ჩანაწერის გაუქმებას.
სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების კონტრაჰენტებს წარმოადგენდნენ, ერთი მხრივ, ნი. მ.-ა და, მეორე მხრივ, კოოპერატივი “ს.-ის” თავმჯდომარე პ. მ.-ი, ხოლო პრივატიზაციის ობიექტს წარმოადგენდა ...-ის ქ. ¹12-ში მდებარე ¹20 ბინა, ხელშეკრულების დადების სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება, რომლითაც მოწესრიგებულია საქართველოს რესპუბლიკაში ბინის პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) განხორციელების პირობები.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულება კერძო სამართლის სუბიექტებს შორის დადებული სამოქალაქო სამართლებრივი ხელშეკრულებაა, რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის ხელშეკრულება დადებულია არა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო სამართლებრივი უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით, რაც ადმინისტრაციული ხელშეკრულების სამართლებრივი ხასიათის განმსაზღვრელი ძირითადი ელემენტია, არამედ იურიდიულ და ფიზიკურ პირებს შორის კერძო სამართლებრივი ფორმით, ამასთან ხელშეკრულების კონტრაჰენტს არ წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანო, ანუ სახეზე არ არის ამ უკანასკნელის, როგორც ხელშეკრულების სუბიექტის, სამართლებრივი სტატუსი სადავო სამართალურთიერთობაში, მხარეებს სადავო ხელშეკრულებიდან წარმოეშვათ კერძოსამართლებრივი უფლება-მოვალეობანი, ხელშეკრულების დადების პირობას არ წარმოადგენს ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულება ან უფლებამოსილების განხორციელება, ანუ ხელშეკრულების საფუძველი არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულების ობიექტი _ ბინა განეკუთვნება არა სახელმწიფო საბინაო ფონდის, არამედ კოოპერატიულ ბინათმშენებლობის ფონდის კატეგორიას, რაც ნიშნავს, რომ ბინა არ ყოფილა სახელმწიფო საკუთრება და იგი სახელმწიფოს სახელით არ განკარგულა, ამდენად სახეზე არ არის საცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციის კლასიკური შემთხვევა, ხოლო ის გარემოება, რომ დავის მოწესრიგებისათვის, სხვა ნორმატიულ აქტებთან ერთად გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება, არ განაპირობებს სადავო ხელშეკრულების ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებად კვალიფიკაციას, რამდენადაც სახეზე არ არის ამგვარი ხელშეკრულების უმნიშვნელოვანესი ელემენტი _ საჯარო უფლებამოსილების მიზნის განხორციელება.
საკასაციო სასამართლო განმარტვას, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილებით განისაზღვრა საქართველოს რესპუბლიკაში მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემის წესი, რაც განპირობებული იყო რესპუბლიკაში სოციალისტური საერთო _ სახალხო საკუთრების ფორმიდან კერძო სკუთრებაზე გადასვლის გარდაუვალი პროცესის სამართლებრივი მოწესრიგების აუცილებლობით, რაც ნიშნავდა მოქალაქისთვის მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (რომლის მესაკუთრედ ითვლებოდა სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი ფონდები, საწარმო-დაწესებულებები) საკუთრებაში გადაცემას და საკუთრების უფლების წარმოშობას მასზე. აღნიშნული კი კარდინალურად განსხვავდება სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის სამართლებრივი ბუნებისგან, რა დროსაც სახელმწიფო ქონების შემძენი შეიძლება გახდეს ნებისმიერი კანონით დადგენილი წესით კონკურსში ან აუქციონში გამარჯვებული პირი, მაშინ, როცა მოცემულ შემთხვევაში ფაქტობრივად მოხდა მოქალაქეთა მართლზომიერ მფლობელობაში მყოფი საცხოვრებელი ბინების საკუთრებაში გადაცემა. ამავე დადგენილების მე-4 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-დაწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხება საცხოვრებელი სახლი (ბინა). დადგენილების მე-10 პუნქტის თანახმად, საბინაო სამშენებლო კოოპერატივის წევრი, რომელმაც მთლიანად გადაიხადა საცხოვრებელი ბინის ღირებულება ითვლება ბინის მესაკუთრედ, რის შესახებაც იდება ხელშეკრულება საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის მეპაიესა და გამგეობას შორის, საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ბინაზე.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ნ. მ.-ს მიერ აღძრულია სამოქალაქო სარჩელი, რამდენადაც სადავო უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება სამოქალაქო ხელშეკრულებას წარმოადგენს როგორც ფორმალური, ასევე მატერიალური თვალსაზრისით, ამასთან, სარჩელის დანარჩენი მოთხოვნა ბინაზე ერთპიროვნული სარგებლობის საკეტის მოშლა და ოჯახის წევრებისათვის საერთო სარგებლობის საკეტის დაყენება, ხოლო ნი. მ.-ს შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა, ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა, სამოქალაქო კერძოსამართლებრივი კანონმდებლობით მოწესრიგებადი ურთიერთობაა.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მფლობელობა წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსით მოწესრიგებულ კლასიკურ სამოქალაქო-სამართლებრივ ინსტიტუტს ისტორიულად, სანივთო სამართლის შემადგენელ ნაწილს და არის სამოქალაქო ბრუნვის ობიექტი. საქართველოშიც იგი წესრიგდება სამოქალაქო კოდექსით, მიძღვნილი აქვს ამ კოდექსის მესამე კარი. საკუთრების უფლების ცნობა წმინდა სამოქალაქო-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილი დავაა, რომელიც გამომდინარეობს არა ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, არამედ სამოქალაქო სამართლის კანონმდებლობიდან, ვინაიდან სწორედ ეს კანონმდებლობა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსი აწესრიგებს მფლობელობის უფლების საკითხებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ნი. მ.-ს შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა ბინის რეგისტრაციის გაუქმების თაობაზე “საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ” კანონის საფუძველზე, წარმოადგენს ნ. მ.-ს სარჩელის და შეგებებული სარჩელის ძირითადი მოთხოვნის _ მფლობელობის შეწყვეტის თანამდევ იურიდიულ შედეგს, რის გამოც აღნიშნული მოთხოვნა არ ცვლის სადავო სამართალუთიერთობის კერძოსამართლებრივ ხასიათს.
აღსანიშნავია, რომ თავად სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობაც საქმეთა განსაზღვრის პრინციპად აღიარებს არა დავის სუბიექტებს, არამედ, სამართლებრივ ურთიერთობას, ასე, მაგალითად, სსს კოდექსის 11.1. “ა” მუხლის მიხედვით სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით სასამართლო განიხილავს საქმეებს დარღვეული უფლების, აგრეთვე, კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დაცვის შესახებ, კერძოდ, სამოქალაქო, საოჯახო, შრომის, საადგილმამულო, ბუნებრივი რესურსების გამოყენებისა და გარემოს დაცვის ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავებს მოქალაქეებს, მოქალაქეებსა და იურიდიულ პირებს, აგრეთვე, იურიდიულ პირებს შორის.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ სამართალურთიერთობას არ გააჩნია საჯარო-სამართლებრივი ურთიერთობის დამახასიათებელი ძირითადი ელემენტი _ დავა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, რის გამოც არ არსებობს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.1. მუხლით განსაზღვრული პირობები დავის ადმინისტრაციულ კატეგორიად მიჩნევისათვის.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმის ადმინისტრაციული სამართალწარმოების პროცედურით განხილვა გამოიწვევს საპროცესო ნორმების ისეთ დარღვევას, რომელიც აუცილებლად განაპირობებს საქმეზე უკანონო გადაწყვეტილების დადგენას, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო სამართლის პრინციპები მკვეთრად განსხვავდება სამოქალაქო სამართალწარმოების პრინციპებისაგან, რომელთა გამოყენება მხოლოდ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით გათვალისწინებულ და მკაფიოდ განსაზღვრულ საქმეებზეა დასაშვები.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციულმა სასამართლომ სწორი შეფასება მისცა სადავო სამართალურთიერთობას, მართებულად იმსჯელა, რომ მოცემული დავა არ არის დაკავშირებული იმ სამართლებრივ ურთიერთობებთან, რომელიც გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ განსახილველი დავა წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის ,,ა" ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველ სამოქალაქო დავას და იგი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განსჯადია.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; 2.1; 26.3, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ნ. მ.-ს სარჩელი მოპასუხე ნი. მ.-ს, სამშენებლო კოოპერატივ “ს.-ს”, ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სერვისული მომსახურების ცენტრ “ყ.-ის” და ქ. თბილისის 25-ე სახელმწიფო სანოტარო კანტორის მიმართ და ნი. მ.-ს შეგებებული სარჩელი მოპასუხეების _ ნ. მ.-სა და თბილისის შს სამმართველოს საპასპორტო, სავიზო და მოსახლეობის რეგისტრაციის სამსახურის მიმართ განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას;
2. საქმე გადაეცეს განსჯად სასამართლოს;
3. წინამდებარე განჩინება გადაეგზავნოს მხარეებს;
4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
